Emotions in a Box.

Wat een tijd geleden dat ik me hier boven aan mijn raam verschuil in de zon wat voorbij schuift. Ik zit ongemakkelijk rustig hier in dat kamertje waar ik veel gelezen en geschreven heb en ben bezig met het opruimen van mijn spulletjes, emotionele momenten komen voorbij en raken me soms erg hard.

Zo gaat het al dik een maand en ik kom er moeilijk doorheen, en vandaag sta ik op het punt om mijn muur van mijn transitie in een doos te stoppen. Een moment van drie jaar hangt hier samen met de kaartjes en viltjes die ik heb ontvangen van mijn vrienden en gasten, gasten van de Barbeau of mensen die ik in een café leerde kennen. Al deze stukjes tekst heb ik op mijn muur geplakt in de tijd dat ik volop bezig was met mijn verandering. Maar de verandering van de afgelopen drie jaar gaat nu niet meer zo snel, ik voel me enorm fijn met mijn lichaam en de hormonen veranderen me nog steeds, maar ik zelf zit niet meer zoveel in de tijd van de transitie. Ik leef meer dan ooit tevoren en jaren als vrouw merk ik dat de mannelijke eigenschappen die ik heb er best mogen wezen, ik schaam me er niet voor en geniet soms van mijn makkelijke aanpak. Maar ook hierin merk ik een verandering opkomen. Ik wil verder in mijn ontwikkeling en de omgeving waarin ik woon houd me een beetje tegen. Ik merk dat ik mezelf tegen hou in deze vertrouwde omgeving waar alles zo makkelijk gaat.
Ook merk ik dat mijn transitie hierin makkelijk is gegaan ook al zijn er momenten geweest die erg zwaar en met veel impact op me neerkwakte.

Dus terwijl ik dit schrijf merk ik de moed om de muur leeg te maken en in mijn gevoelige doos stop, een doos waar afblijven opstaat. Meer voor mezelf dan voor iemand anders ook al weet ik een aantal personen die ook van deze doos beter af kunnen blijven. <3 M,R,L,C,I, <3

Afblijven, mijn gewicht in een doos wat ergens mag liggen en wat eventjes niet mee gaat op de reis die ik maak. Een afstand creëren van een doos vol emoties die me soms en afgelopen maand enorm konden raken en me lieten opgeven aan de bezigheden hier in huis, opruimen werd te vaak tot een halt geroepen en dat probeerde ik met en met verder te verwerken. En vandaag stop ik dat laatste gedeelte er bij weg, AFBLIJVEN!!

Again, going to see myself.

Het is negen uur en mijn eerste afspraak heb ik net achter mij liggen, het is vroeg zo voor mij op deze dinsdag ochtend. Afgelopen avond op het werk lag de klok een uur na middernacht voordat ik vertrok, dus mijn nachtelijke slaap viel wat korter uit want om acht uur zat ik al in de auto. Op weg naar een afspraak waarvan ik ergens een bloedhekel aan krijg dat het nu na bijna twee jaar nog steeds niet gedaan is met de haartje op mijn kin genaamd baard, en deze afspraak was nog alleen gepland om te laten zien waar ik nog allemaal haartjes heb zitten. Dus twee dagen lang de haartjes niet afscheren, niet altijd het grootste probleem omdat ik wel merk dat mijn huid zachter is en ik me eigenlijk best comfortabel voel zo in mezelf. Maar de haartjes die je nu ziet lijkt toch echt op een baardje en dat is gewoon killing in mijn gevoel dat dit nu na zestien laserafspraken nog steeds niet weg is. Waar kan ik dan van uitgaan wanneer dit wel weg is, of in ieder geval niet meer zichtbaar is als baard. Het is niet dat die paar haartjes het doen het is het gevoel en zicht dat er echt een baard staat wat stoppelig is en hard aanvoelt, en dat voelt gewoon niet fijn. En daar hoop ik toch ooit van af te kunnen komen.

Maar om mijzelf dan een beetje moed in te gooien dat het ik het is die me goed voelt, en dat die baard daar eigenlijk weinig in uit zou moeten maken, heb ik het uur wat ik nu heb even genomen voor een heerlijk ontbijt bij cafe Wijck 🙂 Boterham met avocado, gerookte zalm en een gepocheerd eitje. Effe weg dromen in de ochtend die ik dan heb en dit verhaaltje schrijven over een gevoel wat me dit weekend overkomen is, voornamelijk een eigen gevoel met uitvluchten naar ontdekking maar terugkomen dat tinder ook niet alles is voor een afspraak.

In de gedachte van het bestellen (croissant met pistache-pasta en een havermout latte) kijk ik voornamelijk terug over de comfortzone tussen mij en M hier, alweer samen in bed liggen en elkaar strelend tot genot brengen in een trouw gevoel bij elkaar te kunnen zijn. Bij elkaar zijn met ieder een eigen weg die ergens elkaar scheid en toch ons bij elkaar brengt door onze eigen weg te varen in het leven. Of dit dan een vaste toekomst geeft is een grote vraag maar de vriendschap tussen ons wil ik nooit meer kwijt, de liefde die ik voel in onze vriendschap zonder oordeel of vooroordeel. En in dit gevoel van mijn vrijdag en zaterdag nacht zat er in mijn hoofd het gevoel om uit te gaan, het gevoel om de nachten die ik vorig jaar beleefde ook weer kon beleven in mij. En eigenlijk weer wou kunnen beleven, samen met haar een onbedoelde avond ingaan en zien waar onze energie ons kon leiden naar een nacht zonder de slaap te kunnen vatten, en de ochtend in te duiken met dat open gevoel van beleving waar moeheid soms niet aanwezig was. Een verschil tussen deze twee vriendinnen die ik heb geven me een machtig gevoel.

Met dit gevoel knort mijn maag, want de gedachte van het weekend bracht me weer bij een wandeling op de zondag avond, ik was eerder klaar door de rust die de gasten brachten door niet te komen. Het was rustig op het werk en hierdoor had ik na zes uur mijn vrije avond kunnen beginnen, voordat mijn eerste Grelotte (speciaalbiertje van Graindorge) opgedronken was kwam mijn gevoel naar voren dat ik de kou in wou om te wandelen, en ergens weer even in mijn eentje tot rust kan komen met de bezigheid van lopen. Zo gezegd zo gedaan ging mijn gevoel naar het hijgend hert, een boscafé in het vijlenerbos en waar ik de uitdaging had om in het donker door het bos te lopen. Toch wel spannend om een nieuwe weg te gaan ontdekken, een weg wat vol ligt met bladeren midden door het bos loopt en waarvan ik na vijftien minuten lopen toch dacht hmm ik loop maar terug want ik kom ergens uit waar ik nog nooit ben geweest. Gewoon fijn om toch ergens alleen te zijn zonder zorgen, spanning van een nieuwe plek en ontdekking van een weg te nemen die je niet kent. Kan ik dit in mijn leven vaker doen of is dit gevoel een piek richting een vast gevoel wat ik kan krijgen zonder me onrustig te voelen. Onrust wat ik mezelf aandoe maar waar ik altijd in geleefd heb, in welke rust kan ik me thuis voelen? Kou? Regen? Sneeuw? Een lekker warm vuurtje na deze drie woorden die ik koester steeds vaker mee te maken en midden in te kunnen staan met een heerlijk gevoel.

Wat ik in deze wandeling merkte was de tussenstop die ik maakte in het Hijgend hert en dat deed veel van de rust in mijn wandeling teniet, ik merkte dat ik eigenlijk beter door kon lopen om mijn gevoel van rust meer te kunnen ervaren en van genieten door in het element van wandelen te blijven. Maar dit neem ik bij mijn volgende wandeling mee dat ik rustig twee uur kan wandelen zonder stop, dan een uurtje met een stop. Eenmaal op het werk bleef ik plakken aan de bar en dit resulteerde in een overnachting op het werk, net zoals de week ervoor, niet vreemd, zelf een beetje vertrouwd dat ik altijd goed slaap op het werk. Na die fijne nachtrust en ontwaken uit dat bedje heb ik de dienst van mijn baas overgenomen en begon ik met het openen van het café, de dag verliep fijn en aangenaam en na twaalf uur werken zwaaide ik de vaste gasten (R&m+Q en E&V) uit, mijn werkdagje zat er op en ik voelde me goed. Dit gevoel van goed voelen kwam door een gesprek samen met S aan de bar, S is een collega van me en ze was nog even aanwezig deze avond. En samen met S spreek ik veel over het leven en de mogelijkheden wat ons gevoel ons doet voeden hoe mooi alle verschijningen kunnen zijn die we meemaken, bewust en onbewust zijn de kleinste gevoelens de grootste gesprekken waard en met dit gegeven in ons gevoel kwam het gesprek over Astrologie ter spraken. Samen doken we in mijn en haar leven en legde ze me uit hoe het gegeven is hoe we meemaken wat we voelen en doen. Een mooi gedeelte vind ik mijn gevoel hierin en dat merkte mijn lichaam ook. Het gesprek zorgde ervoor dat ik uitgeput en vermoeid raakte van dit diepgaande gesprek, en het idee in welk leven ik kan leven deed me erg goed. Ik sta op een punt mezelf in het diepere te gooien en hierdoor de ontdekking aan te gaan mijzelf daar in te vinden, of Pluto en Mars mij de juiste kant op sturen is een vraag waar het antwoord ligt ergens in de komende vijf jaar waarin ik een weg in laat zien. Ik zie graag waar mijn gevoel me gaat brengen en ik hoop mijn aardse steenbok even te kunnen laten zwemmen en me later met vuur weer tot rust te laten komen in een kouder en natter gedeelte van de wereld waar ik een vaste plek kan vinden in mijn eigen rust en het geluk dat in mij zit.

Things to do.

Waar ga ik vandaag eens naartoe met mijn verhaal, ik zit een beetje te duppen over mijn gevoel wat er werkelijk gaat gebeuren. Daar zie en bedoel ik voor mijzelf eigenlijk het fijt dat ik thuis niet echt verder kom met mijn het opruimen en netjes maken van mijn huis, ik beleef zoals afgelopen weken alweer een dagje niet thuis. Ik ben alweer op pad en maak veel afspraken buitenshuis waardoor ik thuis minder aan het doen ben. En vandaag geniet ik alweer van dat dagje, en niet dat ik graag weg wil zijn van thuis maar omdat ik blijkbaar veel afspreek en doe waardoor ik thuis niet verder kom met datgene wat ik wil bereiken en dat is mijn huis klaarmaken om te kunnen verhuren. Maar vandaag zal ik daar ook niet echt verder mee komen want nu schrijf ik dit stukje terwijl ik in wonderwoud zit en net mijn granolayoghurt op heb. Verscholen tussen de planten probeer ik een gevoel te vinden in mezelf waar ik over kan schrijven, want op dit moment ben ik de woorden op aan het rapen zoals ze tevoorschijn komen en dat probeer ik om te zetten in een onderwerp wat al een aantal maanden in me zit en waar ik ook al enige tijd over heb en waar het verhuren van mijn huis de grootste is.

Dus hoe zit het met mijn doel om naar Berlijn te gaan en hoe kan ik de tijd die ik in december en januari nog over heb benutten om mijn huis klaar te hebben om te verhuren. Want eigenlijk komt mijn niet geplande datum van een februari steeds dichterbij. En ook mijn gevoel om daadwerkelijk weg te gaan word steeds groter, ik merk dat ik mijn benen steeds verder wil strekken van dat gebaande pad af wat tegenwoordig niemand anders meer bepaalt wat kan of mag. En zo merk ik dat ik opzoek ben naar de uitdaging me eenzaam te voelen, om hierdoor mijn eigen ik meer een trigger kan geven, om die ik in mij, net ook een beetje unieker kan laten zijn en maken in wie ik kan en wil zijn.

Gewoon de ontwikkeling in mezelf laten komen door in je eentje iets meer te ondernemen op dat pad wat voor je ligt. Of Berlijn daar dan de juiste stap voor is gaan we daar zien, werk ben ik mee bezig en zeventien december ga ik ook effe weer heen en weer om te kijken wat er mogelijk is 🙂 Verder staat dus op de planning dat huis af te krijgen en dat verloopt de laatste tijd net wat moeizamer en dat vind ik een beetje jammer in mezelf, ook al weet ik waarom ik niet grotere stappen kan zetten (beetje emotionele spullen) Maar dat zou steeds minder moeten worden, dat merk ik ook maar toch blijft de gang van opruimen een stuk moeilijker.

Vooruitkijkend naar de maanden die komen merk ik dat ik echt verder wil, en vertrouw ik op dat stukje (het komt zoals het komt) met de energie die in me zit dat het doel er ook gaat komen om het huis ergens in januari af te hebben. En zo merk ik dat dit stukje schrijven me weer verder brengt in dit alles. En juist daarom merk ik ergens verschil in mijn gebeurtenissen die afspelen in het moment dat ik weer terug ben uit Thailand. Zo kijk ik ook naar de momenten dat ik schrijf over een gevoel wat plaatsvind in mij en hoe ik zelf probeer vooruit te komen met mijn leven. Ook merk ik dat sinds ik gestopt ben met mijn beide psychologen begin deze zomer dat ik rust heb in mijn eigen ontwikkeling maar dat het stukje tekst wat ik schrijf juist een enorme steun geeft in mijn leven om vooruit te komen. Net de stukjes opschrijven wat ik wil doen of waar ik mee struggle om te bereiken zorgde dat het stuk tekst hierboven ervoor zorgde dat ik op zelfspot een linkje heb geplaats voor een klus in mijn huis.

En ook al is dit een klein voorbeeld soms komen de gedachtes van mijn reis naar Berlijn heel erg goed naar voren in wat ik wil en waar ik graag naar toe werk. En hoeveel ik merk dat het stukje leven in mij zoveel meer is geworden dat ik dus steeds meer durf te ondernemen om mezelf te vinden en grotere uitdagingen aan wil gaan ze ook te doen. Niet altijd lukt dat en soms stopt een plan wat ik opschreef ook ergens zonder daadwerkelijk resultaat maar wel met een goed gevoel. Ik kijk weer verder voorruit naar de komende weken en hoe de laatste weken van december gaan zijn. En dan gaat januari een maand woorden waar de spanningen kunnen oplopen naar een punt dat het moment daar gaat zijn ik dat huisje achter te laten voor een nieuw plekje ergens anders in de wereld.

En voordat ik afsluit met dit verhaaltje merk ik dat ik weer geniet dat ik mijn fiets weer gebruik om de stad in te gaan en me wat makkelijker en sneller kan verplaatsten. Zodoende staat mijn auto bij mijn broer en heb ik geen parkeerkosten. Maar het gevoel van fietsen doet me eigenlijk nog beter, niet altijd handig met een panty en rokje maar ergens wel een fijn gevoel van vrijheid in het verplaatsen zo door de stad of richting vrienden. En om het toch maar even te vertellen ik merk dat ik geniet en fijn leef, misschien een beetje teveel opzoek naar avontuur in mijn toch wel pubergedrag maar juist door me te bewegen in een vrijheid wat ik nog nooit zo open voor mezelf heb kunnen voelen. Waar ik ook erg veel van geniet is wat de hormonen nu na twee jaar al bereikt hebben met het veranderen van mijn lichaam en geest. Want ik merk dat ik door het openstellen van mijn ego ik enorm groei in mijn eigen zelf en zekerheid. Comfortabel voelen met mijn vrouwelijkheid en seksualiteit. Want de operatie daar in Thailand heeft zoveel meer veranderd dan mijn geslacht, het heeft mijn gevoel van leven vergroot in keuzes maken voor mezelf en daar van kunnen genieten door er te zijn. Er te zijn in mijn eigen ik.

Two days in Brussel

My two days in Brussel, take it like I had a feeling in me to go here. Not alone but visiting a friend who lives here, she is studding here end she is doing well. And while I visiting her here, I did feel a bit awkward in a way of feeling a point that I search why, why did I make the choice going to her and seeing what will happen. First of all I did love it to come here for a hug in our friendship, the first day we went out and starting the day just after a dinner in downtown of Brussel, and just to put me out of my comfort-zone at a restaurant where I will never go on my own , and I will even never go to get a cup of coffee, it is not something that is in my mind to visit a restaurant what is a little bit too much looking at a tourist and take money out of it. I can not say it is wrong or a bad experience it is just this is nothing for me feeling comfortable. So after all it is not that bad at all, but nothing for me haha.

So here I go, starting my day alone in some breakfast café in Brussel called ‘’Belga & Co Simple pleasures’’ but were the simple pleasures is coming from I don’t know, but I like the coffee they serve. And in what I am seeing it is like a very local place for residents of Brussel, all talking French and a lot of people know each other by doing the typically Belgium kiss to the cheek, only once to everybody they know, often men to men to 🙂

And I am speaking and writhing this in English, maybe because off all the days I did stay with M we only speak English to each other, more because I cant understand a word of Spanish and she only speaks a few words in Dutch. Coming off the idea to learn more German, this weekend I only spoke some French and often English, maybe that’s why I starting without a clue writhing this peace in English. And maybe it can be a good idea do hold it this way to get my grammar a little bit better by writhing this blog in English for now on, and maybe next year I will switch to German 🙂  

Hmm dreaming away that I thought writhing my blog in German 🙂 big smile for me on my face while I did writhe that last sentence, even I don’t know wy it is making me that happy, I think it is more of the idea that I see making a change in my life what is coming towards me. Even when I am writing this, it is not in a flow of telling my feelings in a way I do when I write directly in Dutch, but I think I can see another way coming in seeing myself in a life without speaking or writhing in Dutch for a while.

So here I am telling about some days I felt a bit different in me, I can say happy but on a other line in life, doing more things out of some comfort zone and telling a lot off future things that can be real in my life. I loved the talking with M, together sitting some were and talk about WHY and life changing things that is not for everyone, talking about a line in life what is for everyone different but the way of letting that line become closer to you to life on that edge of dead, living or suicide. Even wen u cross it, it is not always directly your end of life but u let it come closer to you to see what u can feel in a situation that is never seen before in your life. But maybe someone else did it on an other way to see the same line in life.

After all, these two days came out of the bleu and I kind of love the way I did see a comfort zone around my uncomfortable way of doing things.

Daring to find myself in who i am.

Daar ben ik dan opeens weer met wat meer rust in mijn lichaam en geest en ik verleid mezelf tot dit stukje tekst. Mijn gedachte gaat daar toch wel vaak naar om mijn gevoel en beleving te verwoorden op een stukje papier, of zoals de realiteit bij mij een laptop is. Dat stukje papier met iets schrijfbaars is nog ergens een stap verwijderd in mijn doen maar misschien komt het ooit wel. Mijn verhaal schrijf ik nu in cafe hase gelegen in Aachen en waar ik zo wel eens eerder heb gezeten, en waar ik merk dat ik word herinnerd aan een jaar geleden. Een goede en mooie herinnering wat in mij zit en wat ik niet meer zal vergeten wat ik in dit stukje Aachen heb beleefd, mooi en zoet met een stukje gevoel wat me werd gebracht. Het fijt om met beide benen op de grond te kunnen staan en te beseffen wat vriendschap kan zijn, een vriendschap wat nog heel sterk verbonden is in mij en waar ik merk dat ik graag dichter bij deze vriendschap kan zijn. Maar hierover ga ik niet verder schrijven, het kwam in me op om dit effe te verwoorden omdat ik zo tijdens het koudere weer extra sterk word herinnerd aan de tijd dat ik hier ergens in een nacht samen met C en onze voeten in de dakgoot zaten, om een whisky te drinken met daarbij dat sigaretje.

Maar ik ga even stoppen met deze mooie gedachte en ik wil proberen me te verwoorden waar ik merk dat ik nog in mijn transitie zit voor de buitenwereld die me ziet en hoort. En omdat ik toch merk dat mijn stem rust ontbreekt en dat ik teveel in mijn mond mijn klank laat verschijnen en niet voor in mijn mond, kwam dit met mijn Duits nog erger naar voren. Dus vandaag ben ik weer naar Logopedie gegaan om die stem meer naar buiten te brengen om hierdoor meer rust in de klank te brengen die ik produceer en hierdoor ook natuurlijker over kan komen als mijzelf. Een stap die ik graag neem omdat ik weet dat ik hiervoor weer mijn nodige uren moet oefenen, meestal doe ik dit dan in de auto omdat dat met de muziek best goed gaat, moet ik natuurlijk geen techno opzetten haha.

En zo zie ik mijzelf groeien in de rust die ik steeds beter in me ga voelen, rust van minder presteren in mezelf maar graag de ontdekking aan ga in wie ik ben, en omdat ik me vroeger veel heb aangepast en hier mijn gewoonte van heb gemaakt probeer deze gewoonte steeds beetje bij beetje open te breken om los te laten en een nieuwe ontdekking aan te gaan in wie ik werkelijk kan zijn. Hier zie ik die verandering van stem ook in en ben dus blij dat het me gaat lukken dit te veranderen, gek dat veranderen niet echt het gepaste word is, misschien meer eigen maken in wie ik ben. een stem vinden in wie ik ben, een lichaam vinden in wie ik ben, een gevoel vinden in mijn bewegingen in wie ik ben, een geest vinden waar ik vrij kan leven in wie ik ben.

En zo merk ik dus dat ik hierin echt verder wil de ontdekking aan gaan, en een gevoel tegen te komen dit in mij te ontdekken. Welke gevoel bij mij werkt is dus een zoektocht en er zijn zoveel manieren om dit gevoel te ontdekken, een daarvan zie ik hopelijk ergens begin 2020 realiteit worden. Kijken of het me lukt weer een dieper gat in te springen en te gaan verhuizen naar een totaal nieuwe omgeving naar een weg die niet te makkelijk voor me word en waar ik de uitdaging kan vinden daar een nieuwe weg te bewandelen, een weg die ik graag wil ondernemen om ook meer uit mijn comfortzone te stappen en dat nieuwe in mij te ontdekken, een gevoel eigen te kunnen maken zoals het ook kan 🙂

Close to… dead, suïcide? Life

Dat stukje zelfmoord wat nog altijd naast me zweeft in dat leven, het staat steeds dichter bij me, en dan heb ik het niet over het plegen van maar het dichterbij laten komen dat ik ernaast kan leven. Naast die dood leven die je jezelf kan aandoen en die je steeds dichter bij jou in de buurt laat komen van je leven.

Zelfmoord, een stukje waar ik met een positieve blik naar kan kijken en zelfs in de buurt van wil komen om mee te maken. Maar waarom, waarom zou ik die dood zo vlak naast me kunnen vertrouwen en met hoeveel vertrouwen kan ik die rand benaderen in mijn leven. Ben ik op zoek naar de dood of vind ik het mooi de dood steeds dicht bij mij in de buurt laat komen, ook al is het maar het gevoel waar ik mee speel, maar is de dood niet iets moois wat kan bestaan en waar je ooit naar toe mag. Niet nu maar ooit, ooit komt het dan dichterbij en hoe zie je het dan.

Merk ik nu al in mijn leven dat de dood van mijzelf nu al naast e mag staan om het leven dat ik leef intiemer te kunnen beleven. Of kan het ook ver van je bed liggen dat je in alle openheid kan leven met de gedachte nooit te sterven? Misschien ligt die gedachte teveel van mijn eigen bed en merk ikzelf dat ik soms fijner kan leven met de realiteit van de dood die naast me ligt. Doordat ik merk dit stukje gevaar meer in de buurt te laten ik meer met mijn element van mijn lichaam en geest op aarde te kunnen staan en op een meer intiemere manier leven mee te maken en het genot hiervan te voelen.

Mijn weg die loopt verder en merk steeds meer de intimiteit van mijn gevoel naar boven komen dat ik niet bang hoef te zijn om mezelf tegen te komen in mijn leven. Die stap voor mezelf maken in het onbekende is geweldig mooi en doet me veel momenten geven dat ik leef ook al merk ik dat het voor veel mensen teveel naast de dood ligt die je je zelf kan aandoen.

Searching? lovely?

Zo eens in een tijd loop ik weer eens te denken zoals dagen verstrijken in ik verder verdwaal in mijn uitzicht wat constant veranderd, uitzicht door een raam waar ik de vorig jaar met regelmaat zat. En nu zoals vandaag zit ik weer eens wat te typen in Café wijck, ik kom net bij mijn broer vandaan en was erg blij om hem weer even te zien. En zo blij ik was hem te zien verraste het mij enorm om hier bij wijck ook weer iemand tegen te komen waar de knuffel enorm fijn deed, M (big smile on my face) wow lang niet meer gezien, hoe gaat het met je, ja goed met mij ook. Ik ga effe een sigaretje roken ik moet zo beginnen, nadat ik hem voor het raam weg zag lopen en ik wachtende was op mijn doppio liep ik toch maar even achter hem aan voor een praatje. Zo mijn middag is begonnen en mijn doppio heb ik net op, wat een heerlijk gevoel dit 🙂

Mijn gedachte is weer vooruitstekend nu ik hier zit en nadenk over mijn week en mijn idee van schrijven over een paar onderwerpen die toch wel vaak de revue passeren denkende aan de manier van leven met een randje zelfmoord naast me. Een randje wat mij enorm goed doet om vrijer te leven en de dood niet zo erg vinden, een randje wat ik blijkbaar voorzichtig opzoek zonder die grens te overschrijden. Voor velen een gevaarlijk zijn, waar ik toch wel eens op word aangesproken dat ik hiervoor moet uitkijken niet er over heen te gaan, en toch merk ik dat ik die grens steeds vaker dichter bij me laat komen, en dat geeft mij over het algemeen een enorm goed gevoel. Een gevoel van onder andere vrijheid maar ook genieten van voornamelijk elementen van mijn lichaam in de natuur. Maar daar ga ik misschien wat later nog op in.

Nu hang ik wat te kijken naar dat beeld wat constant veranderd, voetgangers en auto’s wat her raam passeren en gasten die binnen komen lopen opzoek naar een plekje in het drukke café waar ik zit. En ik, die even onderuit hangt op de bank aan het typen is over dit alles en even mijn woordje kwijt wil over het weekend wat heeft plaatsgevonden. Mijn eerste date met iemand die ik op de app van Grinder ben tegengekomen en waarvan ik dacht ja dat doen we maar eens, dus zo geschiedde het dat ik zaterdag na mijn werkuurtjes een afspraak maakte ergens in de buurt van de Veu bioscoop in Kerkrade. Een date zoals velen veel te snel tot stand gekomen, in aan app zoals Tinder wat dat ook kan hebben(de snelheid van een afspraak), misschien is Grinder net dat tintje sneller omdat er over het algemeen meer gericht is op niet hetero’s en dat mensen een seksuele voorkeur kunnen aangeven en zoveel meer. Soms toch wel een echte vleeskeuring wat voor velen niet goed te praten al is het maar waar, ik merk dat ik daar toch vaak genoeg mee te maken krijg. Tja en dan mijn date, zo even kort uitgelegd het was een Man net iets groter dan mij, gespied maar met een neutraal lichaam en erg donker haar. Maar wat heb ik toch soms weer te pakken heb en wat merk ik dat het net de mannen zijn die eigenlijk te lief voor me zijn, mannen die voornamelijk liefde bij mij zoeken en die ik soms maar al te graag wil geven, en wat trekt het dan toch dat dat net de mannen zijn die soms een erg zware rugzak hebben die op knappen staat en nog ergens een weg moeten vinden in het verwerken van die eerste stap. Zo merkte ik ook dat de man waar ik over schrijf er nu een andere man naast me komt zitten die net dat ook blijkbaar nodig heeft. Dus dit gebeurd nu ik dit schrijf deze man ook te graag contact met me zoekt die graag wat liefde wilt hebben. Dus na een gesprek met hem kom ik terug op deze tekst en ga ik verder met mijn date van zaterdag, de date die ook enorm veel liefde kon gebruiken.

Een bijeenkomst wat misschien mij ook weer verder heeft geholpen in de weg die ik bewandel en daar kijk ik dan weer met een glimlach op terug. En dan is het soms helaas dat deze mannen ook iets hebben waar ik nog weinig mee kan, iets wat ik graag gebruik op seksueel gebied en dat is dat mannelijke geslacht wat soms bij mij best wel vaak voorkomt dat het toch te groot is voor mijn geschapen vagina. En dat vind ik gewoon jammer, ook al merk ik dat het beter zo kan zijn en het juiste moment verder voor me ligt. Ik heb er in ieder geval enorm van genoten en dat doet me erg goed, en ik merk ook dat ik er verder mee kom in mijn leven. Mijn Zaterdag nacht was dus een erg gezellig bijeenkomst en ik heb veel leuke momenten meegemaakt die ik erg fijn vond en waar ik enorm van kan genieten.

En zo was mijn dag daarop ook weer het momentje dat ik weer samen met iemand wakker werd en waarbij ik steeds vaker merk dat we weer naar elkaar toe groeien in liefde. Een mooie zachte liefde met veel begrip en uitdaging voor elkaar. Iets wat ik waardeer dat we ons gevoel toch kunnen uiten in deze wereld die niet meer word verstoord door mijn moeder.

Wow hoe en waar kwam dat woord vandaan, dat woord van moeder wat al een lange tijd niet meer geschreven is hier in mijn gesprekken. Een woord wat ergens rust heeft gekregen en nu ook steeds meer tussen M en ik. Wat een heerlijk gevoel dat het tussen ons ook steeds opener voelt ons te kunnen laten zien in wie we zijn zonder dat mijn moeder ook hier invloed op kan uit oefenen. Ik voel me toch zoveel opener in mijn leven zonder mijn moeder er bij, en hoe komt het dan dat ik dat voor haar dood nooit kon. Waar zit het hem in dat sinds het overlijden van mijn moeder ik me zoveel meer kan laten tonen in wie ik werkelijk ben zonder schuldgevoel het niet te mogen en dat merk ik nu weer zo terug hoe mijn relatie ooit ook zoveel werd beïnvloed door mijn moeder dat ik alweer een gevoel heb dat ik zoveel verder kom zonder deze invloed van mijn moeder. Is het dan eindelijk leven zonder een gevoel van be(ver)oordeelt te worden in wie ik ben of was. Hoeveel vrijheid heb ik gekregen of was het er altijd al, maar zat ik er zelf mee te stoeien?

What do i search,

Mijn leven verloopt verder met alle bezigheden die op me af komen, een daarvan is groot genoeg om over te twijfelen. Ik wil zo graag weg zo graag verder met datgene wat op me af kan komen en misschien maar gewoon moet gaan gebeuren. En zelfs ik weet niet echt wat ik zoek het is gewoon het gevoel van doen en beleven. Ontmoeten en verdergaan met het gevoel wat op je pad komt of staat waar je te vaak om heen loopt.

Drinkend aan een Oban zo net na een film wat ergens zo regenachtig was in new York dat ik me weer effe fijn voel en zit in het restaurant van de Lumiere. Ergens zit ik dus weer lekker in mijn vel met een schoen uit en mijn voet onder mijn kont liggend type ik dit, alweer opzoek naar avontuur wat misschien voor me kan komen te staan. Hopende dat het dadelijk buiten regent waar ik door heen mag lopen of achter op de fiets bij iemand. Vorige week belande ik na het dansen bij Kumulus in gesprek met F en dat werd een heerlijke avond dat verder nar de nacht steeds gezelliger werd, en uiteindelijk kwam J er ook nog bij. We zijn uiteindelijk uitgekomen op de markt van Maastricht en tegen half vijf liepen we de kroeg uit op weg naar huis. Ofja dat was het idee maar uiteindelijk strandde ik bij C op de bank voor nog een gesprek, een leuk gesprek in het Duits met A er bij. Pff wat een gekke heerlijke nacht, iets waar ik nu ook weer behoefte aan heb, ook al vraag ik me af waarom of beter gezegd waar ben ik naar opzoek om te voelen. Spanning, geen zin om naar huis te gaan, of gewoon iets anders wat ik nog niet kan beschrijven.  

Opzoek naar zoveel en onmogelijke gevoelens die in me rond spoken, opzoek naar. Naar een woord wat ik niet kan opnoemen omdat het mezelf pijn kan doen en omdat ik jullie daar een bezorgd gevoel voor zal gaan geven, net dit mis ik ergens hier waar ik nu leef en net dit of dat hoop ik tegen te komen daar in Berlijn. Iets wat ik voor mezelf als positief kan zien maar wat niet positief is om te beleven, waarom speelt dit gevoel nog altijd door mijn lichaam van gevoel dat ik het mis en het verdriet in mijn hoofd dat ik het niet met rust kan laten. Kan ik die rust vinden dit wel los te laten en niet deze gevaarlijke weg aan te gaan. Zal die onzichtbare draak op rustend op mijn schouders en rug ooit zichtbaar worden om mij deze rust van vrouwelijkheid te geven.

Berlin und ich, 1

Naar welke beleving ben ik opzoek? Zo vragend aan mezelf terwijl ik ergens aan het water zit in Kreuzberg en werkelijk waar aan het genieten ben van mijn eigen gevoel. Een gevoel met wat er in mij gebeurd en hoe ik merk dat ik die tweede pubertijd doorkom, en ik merk steeds meer hoeveel ik bezig ben te ontdekken hoe het leven is als mensen je zien als vrouw. En die ontdekking vind ik werkelijk waar heerlijk en geniet daar ook veel, en zeker als de dagen zo relax verlopen die ik nu weer meemaak hier in Berlijn, en dat draagt natuurlijk ook bij om hier vaker te komen in net die beleving. Die beleving van mijn ontdekking met dat vrouwelijke lichaam is toch wel wat ik enorm waardeer hoe mooi ik het vind het eindelijk te beleven, en daarmee bedoel ik dus ook zeker mijn seksualiteit en de omgang met mannen die me ook zien als vrouw waarmee ze seks kunnen hebben.

En zoals vaker komt mijn verhaal in wat ik schrijf en vertel steeds vaker met dat stukje seksualiteit naar voren en waar ik merk dat ik ook enorm opzoek ben naar deze beleving. En het wil meemaken op een natuurlijke weg zonder dat ik me zorgen hoef te maken over mijn geslachtdeel. En toch merk ik als ik naar een club ga zoals KitKat dat ik me soms nog wel zorgen maak dat mijn gedeelte nog niet zelf vochtig word om zonder glijmiddel seks te kunnen hebben, dus op dat klein puntje na verloopt het genot en beleving enorm fijn. Dus nog even geduld en dan hoop ik dat dit ook op een natuurlijke manier kan gaan. Verder merkte ik afgelopen nacht dat ik steeds meer mannen om mij heen heb staan die aandacht van me willen, en daarvan merk dat die mannen eigenlijk niet westers zijn, en ik voel nog dat ze twijfelen over mijn lichaam, ik denk dat ze niet zeker weten of ik echt vrouwelijk ben. dit merk ik soms in de manier hoe ze mijn vagina benaderen of als ze daadwerkelijk seks met me gaan hebben toch wel erg goed kijken hoe het eruit ziet daar beneden, en zo merk ik ook het verschil in man die me op een fijne manier kan bevredigen of mannen die dat totaal niet kunnen. Een ding hierin is dat ik merk dat wanneer ze daar beneden kijken en voelen dat ze het enorm fijn vinden met wat ze aantreffen of ik merk vaak de glimlach op het gezicht als ze bezig zijn. En dat stukje doet mij enorm goed, natuurlijk zou je willen zeggen, maar ik heb na de operatie toch echt nog even geworsteld hoe ik mijn eigen vagina moet zien, zien in hoe natuurlijk het ook voor me voelt, hoe voelt het voor anderen. En net dat stukje geeft mij vertrouwen in mijn eigen geslacht dat het ook voor de buitenwereld enorm natuurlijk voelt en dat is een enorm fijn gevoel. Zo heb ik dus en keer met een verloskundige afgesproken om te kijken wat zij daar beneden voelt en hoe het aanvoelt. En zij kwam tot de conclusie dat ze op het eerste gezicht zo zonder aanraken en kijken een natuurlijke vagina ziet, zelfs wanneer ik me geschoren had waren mijn hechtingen wel een beetje zichtbaar maar ik merk dat dit erg weinig is dus nu al valt het niet direct op, afwachten wat de wond doet na een aantal jaar. Eenmaal verder kijkend en liggend met mijn benen wijd kon zij niks herkennen wat niet natuurlijk was, een beetje granulatie zag ze wel en stelde daar een vraag over, maar met een beetje aluminiumnitraat gaat dit weg en dat staat dus op de planning om dat beetje granulatie nog aan te stippen. Eenmaal voelend zij ze het is opmerkelijk maar het voelt alsof je nog maagd bent met genoeg ruimte aan de binnenkant maar je opening en net erna voelen enorm strak, ook voelde ze dat mijn spieren groot waren en stevig aanvoelde. Verder voelde het dus natuurlijk aan en kon ze niet zeggen dat dit door een operatie gemaakt is. wel voelde ze dat ik mannelijke bekken heb, voornamelijk op de manier hoe ze gekanteld waren en dit is ook iets wat ikzelf merk als ik dilateer met mijn grootste maat 38mm, mijn spieren kan ik fijn ontspannen maar ik voel dat ik zo tegen mijn bekken opstoot dat het me niet lukt mijn knieën diep kan buigen en dan deze maat nog naar binnen krijg, hiervoor moet ik dus mijn benen langwerpig laten liggen dan past deze maat ook naar binnen (ongeveer 14 cm diep) en daar ben ik dus enorm blij me op de manier dat het lukt.

Pff wat een stuk detail vertel ik jullie nu weer, misschien weer teveel detail maar ergens voelt het goed dit jullie te vertellen hoe goed ik me met dit alles voel.

Verder is zijn mijn dagen enorm fijn, ik heb een geweldige Airbnb gevonden bij zeven mensen die een appartement met elkaar delen, en daar heb ik de eerste avond gezellig mee kennis gemaakt, eerst aan de keukentafel en toe Kolonisten van Catan gespeeld en uiteindelijk tegen drie uur in de nacht op de bank geploft met een vinylplaat op de platenspeler het gesprek verder gezet, de whisky was lekker en mijn eerste nacht heb ik ook enorm goed geslapen. De dag erna wat later opgestaan dan mijn idee was (tien uur) en na een kop koffie om elf uur de bieb bezocht om wat te leren. En ook al heb ik wel mijn doel gehaald met wat ik wou leren ik was toch iets minder fit dan gedacht dus uiteindelijk die dag rond acht uur weer plaatsgenomen aan de keukentafel en samen meegegeten aan tafel, P had groenten met linzen gekookt en samen met zes mensen opgegeten. De planning was dus dat ik deze nacht naar KitKat zou gaan dus na een goede kop koffie en een douche me nieuwe body aangetrokken en met een beetje make-up vertrokken naar de club. Half een stond ik in de rij en om een uur danste ik weer lekker op de techno muziek. Mijn avond was gewoon geweldig, weer een paar leuke contacten opgedaan, mezelf enorm vrij gevoelt en weer mijn ontdekkingen gegaan hoe ik met mijn vrouwelijke lichaam om kan gaan en zo net na zeven toen de zon weer opkwam liep ik weer naar buiten. Zo ochtend staan in de U-Bahn tussen alle andere mensen die gaan werken voelt ergens goed, ook al word je enorm aangekeken want ze weten erg goed at ik daar niet sta om naar werk te gaan. Ik kon gelukkig lekker uitslapen tot een uur en eenmaal wakker weer gezellig aan de keukentafel plaatsgenomen met een kop koffie en een leuk gesprek met de mensen die daar waren.

Nu zit ik dus even te genieten van mijn nacht die ik heb gehad en van het leuke contact wat ik gemaakt heb, en zeker het contact in het huis waar ik geslapen heb, de sleutel heb ik nog steeds op zak omdat ik vanavond nog even terug ga om mijn spullen te pakken en iedereen de groetjes te doen daar. Mijn trein vertrekt deze keer net na twaalf uur middernacht dus dat komt goed uit, kijken of ik wat kan slapen in de trein en dan kom ik in de ochtend weer thuis aan. en zo kijk ik weer terug op die drie heerlijke dagen in Berlijn en wil ik graag vooruit kijken om weer terug te komen hier.

A choice

Daar zit ik dan eindelijk na al weer een hele lange tijd niks geschreven te hebben, voornamelijk omdat ik druk bezig ben met mezelf en de vrijheid die ik ontdek. En de tijd die ik bezig ben aan mijn huisje met het idee dat ik mijn tuin wilde opknappen van de spulletjes die je gratis op marktplaats kon vinden, en daar vind ik me voor de helft goed in geslaagd omdat de voortuin nog gedaan mag worden haha.

Misschien komt het stukje schrijven naar voren omdat ik weer in de Lumiere zit hier in Maastricht en net zo voor de film die ik heb bekeken deze keer weer heerlijk gedanst heb, en vind ik het fijn dat het nieuwe seizoen weer begonnen is want ik miste dat wel. Ook al had ik het in de zomer druk genoeg met de lekkere zon en het zwemmen in de maas zo daar bij dat stukje bij voelwammes, waar de geul de maas instroomt onder een boom hangend in een hangmat. Een dagje waar ik genoot van mijn vrijheid en wie ik ben en met wie ik was. En zo gaat de tijd enorm snel voorbij met voornamelijk veel werk en heel veel leuke dingen die ik doe, en zo merk ik met het gene wat ik doe en waar ik naar toe wil dat dat goed voelt. Ik ben bezig om me voor te bereiden op die dag dat ik mijn buren vertel dat ik voor een langere tijd weg zal zijn. Dat ik mijn broer en schoonzus vertel dat ik mijn nichtje niet iedere week kan zien en dat ik mezelf tegenkom in een vrijheid die voor me ligt. En met dat tegenkomen bedoel ik de ontdekking die ik wil meemaken in een ander stad of plek of iets waar ik me nu niet kan bedenken waar. Voor te berieden om die vrijheid en ontdekking in mezelf aan te gaan en mijn huis dus voor te bereiden om te verkopen… of net niet, net niet dat verkopen omdat ik nog nooit zolang in mijn leven op een vaste plek ben geweest en voel als daar in dat huisje wat ik samen met M zes jaar geleden heb gekocht. Met alle problemen er om heen voelt dat huisje steeds echt aan als thuis zijn en een fijn gevoel, fijn in iets wat we hebben en waar ik trots op ben dat ik er zo fijn kan wonen. Is het dan wel zo fijn net dat wat ik nooit echt heb gevoeld en heb gehad te verkopen voor meer vrijheid?

Of is het misschien een idee om te kijken naar een andere oplossing een oplossing die ik nog niet helemaal zeker weet maar wat wel een mogelijkheid kan bieden mijn vrijheid tegemoet te zien op die andere plek. Maar ja of die andere plek dan het juiste is weet niemand en zelfs ik ook niet, maar mijn gevoel verteld me dat ik het moet doen om mezelf te ontdekken in een nieuw gevoel in wie ik echt kan zijn en niet het gevoel wat ik nu heb dat ik in dat gewone gevoel terechtkom dat alles zo is en niet veranderd. Ik moet me zelf zien hoe ik mij kan ontdekken op een ander gevoel met dat wat ik nu heb. En dat nieuwe gevoel denk ik niet te vinden in Amsterdam of een andere plek in Nederland, ik denk dat mijn beginstap daarbuiten moet liggen en dus het liefst een land met een andere taal en het liefst meer culturen dan alleen Engels. Misschien ergens in Frankrijk wat me trekt daar in het zuiden, maar dat verviel al snel ook al trekt het wel. En zoals meerdere die mijn blog wel lezen merken jullie dat mijn tijd in Berlijn al enorm aantrekt om daar te zijn, en zo denk ik dus dat dat een stad kan zijn waar ik mezelf kan tegenkomen in wie ik kan zijn. En dat mag positief en zeker negatief zijn omdat ik opzoek ben naar mezelf, en een makkelijke route leert me niet zoveel als die route met bochten en bergen die ik heel graag wil beklimmen en  verkennen, en zeker niet in een dag.

Waar kan ik me dan beter tegen komen dan in een culturele stad van Berlijn, of misschien leid Berlijn me wel verder naar iets wat ik nooit voor ogen kon zien om te beleven.

Ik kijk hier naar uit me hier op voor te bereiden een huis te verlaten om misschien ooit weer in terug te keren, maar nu verder vooruit wil kijken in een nieuwe beleving die ik zelf moet meemaken en niet in een omgeving die al van tevoren was gecreëerd en waar ik in viel en op kon doorgaan. Opzoek naar dat stukje in mezelf in een andere omgeving, ik kijk vooruit voor mijn ontwikkeling die ik voel dat ik die kan maken en wat me verder breng dan ooit tevoren. Spannend is dat zeker en net van die spanning daar kan ik enorm van genieten 😊