last day @ schier

Weer heerlijk gewandeld, effe een stukje door het open gebied waar de dieren loslopen en de vogels tussen april en juli broeden en dan is het niet toegankelijk. Dus door de modder en struiken gebanjerd, en de kleine topjes van de duinen bereikt. En nu ben ik net aanbeland bij de Marijn, lekker wat schrijven en me opmerkelijk rustig voelen. Heerlijk rustig voelen, wat een genot. En wat een idee dat ik nu nog op Schiermonnikoog ben, ik wil namelijk niet naar huis. Niet naar huis pff is dat huis waar ik woon wel mijn plekje of is het iets wat ik moet verlaten. Mezelf volgen waar ik mijzelf eigenlijk kan tegenkomen en merken waar mijn behoefte ligt met mezelf.

Maar daar kom ik later nog wel eens mee, ik zit nu even weg te dromen van mijn eigen rust en dat is erg fijn. En dan komt het opzoek gaan naar mijn eigen plekje later deze maanden 🙂 Verder heb ik weinig te vertellen over mijn dagje hier, ik dwaal wat met mijn hoofd en doe even de planning om de laatste bood te nemen richting Lauwersoog om half acht vanavond en dan met de auto richting het zuiden. Ik moet zeggen dat de wandelingen me heel erg goed doen aan mijn ik, en dat ik me ook erg fijn voel met alles daar beneden. Fijn om te zien dat alles hersteld en zeker ook erg goed aanvoelt, merk wel dat ik me zeker nog vermoeid kan voelen. Dus ik ben gelukkig met dit uitstapje en zeker ook mijn lichaam 🙂

me @ schiermonnikoog

Rust, of dat denk ik. Afgelopen dagen waren wel weer veel invloeden die op me af kwamen en dat voel ik, ik voel me onrustig en daar heb ik soms last van als er teveel gebeurd om me heen waar ik minder controle over heb of als het plotseling veranderd. En dit heb ik altijd wel gehad maar kon dit vroeger wat meer onder controle houden, en dat gaat nu wat moeilijker. En dus heb ik besloten om hier op Schiermonnikoog wat meer rust te zoeken en dat lukt me op dit moment erg goed. Het is vandaag Dinsdag en gisteren heb ik een dagje doorgebracht samen met mijn nichtje, en dat deed me erg goed maar was hierna kapot moe. Moe van de gesprekken maar ook van de drukte die ik voelde om me heen, en toen ik vanochtend wakker werd dacht ik, ik blijf gewoon nog een nachtje. Dan kan ik vandaag lekker wat door de regen lopen, en genieten van de wind en elementen die de wind en regen me brengt. En zo liep ik eerst wat door het dorpje het bos van schier in, op weg naar de marlijn die aan het strand ligt. En bij de marlijn het strand opgelopen richting de oostkant, en terwijl dat lopen merkte ik dat ik nog wel erg veel bezig was met regelwerk en mogelijkheden in plaats van rust en in het NU zijn. Na een vijftal kilometer gelopen te hebben ben ik gaan uitrusten op een stukje duin waar ik wat leuke foto’s heb gemaakt en even gelegen heb tussen het riet en zand. Hier kon ik genieten, liggend met de wind die je wegduwt en de regen die je hoort knetteren tegen je jas en capuchon. Hier in dit element kwam ik pas tot rust, ik viel effe in slaap en kon erg goed genieten van een geluksmoment, geluk wat in mezelf zit en wat nu boven komt omdat ik hier in mijn eentje lig. Ik heb ook wel veel geluk, en daar geniet ik voornamelijk van op die momenten dat ik daar lig. Ook al had ik hier heel graag gelegen met iemand anders naast me, lekker wegkruipend tegen elkaar om het samen warm te hebben ?

Maar dat geluk wat ik nu voel, dat was er niet altijd en zeker met de moeilijke gedachtes van vroeger merk ik dat ik op deze momenten van geluk ook enorm kan huilen over de tijd die ik vroeger als kind beleefde. En dat doet ergens pijn maar ook een besef van wat ik nu kan beleven en hoe ik voor mijzelf op zoek ben naar mijn eigen rust in mijn eigen ik. Dus Dat plekje daar waar ik lag deed erg goed en na een dik uur gelegen te hebben ben ik weer mijn weg tegen de wind in vertrokken. Terug naar de marlijn, op weg naar een lekker bord vissoep. En terwijl ik terug liep kwam ik bij mezelf ook weer meer in het NU en dat deed erg goed, en dat geeft me ook weer een stuk meer rust in mezelf. En zo denk ik ook meer over mijn eigen gevoelens en wat me leuk lijkt te doen en waar ik aan wil werken. Dus eenmaal bij de marlijn eerst maar eens nodig naar de wc, en dan maak ik effe een uitstapje in dit verhaal, naar hoe goed het lichamelijk met me gaat en dat ik sinds een week geen echte spontane bloedingen heb gehad, en dat ik erg blij ben dat alles op de wc ook goed gaat zonder gekke dingen. Ook al moet ik tegenwoordig echt rekening houden dat ik sneller naar de wc moet dan voor de operatie. Maar dat gaat gewoon erg goed 🙂

Dus toen ik maar een plekje ging zoeken kwam ik zo gek als het kan mijn oude collega tegen met wat vrienden die ook vaker bij mij op het werk komen tegen, zo leuk en wat kleine wereld waarin we dan weer leven. En om die wereld nog kleiner te maken zaten een paar tafels verderop weer een groepje die ook van het dorpje komen waarin ik werk. Dus alle gezelligheid weer bij elkaar zo vierhonderd kilometer verderop 🙂 het zal je maar gebeuren, zoek je rust en wil je effe weg zijn gebeurd dit. Maar nu na een gesprekje zit ik heerlijk rustig dit verhaaltje te typen en denk ik na over van alles, misschien wel werken deze zomer op schier. Maar dan loop ik wel erg snel vooruit.

me :)

Heerlijk, nat door de regen, gewandeld over het strand en de duinen, en dan zit ik nu net op te drogen met een warme chocomel met slagroom en rum :). Ik ben weer op Schiermonnikoog, en wat zit ik hier toch altijd fijn. Ik zit nu bij de Marijn en merk weer wat een geweldig eiland ik dit vind en dat komt ieder jaar als ik hier weer ben naar boven drijven. En ook al merk ik dat het best veel is voor mijn lichaam om hier naar toe te komen, en zelfs probeer te fietsen (wat alleen staand lukt en zitten gaat wel maar voelt niet goed) verder ben ik hier dit keer niet op te kiten, want dat gaat echt een stapje te ver en is gewoon te gevaarlijk als er iets misgaat. Dus ben ik aan de wandel en geniet ik van de gezelligheid van de achtentwintigman waar we samen mee zijn dit weekend op Schiermonnikoog.

Ik merk wel dat ik moe ben van de afgelopen week en dat merk ik aan mijn lichaam, en zoals nu ook dat ik dat zowat in slaap val hier tijdens het typen. Moe van de wandeling, te weinig slaap, soms iets te veel alcohol, maar ook door de emoties. Want ik beleef zo veel op dit moment, en voornamelijk alleen maar mooie gebeurtenissen en dat zorgde er afgelopen week dat ik bij een vriendin thuis was en vroeg aan haar of ik even kon slapen en op haar bed ben gaan liggen. Maar eenmaal een aantal minuten verder begon van alle moeheid en moois om mij heen de tranen te komen. Ik lag gewoon in vreugde met alles wat ik meemaak en hoe veel ik beleef, beleven op een natuurlijke manier en gewoon meer kloppend gevoel hebben van mijn leven. En dit is geweldig en daar heb ik het laatste jaar ook veel steun in gekregen van veel mensen om mij heen, waarvan er een paar toch echt veel beleving creëren als ik samen met ze ben. En dat is dan ook weer een traan waardig daar bij haar in bed, ofja eigenlijk een ander bed maar dat was wat moeilijk uit te leggen…

Wat kan ik van deze tranen die ik daar liet toch diep van genieten, en wat maakt het veel los in mij. Maar soms merk ik dat ik teveel nadenk, of filosofisch bezig ben met mezelf. En zo stopt mijn denken over van alles eigenlijk nooit, bijna nooit dan. En of er dan ooit een conclusie komt met al dat denken over mijzelf, is nog maar de vraag maar ik denk van niet. Wat ik wel denk en ook zeker merk hoe fijn ik het allemaal vind om nu te leven in de persoon in wie ik ben, en dat merk en voel ik gewoon. En zo merk ik ook dat ik de rust van de wandeling erg fijn vind en dat ik weet dat ik dit vaker ga doen.

En dan val ik weer even stil hier aan tafel en weet ik even niet wat ik wil schrijven. Een stukje wat ik dan nu wel post ook al was ik er mee begonnen voor mezelf.

Waar wil ik naar toe 🙂 ik loop hier nu net op schier en geniet van de elementen die de natuur te bieden hebben. Regen en wind in volle kracht tegen me aan en ik loop hier in de regen met een wond tussen mijn benen, eigenlijk van de gekke nog geen twee maanden geleden ging ik onder het mes en hier sta ik in een forse regenbui met veertig knopen wind. En ik voel me gewoon enorm goed maar merk wel dat ik mijn lichaam aan het belasten ben. belasten van te weinig slaap en dus rust, teveel alcohol en eten en dat merkt mijn gewicht ook. En dus merk ik dat ik teveel leef zoals een oude gewoonte maar in een nieuw lichaam en dat zorgt er voor dat ik meer rekening moet gaan houden met de leefstijl die ik nu heb. Ik stoor me er soms echt aan dat ik te zwaar ben maar dat is niet voor iedereen zichtbaar. Maar voor mezelf merk ik als ik in de spiegel kijk dat ik weer die te grote buik zichtbaar is en daar moet wat aan gebeuren. nu merk ik ook wel dat ik dus dik een maand eigenlijk maar op bed ben blijven liggen en dat mijn onrust en niks doen er wel degelijk voor heeft gezorgd dat ik wat bij ben gekomen in gewicht. Dus voor dit verhaaltje wat ik denk dat ik dit tegen mezelf zeg en niet eens zeker weet of ik dit op mijn blog moet zetten. Laat ik mijn vingers maar eens wat typen met gevoelens over waar ik mijn weg mee ga inslaan.

Maar waar ga ik dan over schrijven en hoe komen de gedachtes naar boven, ik zit nu aan een tafeltje en had een grappige maar rustig contact met een meisje en de ouders die twee tafels verderop zitten. Ik wil eigenlijk aan het meisje vragen of ze iets wilt vragen aan me. Wie weet dadelijk nog. Maar ik denk dat ik even over het wandelen in de regen wil hebben, ik vind het namelijk heerlijk en laat het tegenwoordig dus ook gewoon gebeuren in plaats van het verschuilen onder een afdak, ook al was dat vandaag niet mogelijk zo midden op het strand met geen boom om me heen. En dan loop ik dus door de regen en valt het me op dat ik tegenwoordig ook echt meer op me af laat komen in plaats van alles zo ver mogelijk te plannen. En soms gaat dat geweldig en soms merk je dat een planning toch wel erg fijn en handig kan zijn. Maar meestal komt het gevoel van leven en gelukkig zijn meer naar boven als ik dus niet plan. Gewoon doen en dan zien we wel. Maar ik dwaal af hier tijdens het typen en ben meer bezig met een potje schaak en de dingen die om mij heb gebeuren. maar ach ik zit wel lekker rustig hier en geniet toch wel me een leuke glimlach op mijn gezicht. Ik hoe het maar even hierbij ook al heb ik niet echt mijn verhaal getypt zoals ik zou willen. Maar ergens heb ik wel een indruk gegeven dat het goed gaat 🙂

killing time

Wat een weer vandaag, en wat heeft die wandeling mij goed gedaan. Natuurlijk doet de zon me erg goed maar ook het lopen doet me deugd. Vandaag kom ik uit op ongeveer 11k aan stappen en dat is het meeste wat ik gelopen heb sinds mijn terugkomst uit Thailand. Want daar heb ik dit aantal al wat vaker gehaald en merk ik dat ik me nu weer fit genoeg voel om dit vaker te gaan doen. Eigenlijk voelt het ook een beetje gek aan dat ik voor mijzelf een terugval heb  gehad in activiteit nadat ik weer terug ben in Nederland, en vandaar dat de dag van vandaag goed voelt. En nu was ik afgelopen dagen blij dat ik niet gebloed had, maar vannacht was het weer zo ver. Gelukkig heb ik me er opmerkelijk goed bij kunnen voelen en daar was ik enorm blij mee. En dus heb ik gewoon lekker verder geslapen ook al heeft het wel een plekje in mijn bed opgeleverd.

Op dat plekje na en de ongemakkelijkheden voel ik me da laatste dagen erg goed en kom ik ook een beetje in een ritme, een ritme van slaap en dingen doen. Het gene wat me dan wel opspeelt is dat ik iets wil doen, ik sprokkel nog altijd de uurtjes bij elkaar om de dag door te komen en ben dan ook erg blij als ik met wat gezelligheid heb van de afspraken die ik maak. Maar wanneer komt dan de dag dat ik een stap verder kan en mijn lichaam ook, zo probeer ik meer te gaan lopen. Ook al weet ik dat het lukt ik moet ergens beginnen met iets van beweging, dus mijn doel is iedere dag de 12k aan stappen te lopen en meestal is dat rond de twee uur wandelen. En ga ik morgen proberen weer een beetje beweging bij het dansen op te pakken, dit is dan mijn open dans en beweging en hier kan ik zelf goed aangeven aan mijzelf wat kan en niet.

Het weekend na de carnaval ga ik dus naar Schiermonnikoog en hier ga ik weer naartoe met de groep kiters van flyboarden.nl Nu ga ik zelf niet kiten maar ik ga wel mee voor de gezelligheid en om wat te wandelen op het strand en wat afleiding te pakken. nu staat er op de planning dat ik ga fietsen maar dit ga ik gewoon skippen, ofja ik ga het misschien proberen maar of het echt wat gaat worden weet ik echt niet, ikzelf denk dat het een no-go is. Afwachten hoe carnaval gaat verlopen en of ik nog een beetje mee vier van alle gekkigheid.

Maar nu zit ik dus weer wat te schrijven na een film bij de Lumiere, en dat was wel weer een film waar ik een traan bij heb gelaten. Ook al wist ik dit van tevoren, toch heb ik wel genoten van de film ook al is het onderwerp niet de vrolijkste. (capharnaüm was de film) Maar ik ga het kort houden en ga nu met een kleine wandeling de brug over naar mijn auto, en ben benieuwd hoe mijn dagen gaan verlopen zo voor carnaval en hoe veel energie ik ga hebben bij dit alles.

Wanneer ik weer mijn blogje schrijf weet ik niet, ik merk dat ik met mijn gedachtes niet veel bezig ben met opschrijven van mijn blog. Heb even geen idee waar het vandaan komt dat ik wat minder schrijf over mezelf hier op mijn blog, misschien bezig met teveel tijd om me heen 🙂

Café Van Wijck :)

Vrijdag, de dag dat ik maar eens mijn favoriete eet plekje ben gaan opzoeken. Het is twaalf uur in de middag en zit al een heerlijk uur hier in Cafe Wijck, heb ontbeten met volkoren brood, gerookte zalm, avocado en twee gepocheerde eitjes. Een ontbijt wat ik wel vaker heb gegeten en wat ook als favoriet naar voren komt, zeker nu ik na anderhalve maand ook niet meer hier was geweest. En ik geniet weer van mijzelf en dat ik hier weer heerlijk heb gegeten.

Maar eigenlijk heb ik hiervoor mijn laptop niet gepakt, ook al schrijf ik hier regelmatig mijn blog mijn insteek om de laptop te pakken was om een stukje te gaan schrijven voor mijn curriculum vitae en daar ga ik dan ook zo mee verder, maar wou dan toch effe snel iets van me laten weten nu ik hier toch zit. Dus echt lang denk ik dat het niet gaat worden, maar gewoon voor de leuk en dat het me ergens weer goed het op te schrijven voor mezelf.

Ik voel me goed maar wissel alle kanten op, mijn energie is wel stabieler en dat is erg fijn. Maar toch merk ik dat deze tijd van rustig aan doen me best wel zwaar valt, en dat ik soms de tijd probeer te doden. En dat is soms gewoon weer door YouTube filmpjes te kijken, lezen wat me meestal niet lang lukt en wat gedachtes de revue laten passeren. En dan komt dat uurtje in de middag weer en merk ik dus dat ik me vermoeid voel van het niks doen, en dan niet om lekker thuis te zitten en een boek te lezen of wat doen. Het is meer het gevoel van het niet kunnen sporten of wat yoga doen dat ik weer wat kan rekken en strekken. Me echt moe voelen van een bezigheid die ik intens kan uitoefenen met lichamelijke beweging. En ik zoek dus naar wat wel en niet kan met mijn lichaam, en dat is dus kijken en voelen wat ik aan kan en hoe mijn lichaam reageert.

Verder voel ik me gewoon goed en ben hier in Maastricht niet voor alleen in café Wijck te zitten, vanochtend was ik dus hier voor de markt die er iedere vrijdag staat. En dat om vis te kopen voor de vissoep die ik dit weekend ga maken, en waar ik erg blij was om krabbenpoten te zien voor mijn fond 🙂 Dus dit weekend word het lekker koken en smullen, maar de soep is voor maandag dus nog effe wachten om alles op te kunnen eten. Zondag heb ik nog een personeelsuitje op het werk maar daarvan ga ik het actieve deel skippen, maar in het borrelgedeelte ben ik aanwezig. Op naar een rustig weekend, haha

Tired of doing less ?

Na twee maanden niet meer hier te zijn geweest in Lumiere, was zondag mijn eerste avond weer tijd om een film te kijken. Werk ohne autor was de film die ik samen met M heb bekeken, en waar ik erg van genoten heb en zeker weet dat ik deze nog wel een keer wil bekijken. Maar nu vandaag zit ik in mijn eentje weer te bloggen in de Lumiere hier in Maastricht, en dat was een soort welkom wat ik kreeg van, wow lang niet meer gezien hoe is het allemaal gegaan. En ik heb dan maar meteen een beetje verteld hoe ik me voel en dat ik blij ben met mijn keuze, maar dat ik wel rustig aan moet doen. En dat rustig aan doen doe ik wel, maar zoals ik al eerder verteld heb is rustig aan doen voor iedereen anders en ook voor ieder lichaam anders. Maar ik had zin in en film en zit hier een beetje nonchalant in een gele hoodie met een willekeurige rok er onderaan.

Vandaag heb ik het gevoel dat ik me een stuk meer energie heb en voel me dus wakker, en zo heb ik ook een dag die voelt dat ik wat gedaan heb. En dat ik geen moment heb gehad dat ik me echt moe voelde, het moment om mijn uurtje in de middag te doen was ook een stuk minder vermoeiend. En ook ging het bijna allemaal lekker en goed, het enige wat ik voelde bij nr2 was een branderig gevoel. En dit gevoel kwam terug toen ik na het douchen een branderig gevoel bij het plassen kreeg, en dat is gewoon niet fijn. En ik weet ook niet waar het echt vandaan komt dus ik hoop na wat drinken nu dat ik dadelijk gewoon kan zitten zonder iets naars te voelen. Afwachten dus, maar ik voel me best prettig en zit hier ook redelijk comfortabel zonder kussen op een harde stoel. En met redelijk boel ik dat iedere keer als ik ergens zit, maakt niet uit waar en of dat met of zonder kussen is. Mijn clit gaat alle kanten op met gevoelens en dat kan enorm storen, en voelt drukkend op het sensuele na. Dat gevoel is nu zittend niet fijn, maar als ik in rust sta of lig voelt mijn clit echt wel fijn aan en merk ik hoe mooi Dr Chettawut het allemaal gemaakt heeft. En daar geniet ik wel erg veel van, en zeker als ik dan met een spiegeltje kijk hoe het werkt heb ik echt veel bewondering voor deze persoon gekregen.

Dus om al dat moois niet kapot te maken moet ik rustig aan doen, maar hoe rustig en hoe veel wil je op bed liggen. Zelf doe ik dus mijn afspraken en meer niet, ik rij dan wel naar Amsterdam met de auto maar de stoelen in de Volvo v70 zitten als de beste en zijn echt mijn favoriet om in te zitten. Zo merkte ik van de autorit die langer dan twee uur duurde niet echt dat ik vermoeid was, en ook lichamelijk niks op aan te merken. Nu ben ik wel bewust dat ik niet teveel moet bewegen en een wandeling van drie uur is ook niet de bedoeling. Zelf merk ik dat een uur al te veel is, maar op een rustig tempo wel te doen. Ook nu ik dus hier zit in de Lumiere en waar ik dadelijk en film ga kijken zit ik ook vier uur op een stoel, en dat voelt gewoon oké. Dus soms denk ik, ik ga een half uurtje lopen om de deur uit te zijn en soms denk ik dan weer dat dat teveel is. Ik stoei met het rustig aan doen, maar ik merk ook door de energie die ik vandaag had dat ik ook weer wat gedaan heb aan mijn curriculum vitae. En ga ik kijken of ik er iets nieuw bij kan zetten, maar of ik daar alle energie voor heb weet ik nog niet.  

Verder was mijn gesprek met mijn psycholoog erg goed gegaan, en ben ik ook tevreden dat ik met haar over mijn dagelijkse gedachtes kan praten. En zo voel ik  me vandaag weer een stuk beter dan afgelopen dagen ook al wil ik dat niet bestempelen als slecht, gewoon  vermoeiend en daar moet je dan toch doorheen. En dat lukt ook wel, het is de vraag hoe dat in zijn geheel gaat zijn en hoe ik er op terug ga kijken 🙂 Verder merk ik dat ik wel geniet van al deze veranderingen, zelfs voor sommige momenten heel veel. En dan merk ik dat het gewoon een tijd is die veel energie kost en vermoeiend kan zijn met alle uurtjes die je met jezelf bezig bent. Want ik merk gewoon dat het weer terug op bed gaan liggen, je ook na dat uurtje je in bed houd als je een dipje hebt, en dan merk ik dat ik gewoon uren kan slapen. Slapen met een kussen tussen mijn benen om er aan te denken dat ik rustig aan moet doen. Rustig aan doen is niet altijd mijn sterkste kant maar het gaat me wel lukken 🙂

Being or doing ?

Wat voel ik me toch wisselend, mijn gedachtes gaan heen en weer en vol me soms rusteloos. Ik voel me over het algemeen wel goed en heb het gevoel dat ik me ook zo voel. Maar ik kom soms gewoon niet tot mijn bezigheden of dat denk ik, ik voel me moe of komt het omdat ik te lang in bed lig? Ik voel daarbeneden veel en weet niet altijd of dat goed is, vannacht een bloeding gehad waar ik niet echt van schrik, maar ik werd wakker voelde niks van pijn maar meer nattigheid. Weer zo een geval van, ik heb geen flauw idee of dit nu goed is of slecht. Ik weet dat het kan maar doe ik teveel dat het daardoor gebeurd. Ik zie dan wat plekjes die roder zijn en nog verder moeten helen, en denk dan zal ik mijn uurtje wel me nr2 doen omdat het vannacht heeft gebloed. En dan gebruik ik alleen nr0 en 1 en zelfs al bij nr0 heb ik iets van en beetje bloed wat ergens dan vandaan komt, en met een beetje bedoel ik misschien vijf druppels. Vannacht was het meer zoals ongesteldheid. En dan merk ik dat ik vandaag weer iets op de planning heb, en dan heb ik wat meer energie. Maar ook weer in mijn hoofd hoe mijn dag moet verlopen, en wanneer ik dan mijn uurtjes moet doen. want mijn uurtjes lopen gewoon rommelig, geen structuur van tijd en soms te moe om het een derde keer te doen die dag. En dan weet ik dat ik rustig aan moet doen, maar net dat rustig aan doen zorgt ook ergens anders voor.

Ben ik af aan het kicken van al dat werken afgelopen jaren, merkt mijn lichaam rust dat het energie vraagt om bij te komen. Is het gewoon de operatie geweest of speelt een burn-out ook parten met mijn gezondheid en onrust. Ja ik voel me goed maar ik zit een beetje in een waas. En die waas maakt me stil, en zorgt ervoor dat ik steeds vaker weg kan dromen. En dan zit ik wat voor me uit te staren en laat ik mijn gedachtes los en komen er ideeën binnen. Ideeën over wat ik voel en graag zou willen doen, hoe ik me zelf voorstel in het leven te staan. Maar dat dromen zorg er ok voor dat ik soms geen pagina verder kom als ik een boek lees. En ook met het vertellen van mijn blog loop ik stil, alsof ik te moe word. Dus wat gebeurd er allemaal met mijn lichaam en geest, en hoe goed gaat alles met me. Een ding voelt wel goed, en zelfs natuurlijk met een revalidatietijd. En dat is dus mijn operatie geweest, dat geheel voel fijn in alle bewegingen er om heen. Dat rustig aan doen moet ik dus goed in mijn gedachte houden en dat vind ik soms nogal moeilijk, niet omdat ik dan teveel doe. Maar omdat ik meer wil doen en hoe ik me voel dat ik denk dat mijn gedachte geen pijn voelt of ongemakken en daardoor vrijer wil bewegen.

Op zich merk ik dus genoeg positieve, tijd in alles maar ik merk dat ik ook door andere prosessen heen ga die niet al te makkelijk zijn. Een daarvan is waarom ik opzoek ben naar pijn, lichamelijke pijn. En dan dacht ik dat de operatie pijn ging doen maar ik merk meer irritatie dan daadwerkelijke pijn waar ik doorheen moet. Hoe ver wil ik gaan om meer van mijn lichaam te voelen, en hoe nodig is het om me daarbij fijner te voelen in het leven dat ik leef. En zoals ik dit schrijf heb ik het gevoel dat ik dit ergens al eens eerder heb geschreven over dit gevoel in pijn. Maar in dit merk ik ook iets positiefs waar ik mee bezig ben en merk dat pijn ook uitgebeeld kan worden. En misschien zit daar ook en stukje voldoening in om dat te laten tonen in beeld, en dus voor mezelf een stukje kunst te zien in pijn wat ik wil voelen. En zo vond ik mijn afspraak van vrijdag middag veel beloven met een reis in mezelf opzoek naar een identiteit in wie ik ben.

Vrijdag na mijn interview ging ik mijn uurtje weer doen en wou ik wat slapen omdat ik die avond en nacht tussen wat vrinden ging doorbrengen. En daar lag ik dan met een diepgaande geest te bekijken wat ik graag wil laten zien in mijn identiteit die gecreëerd is door mijn omgeving en daarin zit alles van pijn naar de mooiste schoonheid, iets wat alleen jij kan laten zien als jou ware ik. En in hoeverre wil jij jou ware ik laten tonen in alle schoonheid en pijnlijke momenten. Hoe ver laat je je zelf gaan in emoties die diep in je verborgen zitten omdat je er moeite mee hebt ze te tonen. Hoe ver kan ik gaan in mijn geestelijke pijn wat in me zit en deze te laten tonen in mijn lichamelijke uitingen die ik zie als kunst. En misschien wel als moment dit te ondergaan en laten gebeuren, momenten die ik koester mee te maken. Momenten die voor meer ware ik kunnen zorgen.

Of draai ik door voor de meesten van jullie nu?

two years ago :)

Daar ben ik weer in het VUmc, waar twee jaar geleden mijn eerste intake was is nu mijn post-op controle en gesprekken. Ongelofelijk wat er die twee jaar allemaal is gebeurd en hoe fijn ik me nu voel, en waar ik terug kijk naar mezelf en denk pff ik heb het toch wel allemaal gedaan. Voornamelijk de periode dat ik niet aan de hormonen zat bewonder ik van mezelf dat ik het toch allemaal maar deed, rondlopen bij de bouwmarkt, zwemmen in Boedapest komen als eerst naar boven. Wat een tijd en wat heb ik toch beleefd toen, en waar gaat de tijd heen nu.

Ik zit nu hier in het proeflokaal op het stadionplein in Amsterdam, ik heb een afspraak met mijn nichtje om elkaar even te zien 🙂 En om een verhaal te vertellen van mijn laatste veertig dagen. Mijn afspraak ging goed en heb ook mijn verhaal kunnen doen met betrekking tot het hele verhaal Thailand, en met mijn psycholoog iets verder ingedoken op de realiteit. Wat ikzelf een erg fijn gesprek vond, en waar ik ook veel sympathie voor mijn psycholoog heb. Want ze bewonderd mijn positieve insteek, maar ik merk dat ze ook echt waarde hecht aan mijn psyché en denkt er ook wat van op te kunnen steken. Oftewel informatie uit te halen wat waarde heeft voor haar eigen ontwikkeling en dit ook bij andere mensen als hulp kan zijn. En daar ben ik blij mee. Zo kijk ik ook terug op mijn gesprek met mijn endocrinoloog, mede omdat ik haar een jaar geleden al positief vond en omdat ze ook reële vragen stelde en niks verwachte. En misschien komt het omdat mijn psycholoog en endocrinoloog beide nog jong zijn, ongeveer rond mijn leeftijd en dat vind ikzelf gewoon erg fijn. Dus na mijn bloedafname en mijn pilletjes weer opgehaald te hebben, ben ik naar het stadionplein gegaan met de bus en daar ik nu dus zit te schrijven in het proeflokaal.

Verder merk ik dat ik me wel weer fijn en thuis voel hier in Nederland, maar ik moet echt nog een routine vinden in alles. En voornamelijk mijn uurtje daar stoei ik nog veel mee, mede omdat ik erg moe ben en veel slaap. Veel slaap omdat ik nog steeds niet zes of acht uur aan een stuk door kan slapen, en dit dus altijd maar delen zijn van twee uur. En omdat zoals vandaag weer ik met de auto naar Amsterdam ben gegaan en dus weer dik zeven uur kwijt ben, en om nu naar Amsterdam heen en weer te rijden is onzin. Dus heb ik afgesproken even te kletsen met mijn nicht wat in Amsterdam-Zuid woont, en wat wel makkelijk uitkomt. Maar ik zal naar verwachting na negen uur in de avond weer thuis zijn en dan heb ik dertien uur niet mijn uurtje gehad en dan merk je dat dat eigenlijk weer te lang is. En dus merk ik dat het de komende jaar nog echt een klus gaat worden dit goed te doen en comfortabel genoeg om ook naar nr4 te kunnen gaan in week tien. En niet omdat het nu echt week tien moet zijn maar omdat ik iets ander heel graag wel  meemaken en daar klaar voor zijn 🙂

Zoekend naar dit alles en meer word  nog spannend maar ik merk dat ik genoeg afspraken plan om ook te zoeken naar mogelijkheden tussen de afspraken door. Nu merk ik vandaag dat ik een stuk minder vermoeid ben, ook omdat ik een stuk beter heb geslapen. Maar ook omdat ik wat meer rust heb dat ik weer terug ben hier in mijn huisje. Al het nodige is gebeurd en ik kijk uit naar vrijdag 🙂

Back home, Tired with a smile.

Daar ben ik dan als laatste stukje wat ik schrijf over mijn levensdroom in Thailand, of zo heb ik de titel gegeven in word waarin ik altijd schrijf. Ik heb over het hele onderwerp van mijn srs nu bijna 23k woorden geschreven, van het uitzoeken van welke keuze ik maak en daadwerkelijk de gehele reis die zo ongeveer de afgelopen veertig dagen hebben plaatsgevonden. En zo schrijf ik nu weer vanuit mijn kamertje, ik ben thuis en voel me goed. Maar ik merk dat ik me nog wel even moet settelen en routine moet vinden in mijn bezigheden. Gisteren was ik voornamelijk nog erg moe maar probeerde wel meteen een ritme op te pakken. Ook al is dat nog erg moeilijk, en ik was gisteren rond tien uur in de avond kapot moe en ik deed de lichten uit beneden en liep naar boven om in mijn bed te gaan liggen.

Owja ik moet nog Dilateren pff ik ben kapot, ik voelde me zelfs nog vermoeider dan de dag dat ik terug kwam met het vliegtuig en om half tien weer mijn huisje binnenliep samen met P. P heeft mij zaterdag avond op Schiphol opgehaald en een mooie bos bloemen gegeven, wat was ik blij met die knuffel daar op het vliegveld en de warme welkom. Een beetje veel gevoelens gingen door me heen dat ik niet echt goed wist wat ik wou vertellen en hoe fijn ik me voelde. Mijn vlucht vloog geweldig, mag ook wel als je businessclass terug vliegt. Maar ik heb echt genoten van de service, het eten en hoe groot het verschil is tussen business en economy class. Het verschil merkte ik op best veel gebieden, maar de grootste is toch wel de grote stoel en service om je heen. En ik heb dus genoten van de vlucht, ook al heb ik misschien iets meer dan voldoende whisky gedronken en water. Wat dus ook mijn wc bezoek verhoogde, en dus ook de tijd die ik doorbracht met het personeel, piloot en andere gasten. Gewoon lekker staand praten en er achter komen dat ik al een uur lang daar stond, de twaalf uur van de vlucht vlogen dus ook voorbij en voordat ik het wist werd er verzocht weer plaats te nemen in de stoel voor de landing. En zo heb ik veel genoten van die vlucht en geen last of bloed ondervonden daar beneden. De rolstoel die aangeboden kon worden heb ik geskipt, en geen idee waarom maar ik voelde me goed en heb alles op een slakkengang aangedaan. En dat beviel me erg goed, ook al merkte ik dat ik zoals gewoonlijk meestal met een Last-Call aan boord ga.

Eenmaal thuis te zijn en veel gepraat te hebben met P in de bus waar hij me mee ophaalde, een bus omdat hij ervoor gezorgd had dat er een bed achterin gemaakt was. Voor het geval de rit zittend teveel was, wat een liefde <3 Dus toen de koffers binnen waren samen nog een drankje gedronken met P en rond half elf hem uitgezwaaid te hebben stond ik dus daar weer thuis in het huis. Na nog wat gerommeld te hebben en mijn koffers opengemaakt te hebben begonnen aan dat uurtje op bed leggen, en dat was en ging best wel onhandig. Geen goed licht een te zacht bed waardoor ik niet recht lag en alles een beetje te koud was. En dus na veertig minuten gaf ik het op en ben ik maar op mijn zij gaan liggen om in slaap te vallen.

Een nachtje weer terug in je eigen bed en dat beviel goed, maar echt veel slaap heb ik niet gekregen want merkte dat ik nog wat onwennig was met alles en ook de vermoeide vierentwintig uur die ik beleefd heb, en voornamelijk daar beneden ging het geprikkel goed tekeer. Dus in de ochtend maar een plank onder mijn toppingmatras gelegd en dat deed wonderen met het ochtend uurtje, nr2 ging ook goed naar binnen en er was op een druppel bloed na niks te bekennen. Op naar ontbijt en ik was blij dat C nog wat soja yoghurt in de koeling had laten staan zodat ik met mijn mix van zaden en bessen weer mijn vertrouwde ontbijt kon eten. En met een kop koffie begon ik maar met mijn was en alles een plekje te geven, zo ook een plekje maken om in de middag goed dat uurtje kon doorkomen. Verder nog veel gedaan om alles op orde te krijgen rondom mijn zorgverzekering en veel berichtjes rondgestuurd om te zeggen dat ik thuis ben. Rond zes in de avond was ik moe, erg moe en ben ook even gaan slapen. Rond acht wakker geworden en dacht ik ga gewoon lekker frieten eten en een oude James bond film kijken 🙂 (Moonraker). Net na tien in de laatste minuten van de film viel ik om van slaap, en ook al liep ik naar boven en stond voor mijn bed en dacht pfff dat uurtje daar heb ik nu echt geen energie voor. Dus ik heb het uurtje geskipt en ben gaan slapen, rond drie uur werd ik wakker en dacht dan doen we dat uurtje nu maar. Dus midden in de nacht lig je daar en dan denk je, ik ben weer thuis en merk dat ik nog even een plekje moet vinden met al mijn bezigheden.

Mijn ochtend begon goed vandaag en ik heb na mijn middernacht uurtje erg goed verder geslapen en voel me een stuk energieker, dus na een ontbijt en bedankjes vanuit Bangkok weer begonnen aan mijn ochtend uurtje wat net voor twaalf eindigde en goed verliep. En doordat ik goed geslapen heb merk ik dat ik ook energie heb voor dit laatste srs verhaal van mijn levensdroom in Thailand. Ik heb thee gezet, espresso ernaast, nagellak opgedaan en nog wat geëpileerd met de epilady. En nu dus dit stukje tekst, en ook een afsluiter met een verhaal wat verdergaat in mijn normale leven. Een leven wat ik steeds normaler wil laten worden als vrouw en niet als transgender, en dus merk ik steeds vaker dat ik opzoek ga om meer op eigen benen te staan. En daarmee komt ook het stukje VUmc om de hoek kijken, want woensdag heb ik daar een afspraak staan. En als er voor mij moeilijkheden naar voren gaan komen merk ik dat ik het VUmc ook weer zo snel mogelijk wil verlaten.

Nu ga ik even ontspannen en een boek lezen, vanavond een afspraak om samen wat te gaan eten. En dan dinsdag laserbehandeling, maar dat staat deze week op de planning en daar ga ik later wel weer over schrijven. Nu kijk ik terug naar een mijn droom wat werkelijkheid is geworden en kijk ik vooruit naar de werkelijkheid hoe ik daar zo goed als mogelijk mee kan omgaan. En dat ik mijn leven verder kan leven zonder oordeel wat er vroeger is geweest, en die stempel van het DSM boek mag ook weg.

Last 15 ours, feelings in myself

Wat is wijsheid, of hoe stom kun je zijn. Misschien wel dat ik een van de twee nu uitvoer, en ergens denk ik wel dat het goedkomt. Maar of ik nu weet wat er vannacht kan gebeuren is een grote vraag. Mijn laatste uren zijn aangebroken de laatste vijftien om precies te zijn, en dat doe ik zittend op twee krukjes met wat Street-food naast me. Voor de zekerheid maar een cola, en mijn laptop om dit dus nu te schrijven. Een stom idee eigenlijk maar tja wanneer merk je dat het echt stom was of dat het toch kon.

Mijn afgelopen dagen van deze week zijn alle kanten opgegaan en nu voel ik me dus gewoon goed, geen pijn of gevoel dat het echt mis kan gaan. Het gene wat vannacht is gebeurd daar moet ik het komende half jaar rekening mee gaan houden dat het zal gebeuren. En zeker wanneer je dus een maat groter gaat dilateren, dus alles rustig aan doen en je lichaam aanvoelen. Maar ja ik voel zoveel aan mijn lichaam, het prikkelt ik voel heel vaak dat gevoelige plekje wat bovenaan mijn vulva zit. En steken van de zenuwen heb je daar ook nog bij, en dan na een wandeling van dertig minuten voel je de doorbloeding ook weer opkomen. Dus waar zit je limit van je eigen lichaam en hoe snel voel je zelf iets dat niet in orde is. En hoe kom je daar achter. Veel vragen die voor me liggen. Op naar de avond die voor me ligt.

Mijn avond zal een vermoeiende worden en eigenlijk hoop ik door nu gewoon wat te doen dat ik in het vliegtuig gewoon lekker kan slapen, languit liggend in een vliegtuig. Hoe heerlijk kan dat zijn, een afsluiter van misschien wel de mooiste maand in mijn leven. Of eigenlijk is het besef wat ik nu heb hier zittend wel mooier met de gedachte in mijn hoofd hoe ik me voel, en hoe ik om me heen kijk in dat stukje wereld waar ik me nu nog bevind. Ik heb werkelijk genoten van voornamelijk mezelf, ik in de persoon in wie ik ben. Dus mijn nacht wat voor me ligt is de laatste, en daarvan is de planning dat ik om kwart voor vijf ga opstaan. Opstaan om naar beneden te lopen om K uit te zwaaien en dan terug naar de kamer om te dilateren. Twee uur lang met nr0 en nr1, dus geen nr2. Daarna douchen, alles in mijn tas gooien, en dan samen met J ontbijten. Weer iemand die ik heb leren kennen en waar ik een leuke band mee heb gekregen hier in het Hotel waar ik negenentwintig dagen heb overnacht. Om acht uur staat mijn chauffeur klaar en word ik op het vliegveld afgezet, en dan mag ik plaatsnemen in een rolstoel. Allemaal geregeld om er voor te zorgen dat ik rust kan hebben en dus ook al mijn koffers worden gedragen en geregeld. Wat een verwennerij wat ergens ook wel nodig is. Om twaalf uur zal ik in het vliegtuig zitten en rond zes uur in de avond land ik weer in Amsterdam, Nederlandse bodem met een ander klimaat, van de achtendertig graden van vandaag naar winterse temperatuur in Nederland.

Ik bewonder de contacten die ik heb opgedaan hier afgelopen weken, en met deze contacten heb ik veel beleefd. Voornamelijk hier op het hotel en omgeving zoals de nachtmarkt waar ik nu zit en gegeten heb. En daar in merk ik dat ik veel gezelligheid om me heen heb gehad, maar ook de nodige steun en adviezen. En momenten die van tevoren nooit denkbaar waren en waar je dan door jezelf te laten zien in terecht komt. Een mooie binding met iedereen die hetzelfde meemaken, waar je elkaar kruist door beide de operatie bij Dr Chettawut te laten doen. En waar je misschien ooit nog eens denkt dat het kan gebeuren dat je word uitgenodigd bij mensen thuis. Wie weet zal het ooit gebeuren, maar dat zal dan op mijn pad komen zonder er bij na te denken. Gewoon beleven de wereld om mij heen met je eigen keuzes, en waar ik merk dat ik ook weer echt de stap wil maken. De stap te maken om op eigen benen te staan in de wereld zonder stempel. Op weg naar mijn eigen leven als vrouw zoals ik altijd ben geweest, maar nu zonder weet dat het ooit anders was. Op weg naar een omgeving waar dit realiteit kan zijn. En of dat deze zomer gaat gebeuren of de zomer erna, dat zal mijn pad zijn wat ik bewandel 🙂