Being a woman is who you are.

Hmm grappig, filosoferen is iets waar ik al volop mee bezig ben en waar ik nog vele jaren mee zal doorgaan, soms iets te veel in de aandacht van hoe ik leef en soms ook wel een beetje teveel in het teveel zijn. Maar de manier waarop ik filosofeer is de laatste tijd ook wel een beetje verschoven en anders geworden van de manier waarop ik kijk naar het leven door het leven wat ik nu leef. Zo gaat er de laatste dagen ook door mijn hoofd heen waar we het op het T-forum over hebben en daar is de vraag: Wat is vrouw zijn? En die vraag blijft ook bij mij hangen in het leven dat ik nu leef als vrouw. Wat is dat vrouw zijn. Zelf ben ik er over uit dat ik een vrouw ben zoals ik ben en altijd al ben geweest. Maar hoe de maatschappij je ziet is wat anders. Dus leg je de vraag voor jezelf neer, wat is vrouw zijn voor mijzelf of voor de maatschappij waar ik nu in leef.

Lekker moeilijk weer, en waarom wil je je hier mee bezig houden. En om dit te proberen te beantwoorden zit ik hier met mijn dubbele espresso op het werk weer achter in de tuin, even rustig zonder de hectiek waar ik me net in heb begeeft, en waar ik merk dat ik met de krekels en waterval op de achtergrond helemaal tot rust kan komen. Ik heb dus net gewerkt en eigenlijk in de afgelopen dagen deze vraag proberen te beantwoorden voor mijzelf wat dat nu is vrouw zijn, en hoe zou dit dan zijn. Ik denk dus dat het gewoon een vraag is die voor iedereen anders te beantwoorden is maar iets wat voor mij steeds sterker naar voren komt is. Wie ben ik. Ik ben wie ik ben en ik voel me steeds meer op en top vrouw. Mede omdat ikzelf vind dat wanneer ik onder de andere vrouwen ben ikzelf me erg vrouwelijk voel en erg op mijn gemak voel in wie ik ben. Ook omdat ik de afgelopen week, en eigenlijk steeds vaker merk dat mijn dysforie verdwijnt, en niet meer het idee wil hebben naar, ik wil haar zijn. Dus ik merk dat ik haar ben en dat ik een vrouw ben die hetzelfde kan meemaken als vrouw.

Voornamelijk woensdag merkte ik dit. En dat gaf me een super gevoel in wie ik ben. Ook merk ik dat de vraag niet gesteld hoeft te worden wanneer je jezelf bent en je je fijn voelt in de manier dat jij je kan voorstellen en gedraagt. Dit merk ik ook dat we wel steeds opener worden in de wereld dat iedereen anders is en dat iedereen zich ander mag gedragen. Helaas is dat niet overal zo maar ikzelf merk doordat ik meer als mijzelf naar voren kom in wie ik ben en me daar voor openstel dat ik dit ben ik ook meer geaccepteerd word door de mensen om mij heen. En ik voel me hierin steeds meer en meer echt als vrouw. Ook al zal ik dit nooit echt kunnen zijn maar ik merk dat ik erg in de buurt kom van hoe het is om een vrouw te zijn en merk ook echt aan mijzelf hoe fijn ik het vind om vrouw te zijn. Ik geniet echt van de wereld om mij heen zoals ik me kan laten uiten in wie ik ben. (of dat nou man, vrouw, homo, lesbienne androgeen of iets waar jij je fijn bij voelt zal zijn). Het laten tonen in wie jij bent en je daar open voor laten uiten jezelf te zijn al een wereld van verschil kan maken hoe jij je voelt.

Hoe is het dan voor de maatschappij om mij te zien als vrouw? Ik denk zelf dat ik merk dat genoeg mensen die mij niet kennen en waar ik in mijn werk er veel van tegenkom, zowat elk tafeltje wat iets komt nuttigen zich afvraagt ben ik een vrouw of een man, of mensen die het in een keer begrijpen en me zien als vrouw. Begrijpen dat ik in een transitie zit ga ik dan vanuit. En mensen die me echt zien as vrouw en misschien wanneer iemand anders twijfelt zelf ook gaan twijfelen. Zoveel verschillende mensen zoveel verschillende gedachtes, en zou dit dan wat uitmaken? Ik denk het niet, of in ieder geval ik merk dat ik me vrouw voel voor de maatschappij en of mensen dan twijfelen of het niet begrijpen kan gebeuren. Ikzelf merk er weinig van en vindt het zelfs leuk als ze zich afvragen in welk hokje ze mij mogen plaatsen. Ikzelf voel me vrouw en daar voel ik me geweldig in of bij of iets. Gelukkig zie ik dat de mensen die ik bedien tevreden zijn over mijn bediening en dat doet me erg goed. Heerlijk om met mensen om te gaan en heerlijk om gasten die vaker komen iedere keer weer nieuwsgierig zijn hoe het met mij gaat, een fijn dit gevoel is, iedere keer weer. Ook al heb ik op het werk gewoon te weinig tijd om er een verhaal van te maken. Maar ook hiervoor merk ik dat mijn blog soms de nodige informatie kan verschaffen.

En eigenlijk ook hier weer maak ik niet echt duidelijk wat is dat nou is, vrouw zijn. Eigenlijk doet het me er niet toe wat. Ikzelf merk dat ik me als vrouw voel en dit ook steeds meer kan uiten in een vrouw en kan doen als een vrouw. Ik vind het voor mezelf wel, dat ik hoop over een aantal jaar. Dat mijn lichaam zich ook echt als vrouw kan laten tonen zonder dat er twijfel zal bestaan. Een leven zoals het altijd al zou moeten zijn geweest, ook al zal het moeilijk zijn. Het besef ligt bij jezelf, en ikzelf merk steeds meer in wie ik echt ben. En merk dat als mijn dysforie ooit helemaal verdwijnt ik niet meer terug hoef te denken aan vroeger maar in het NU kan leven. Er zijn trauma’s genoeg in ieder zijn leven, maar ik merk dat ik nu pas begin te leven in wie ik ben en dat dit er voor zorgt dat het vroegere ik, ook steeds meer naar de achtergrond gaat. En dat ik hier sta als vrouw in wie ik nu ben. Leven in wie je bent maakt een verdovend gevoel over de tijd die je al leefde zonder jezelf. Vrouw zijn is in wie jezelf bent.

Maar hoe gaat het dan met mij, zoals gewoonlijk weer lekker van de hak op de tak verder over mij. Of laat ik het even rusten en schrijf ik later deze week weer hoe de dag van morgen verlopen zal zijn. Een dag opzoek naar een plek waar ik graag deze winter die foto wil laten maken van mijzelf. Weer een dag bezig met mijzelf wie ik ben en waar ik sta in de wereld.

A day of discovery

Offline en wat schrijven, het kan nog. Zoals nu ben ik ergens in Duitsland lekker offline in de natuur, geen bereik van een gsm netwerk en of mensen om ons heen. En nu zit ik dit stukje te typen in een jagershut in een bos rondom de roer. Het regent en we hebben net de wandeling gemaakt rondom het meer waar we zijn. Op het strandje wat aan het meer ligt hebben we heerlijk gezwommen ook al was de bewolking dreigend, het regende pas nadat we uit het water waren. Ook nog het lekkers wat we gekocht hebben opgegeten als heerlijke picknick in het zand.

Ik ben hier niet alleen voor de regen, rust, water, bomen en bos of voor die lekkere wijn die we net op hebben opgedronken. Ik ben hier in het gebied van de Barmener Baggersee, en samen met Suus zijn we aan het ontdekken of we een locatie kunnen vinden om een foto te kunnen nemen met mij erin.

Heerlijk op bloten voeten wanend opzoek naar die ene plek. De plek die ik wil gaan gebruiken om een foto te maken. Een foto maken van mijzelf over mijzelf en met een gevoel wat ik al jaren heb over een andere foto die ik ooit tegen ben gekomen. Het betreft de foto die nu staat afgebeeld op mijn website. En met nu bedoel ik dus 2018 want ik probeer dus een locatie te vinden om voor mijn operatie deze foto te laten nemen. De foto die ik al sinds 2006 heb en een foto waarvan ik al sinds dat ik hem zag, zij tegen mijzelf. Ik wil haar zijn, ik wil hetzelfde meemaken als zij. Met alles wat daar gebeurd om die foto te kunnen maken. Zij die over de gladde koude boomstronk loopt. De boomstronk wat eigenlijk te smal is om fatsoenlijk over te kunnen lopen, een weg die stilletje omhoog loopt en waar ze halverwege is, een weg die niet makkelijk te bewandelen is een waar je niet van af wilt glijden. Koud en kil is de omgeving met die witte jurk als contrast en de net gevallen sneeuw. Een weg die ik ook bewandel op dit moment en waar ik graag mezelf in wil zien. Zo jaren geleden al die gedachte over haar en nu ben ik mezelf als haar en wil mijzelf ook zien op die boomstronk waggelend omhoog, gaande de weg bewandelen met de gevaren om mij heen. Een moment waar ik al die jaren a aan dacht en waar ik nu naar opzoek ben om die voor mij te vinden. Om het ook mee te maken, zoals ik de foto altijd heb gezien. Maar terwijl ik dit dus type in de jagershut worden we zo rond het uur van acht gestoord. Er komt iemand aanlopen…. Ja hoor het is de jager die graag gebruik wil maken van zijn hut, wat een toeval en dus is dit het laatste wat ik type….

Nou wat een dag was dit, wat een heerlijk moment. Het heeft even geduurd maar ik maak het stukje af op weer een andere locatie. Ik heb net gewerkt want toen wij gisteren daar zaten en de jager langskwam heb ik geen moment meer gehad om dit verder te typen. Maar ik heb wel een hele dag nagedacht over wat er allemaal gebeurd is gisteren en hoe ik nu terugkijk op het verhaal wat ik typte daar in die hut. Ik was gisteren toen we thuiskwamen moe, erg moe dat ik met moeite de spullen uit de auto pakte en met vermoeide voeten het huis binnengegaan ben en na een warm bad direct in slaap ben gevallen. Moe en zeer voldaan sliep ik als een roos en heb ik bijzonder lekker geslapen en gedroomd. Na een lange slaap wakker geworden om tien uur, en moe van alles wat nog ronddraaide van mijn droom een uur later pas opgestaan voor iets te eten. Beetje gek maar het waren rode linzen met risotto en een eitje…. Hmm wat een begin van de dag. En nu merk ik, dat ik meer schrijf zoals in mijn eigen dagboek. Dus ik ga maar door denk ik, beetje schrijven waar ik nu aan denk lachend over de situatie waar ik nu zit. Nou ik zit dus op het werk achter in de tuin tussen de krekels en met de waterval op de achtergrond mijn verhaal verder af te maken waar ik gisteren aan begonnen ben en waar ik veel over nagedacht heb.

Wat een dag was het gisteren en wat zat ik met mijzelf in een element. Opzoek naar iets voor mijzelf. Met een besef van blote voeten, met blote voeten de natuur in en in contact komen met de aarde. Een dag die ik meemaakte zonder dysforie. Iets wat opmerkelijk is dat ik dit mee maakte, want wat ik al sinds mijn jeugd doe is dus altijd wanneer ik ergens ben denken waarom kan ik niet meemaken wat zij meemaakt en dit speelt iedere dag, iedere dag kom ik situaties tegen dat mijn dysforie van mijn gender een rol speelt. Maar gisteren niet, de hele dag eigenlijk niet en helemaal daar bij het meer niet. Iets unieks merkte ik dat ik daar geheel als Fej was en dat ik daar was. Ik maakte dit zelf mee. Ik voelde dat ik daar was als vrouw helemaal natuurlijk zonder dysforie. Wat een wereld, wat een gevoel om ergens te zijn in je element van jezelf. En dan opzoek naar die locatie waar ik mijzelf wil laten fotograferen. Een locatie waar we waren, die aardig goed in de buurt komt van wat ikzelf voor ogen heb en waar ik graag mezelf wil zien staan in de elementen van de natuur. Een dag dat ik opzoek ben gegaan naar de locatie voor de foto waar mijn website mee begint. Een foto die werkelijkheid gaat worden maar nog genoeg zoekwerk gaat opleveren om te vinden. Ik heb nog een aantal locaties die ik zoals deze dag graag wil ontdekken en waar ik graag meer over schrijf. Maar de dag die ik gisteren beleefde was alweer een besef waar ik met mezelf aan begonnen ben. Mezelf zijn en met mezelf in de wereld en hier op aarde te staan.

Bedankt Suus voor deze mooie dag, ik vond het geweldig.