two years ago :)

Daar ben ik weer in het VUmc, waar twee jaar geleden mijn eerste intake was is nu mijn post-op controle en gesprekken. Ongelofelijk wat er die twee jaar allemaal is gebeurd en hoe fijn ik me nu voel, en waar ik terug kijk naar mezelf en denk pff ik heb het toch wel allemaal gedaan. Voornamelijk de periode dat ik niet aan de hormonen zat bewonder ik van mezelf dat ik het toch allemaal maar deed, rondlopen bij de bouwmarkt, zwemmen in Boedapest komen als eerst naar boven. Wat een tijd en wat heb ik toch beleefd toen, en waar gaat de tijd heen nu.

Ik zit nu hier in het proeflokaal op het stadionplein in Amsterdam, ik heb een afspraak met mijn nichtje om elkaar even te zien 🙂 En om een verhaal te vertellen van mijn laatste veertig dagen. Mijn afspraak ging goed en heb ook mijn verhaal kunnen doen met betrekking tot het hele verhaal Thailand, en met mijn psycholoog iets verder ingedoken op de realiteit. Wat ikzelf een erg fijn gesprek vond, en waar ik ook veel sympathie voor mijn psycholoog heb. Want ze bewonderd mijn positieve insteek, maar ik merk dat ze ook echt waarde hecht aan mijn psyché en denkt er ook wat van op te kunnen steken. Oftewel informatie uit te halen wat waarde heeft voor haar eigen ontwikkeling en dit ook bij andere mensen als hulp kan zijn. En daar ben ik blij mee. Zo kijk ik ook terug op mijn gesprek met mijn endocrinoloog, mede omdat ik haar een jaar geleden al positief vond en omdat ze ook reële vragen stelde en niks verwachte. En misschien komt het omdat mijn psycholoog en endocrinoloog beide nog jong zijn, ongeveer rond mijn leeftijd en dat vind ikzelf gewoon erg fijn. Dus na mijn bloedafname en mijn pilletjes weer opgehaald te hebben, ben ik naar het stadionplein gegaan met de bus en daar ik nu dus zit te schrijven in het proeflokaal.

Verder merk ik dat ik me wel weer fijn en thuis voel hier in Nederland, maar ik moet echt nog een routine vinden in alles. En voornamelijk mijn uurtje daar stoei ik nog veel mee, mede omdat ik erg moe ben en veel slaap. Veel slaap omdat ik nog steeds niet zes of acht uur aan een stuk door kan slapen, en dit dus altijd maar delen zijn van twee uur. En omdat zoals vandaag weer ik met de auto naar Amsterdam ben gegaan en dus weer dik zeven uur kwijt ben, en om nu naar Amsterdam heen en weer te rijden is onzin. Dus heb ik afgesproken even te kletsen met mijn nicht wat in Amsterdam-Zuid woont, en wat wel makkelijk uitkomt. Maar ik zal naar verwachting na negen uur in de avond weer thuis zijn en dan heb ik dertien uur niet mijn uurtje gehad en dan merk je dat dat eigenlijk weer te lang is. En dus merk ik dat het de komende jaar nog echt een klus gaat worden dit goed te doen en comfortabel genoeg om ook naar nr4 te kunnen gaan in week tien. En niet omdat het nu echt week tien moet zijn maar omdat ik iets ander heel graag wel  meemaken en daar klaar voor zijn 🙂

Zoekend naar dit alles en meer word  nog spannend maar ik merk dat ik genoeg afspraken plan om ook te zoeken naar mogelijkheden tussen de afspraken door. Nu merk ik vandaag dat ik een stuk minder vermoeid ben, ook omdat ik een stuk beter heb geslapen. Maar ook omdat ik wat meer rust heb dat ik weer terug ben hier in mijn huisje. Al het nodige is gebeurd en ik kijk uit naar vrijdag 🙂

Back home, Tired with a smile.

Daar ben ik dan als laatste stukje wat ik schrijf over mijn levensdroom in Thailand, of zo heb ik de titel gegeven in word waarin ik altijd schrijf. Ik heb over het hele onderwerp van mijn srs nu bijna 23k woorden geschreven, van het uitzoeken van welke keuze ik maak en daadwerkelijk de gehele reis die zo ongeveer de afgelopen veertig dagen hebben plaatsgevonden. En zo schrijf ik nu weer vanuit mijn kamertje, ik ben thuis en voel me goed. Maar ik merk dat ik me nog wel even moet settelen en routine moet vinden in mijn bezigheden. Gisteren was ik voornamelijk nog erg moe maar probeerde wel meteen een ritme op te pakken. Ook al is dat nog erg moeilijk, en ik was gisteren rond tien uur in de avond kapot moe en ik deed de lichten uit beneden en liep naar boven om in mijn bed te gaan liggen.

Owja ik moet nog Dilateren pff ik ben kapot, ik voelde me zelfs nog vermoeider dan de dag dat ik terug kwam met het vliegtuig en om half tien weer mijn huisje binnenliep samen met P. P heeft mij zaterdag avond op Schiphol opgehaald en een mooie bos bloemen gegeven, wat was ik blij met die knuffel daar op het vliegveld en de warme welkom. Een beetje veel gevoelens gingen door me heen dat ik niet echt goed wist wat ik wou vertellen en hoe fijn ik me voelde. Mijn vlucht vloog geweldig, mag ook wel als je businessclass terug vliegt. Maar ik heb echt genoten van de service, het eten en hoe groot het verschil is tussen business en economy class. Het verschil merkte ik op best veel gebieden, maar de grootste is toch wel de grote stoel en service om je heen. En ik heb dus genoten van de vlucht, ook al heb ik misschien iets meer dan voldoende whisky gedronken en water. Wat dus ook mijn wc bezoek verhoogde, en dus ook de tijd die ik doorbracht met het personeel, piloot en andere gasten. Gewoon lekker staand praten en er achter komen dat ik al een uur lang daar stond, de twaalf uur van de vlucht vlogen dus ook voorbij en voordat ik het wist werd er verzocht weer plaats te nemen in de stoel voor de landing. En zo heb ik veel genoten van die vlucht en geen last of bloed ondervonden daar beneden. De rolstoel die aangeboden kon worden heb ik geskipt, en geen idee waarom maar ik voelde me goed en heb alles op een slakkengang aangedaan. En dat beviel me erg goed, ook al merkte ik dat ik zoals gewoonlijk meestal met een Last-Call aan boord ga.

Eenmaal thuis te zijn en veel gepraat te hebben met P in de bus waar hij me mee ophaalde, een bus omdat hij ervoor gezorgd had dat er een bed achterin gemaakt was. Voor het geval de rit zittend teveel was, wat een liefde <3 Dus toen de koffers binnen waren samen nog een drankje gedronken met P en rond half elf hem uitgezwaaid te hebben stond ik dus daar weer thuis in het huis. Na nog wat gerommeld te hebben en mijn koffers opengemaakt te hebben begonnen aan dat uurtje op bed leggen, en dat was en ging best wel onhandig. Geen goed licht een te zacht bed waardoor ik niet recht lag en alles een beetje te koud was. En dus na veertig minuten gaf ik het op en ben ik maar op mijn zij gaan liggen om in slaap te vallen.

Een nachtje weer terug in je eigen bed en dat beviel goed, maar echt veel slaap heb ik niet gekregen want merkte dat ik nog wat onwennig was met alles en ook de vermoeide vierentwintig uur die ik beleefd heb, en voornamelijk daar beneden ging het geprikkel goed tekeer. Dus in de ochtend maar een plank onder mijn toppingmatras gelegd en dat deed wonderen met het ochtend uurtje, nr2 ging ook goed naar binnen en er was op een druppel bloed na niks te bekennen. Op naar ontbijt en ik was blij dat C nog wat soja yoghurt in de koeling had laten staan zodat ik met mijn mix van zaden en bessen weer mijn vertrouwde ontbijt kon eten. En met een kop koffie begon ik maar met mijn was en alles een plekje te geven, zo ook een plekje maken om in de middag goed dat uurtje kon doorkomen. Verder nog veel gedaan om alles op orde te krijgen rondom mijn zorgverzekering en veel berichtjes rondgestuurd om te zeggen dat ik thuis ben. Rond zes in de avond was ik moe, erg moe en ben ook even gaan slapen. Rond acht wakker geworden en dacht ik ga gewoon lekker frieten eten en een oude James bond film kijken 🙂 (Moonraker). Net na tien in de laatste minuten van de film viel ik om van slaap, en ook al liep ik naar boven en stond voor mijn bed en dacht pfff dat uurtje daar heb ik nu echt geen energie voor. Dus ik heb het uurtje geskipt en ben gaan slapen, rond drie uur werd ik wakker en dacht dan doen we dat uurtje nu maar. Dus midden in de nacht lig je daar en dan denk je, ik ben weer thuis en merk dat ik nog even een plekje moet vinden met al mijn bezigheden.

Mijn ochtend begon goed vandaag en ik heb na mijn middernacht uurtje erg goed verder geslapen en voel me een stuk energieker, dus na een ontbijt en bedankjes vanuit Bangkok weer begonnen aan mijn ochtend uurtje wat net voor twaalf eindigde en goed verliep. En doordat ik goed geslapen heb merk ik dat ik ook energie heb voor dit laatste srs verhaal van mijn levensdroom in Thailand. Ik heb thee gezet, espresso ernaast, nagellak opgedaan en nog wat geëpileerd met de epilady. En nu dus dit stukje tekst, en ook een afsluiter met een verhaal wat verdergaat in mijn normale leven. Een leven wat ik steeds normaler wil laten worden als vrouw en niet als transgender, en dus merk ik steeds vaker dat ik opzoek ga om meer op eigen benen te staan. En daarmee komt ook het stukje VUmc om de hoek kijken, want woensdag heb ik daar een afspraak staan. En als er voor mij moeilijkheden naar voren gaan komen merk ik dat ik het VUmc ook weer zo snel mogelijk wil verlaten.

Nu ga ik even ontspannen en een boek lezen, vanavond een afspraak om samen wat te gaan eten. En dan dinsdag laserbehandeling, maar dat staat deze week op de planning en daar ga ik later wel weer over schrijven. Nu kijk ik terug naar een mijn droom wat werkelijkheid is geworden en kijk ik vooruit naar de werkelijkheid hoe ik daar zo goed als mogelijk mee kan omgaan. En dat ik mijn leven verder kan leven zonder oordeel wat er vroeger is geweest, en die stempel van het DSM boek mag ook weg.

Last 15 ours, feelings in myself

Wat is wijsheid, of hoe stom kun je zijn. Misschien wel dat ik een van de twee nu uitvoer, en ergens denk ik wel dat het goedkomt. Maar of ik nu weet wat er vannacht kan gebeuren is een grote vraag. Mijn laatste uren zijn aangebroken de laatste vijftien om precies te zijn, en dat doe ik zittend op twee krukjes met wat Street-food naast me. Voor de zekerheid maar een cola, en mijn laptop om dit dus nu te schrijven. Een stom idee eigenlijk maar tja wanneer merk je dat het echt stom was of dat het toch kon.

Mijn afgelopen dagen van deze week zijn alle kanten opgegaan en nu voel ik me dus gewoon goed, geen pijn of gevoel dat het echt mis kan gaan. Het gene wat vannacht is gebeurd daar moet ik het komende half jaar rekening mee gaan houden dat het zal gebeuren. En zeker wanneer je dus een maat groter gaat dilateren, dus alles rustig aan doen en je lichaam aanvoelen. Maar ja ik voel zoveel aan mijn lichaam, het prikkelt ik voel heel vaak dat gevoelige plekje wat bovenaan mijn vulva zit. En steken van de zenuwen heb je daar ook nog bij, en dan na een wandeling van dertig minuten voel je de doorbloeding ook weer opkomen. Dus waar zit je limit van je eigen lichaam en hoe snel voel je zelf iets dat niet in orde is. En hoe kom je daar achter. Veel vragen die voor me liggen. Op naar de avond die voor me ligt.

Mijn avond zal een vermoeiende worden en eigenlijk hoop ik door nu gewoon wat te doen dat ik in het vliegtuig gewoon lekker kan slapen, languit liggend in een vliegtuig. Hoe heerlijk kan dat zijn, een afsluiter van misschien wel de mooiste maand in mijn leven. Of eigenlijk is het besef wat ik nu heb hier zittend wel mooier met de gedachte in mijn hoofd hoe ik me voel, en hoe ik om me heen kijk in dat stukje wereld waar ik me nu nog bevind. Ik heb werkelijk genoten van voornamelijk mezelf, ik in de persoon in wie ik ben. Dus mijn nacht wat voor me ligt is de laatste, en daarvan is de planning dat ik om kwart voor vijf ga opstaan. Opstaan om naar beneden te lopen om K uit te zwaaien en dan terug naar de kamer om te dilateren. Twee uur lang met nr0 en nr1, dus geen nr2. Daarna douchen, alles in mijn tas gooien, en dan samen met J ontbijten. Weer iemand die ik heb leren kennen en waar ik een leuke band mee heb gekregen hier in het Hotel waar ik negenentwintig dagen heb overnacht. Om acht uur staat mijn chauffeur klaar en word ik op het vliegveld afgezet, en dan mag ik plaatsnemen in een rolstoel. Allemaal geregeld om er voor te zorgen dat ik rust kan hebben en dus ook al mijn koffers worden gedragen en geregeld. Wat een verwennerij wat ergens ook wel nodig is. Om twaalf uur zal ik in het vliegtuig zitten en rond zes uur in de avond land ik weer in Amsterdam, Nederlandse bodem met een ander klimaat, van de achtendertig graden van vandaag naar winterse temperatuur in Nederland.

Ik bewonder de contacten die ik heb opgedaan hier afgelopen weken, en met deze contacten heb ik veel beleefd. Voornamelijk hier op het hotel en omgeving zoals de nachtmarkt waar ik nu zit en gegeten heb. En daar in merk ik dat ik veel gezelligheid om me heen heb gehad, maar ook de nodige steun en adviezen. En momenten die van tevoren nooit denkbaar waren en waar je dan door jezelf te laten zien in terecht komt. Een mooie binding met iedereen die hetzelfde meemaken, waar je elkaar kruist door beide de operatie bij Dr Chettawut te laten doen. En waar je misschien ooit nog eens denkt dat het kan gebeuren dat je word uitgenodigd bij mensen thuis. Wie weet zal het ooit gebeuren, maar dat zal dan op mijn pad komen zonder er bij na te denken. Gewoon beleven de wereld om mij heen met je eigen keuzes, en waar ik merk dat ik ook weer echt de stap wil maken. De stap te maken om op eigen benen te staan in de wereld zonder stempel. Op weg naar mijn eigen leven als vrouw zoals ik altijd ben geweest, maar nu zonder weet dat het ooit anders was. Op weg naar een omgeving waar dit realiteit kan zijn. En of dat deze zomer gaat gebeuren of de zomer erna, dat zal mijn pad zijn wat ik bewandel 🙂

Day 22 overwhelmed by awareness

Daar lig ik dan, in bed uit te rusten van mijn afgelopen dagen. Ik voel me weer een stuk energieker dan mijn afgelopen twee dagen. Voornamelijk maandag was ik effe even van de wereld, vermoeid en overweldigend van besef in mezelf. Dus ik ben blij met mijn dag als vandaag, want vannacht heb ik het beste geslapen sinds dat ik hier ben. En ik ben blij dat ik lekker rustig aan heb gedaan, het enige wat niet rustig aan zijn gegaan zijn mijn contacten die ik heb gehad. Heel gezellig en leuk welke binding er is tussen andere moeders en vaders die met hun dochters hier zijn om ook bij Dr Chettawut een operatie laten ondergaan. En de diversiteit is dan ook weer erg leuk waar iedereen vandaan komt uit de wereld. Zo zijn de afgelopen dagen natuurlijk in het Engels verlopen, maar mijn frans is ook weer beter geworden.

En zo was mijn zondag avond dus vrijwel geheel Franstalig, er was iemand jarig en dat werd gevierd. En ook ik was uitgenodigd, en dan zit je opeens met elf personen op een kamer. Vijf moeders met hun vijf dochters en ik, nou als ik een ding nooit had verwacht was het deze avond. Met Franse Rose wijn begonnen, en na vier uur op de kamer gehangen te hebben afgesloten beneden in de lounge met een Thaise martini. En ja dit is allemaal alcohol en dus merkte Féj dat ze de volgende dag niet echt met een kater opstond maar erg wakker was ze niet. Dus met al die gezelligheid van zondag nacht stond ik om zeven uur weer op om een uurtje te dilateren en na het ontbijt werd ik om tien uur opgehaald door de chauffeur van Dr Chettawut. Ik heb dus mijn eindcontrole vandaag, en ik kan mijn bestelde glijmiddel ook meteen meenemen. Dus met koffer vertrok ik richting de kliniek, brieven en wat lekkers heb ik ook meegenomen als bedankje voor iedereen. Eenmaal daar mocht ik alle pakketjes glijmiddel in mijn koffer doen en afrekenen. 132 stuks, en ik ben er achtergelopen dat ik deze hard nodig heb. Want ook al dacht ik met daar een jaartje mee door te komen, ik denk dat ik blij ben als dit een half jaar gaat worden…

Dus na wat geklets en wachten mocht ik weer meelopen naar boven en mocht ik me uitkleden, weer de badjas andersom aan doen en de operatie kamer inlopen. En dan loop je binnen en kreeg ik toch even een flashback naar wat er hier twintig dagen geleden met mij gebeurd is. Ook nu mocht ik weer plaatsnemen op de tafel, maar mijn benen lagen nu gespreid voor me en er werd blauwe plastic sticker met een kabeltje eraan op mijn bovenbeen geplakt. Hierna wat dekens over mijn lichaam en benen, en kreeg ik een instructie om te zien hoe ik mijn spoelmiddel moet mixen. En dan merk je hoe alles er uitziet en welk besef er binnen druppelt hoe ik hier dus lag de vorige keer.

Hierna werd beneden met grote wattenstaafjes alles schoongemaakt en kwam Dr Chettwut binnen voor de controle. Wat en gerust stellende man is het toch en ik vond het erg fijn hoe warm hij de patiënten ontvangt. Met een eendenbek in zijn hand en een fel lampje op zijn hoofd, werd er grondig gekeken daar binnen en werd er binnenin nog iets weggebrand. Blijkbaar niks ernstigs maar er werd wel verteld dat ik meer glijmiddel moet gebruiken bij het dilateren 🙂 en toen de foto gemaakt werd van mijn Vulva werd ik meteen nieuwsgierig en zij dat ik die foto graag wou zien. Nou dat kan dus, en was ik blij zeg. Ik genoot van het wonder wat Dr chettawut kan maken van de huid die er is, en zelfs meer dan dat. Want ook al heb ik mij erg goed ingelezen en de operatie techniek en mogelijkheden, maar toen ik vroeg wat de rode plek was tussen mijn vagina en urethra stond ik versteld dat hem dat zo goed gelukt was.

Hij lachte en zij dat dit mijn skene glands is, mijn prostaat. En ook de mogelijkheid te hebben om vochtig te kunnen worden, mijn Cowperse klier die dus voorheen mijn voorvocht gaven is nu dus de klier van Bartholin geworden. Dus ik ben benieuwd hoe dat allemaal gaat werken bij mij. Maar ik was zo blij en in de wolken met dit alles dat ik in de middag steeds meer een besef kreeg wat er allemaal gebeurd is en wat ik nu allemaal heb. Wat een beleving dit <3

En zo dobberde ik ook mijn dinsdag door, moe en besef van alles. En nu word ik ook weer erg moe, dus ik stop gewoon met typen en plaats een half afgemaakt bericht hier.

Day 19 Letter of love

Nou hierbij een stukje wat ik schreef in het Engels voor de lieve mensen van Dr Chettawut, die als gehele familie en in een team bezig zijn om voor jou de zorg te geven. En ik voel me geweldig met mijn lichaam en mogelijkheden, het is nu negentien dagen geleden dat ik uit mijn narcose kwam en wakker werd. Een ongelofelijk verhaal waar ik iedereen wil bij bedanken. Maar eigenlijk bedank ik mijzelf nog het meest, door te kijken in wie ik echt ben en waar ik mijn geweldig in voel. Een eigen lichaam te hebben wat bij mij hoort zoals mijn geest is. Ook al is niet alles mogelijk de stap die ik gemaakt heb en wat drie weken geleden gebeurd is, is een lichaam gekregen hebben die meer bij me past dan het lichaam hiervoor. En daarvoor ben ik het hele team en zeker Dr Chettawut erg dankbaar voor.  

คนที่รักของคลินิกดร. เชตวุฒิวุฒิ

ฉันอยากจะขอบคุณทุกท่านสำหรับการเข้าพักที่คลินิกอย่างที่ฉันรู้สึกว่ามาในครั้งแรกสำหรับการตรวจร่างกาย ความรู้สึกในตัวฉันกับผู้ป่วยรายอื่นในวันนั้นฉันได้พบกับการรอให้คนขับรถมาถึงและวันที่ฉันผ่าตัด ฉันเข้ามาในวันที่ 14 มกราคม @ เวลา 14.00 น. ของเราทำสิ่งที่คุณถามและฉันสามารถไปนอนบนเตียงในโรงพยาบาลฉันเขียนฉันนิด ๆ หน่อย ๆ ในบล็อกของฉันและในที่สุดฉันก็ผล็อยหลับไป พยาบาลคนหนึ่งทำให้ฉันตื่นขึ้นมาและบอกว่ามันถึงเวลาที่จะต้องไปที่โต๊ะผ่าตัดแล้วฉันจะเล่าเรื่องให้ตัวเองรู้สึกดี ฉันหัวเราะเมื่อของเหลวสีขาวมาให้ฉันนอนหลับและหน้ากากที่เกิดขึ้นในปากของฉันให้ความรู้สึกที่ดีฉันคิดในตัวเองว่าฉันจะมีความฝันที่น่ารักเมื่อใดฉันจะตื่นขึ้นเมื่อ 🙂 มันจะเป็น ไม่มีความฝันอีกต่อไป

ฉันรู้สึกถึงสามวันในการเข้าพักวงดนตรีของครอบครัวที่อยู่กับคุณทุกคนและแอนเมื่อคืนและวันที่ผ่านมาช่างน่ารักแค่ไหนที่รอยยิ้มของคุณทำให้ฉันอบอุ่น และเมื่อฉันมาถึงที่โรงแรมศรีและ Tair ทำให้ฉันหัวเราะได้ดีและโล่งใจเมื่อผ้าพันแผลและสายสวนหายไป บอกว่าฉันเป็นสาวโชคดีที่แผลหายดีแค่ไหน และวิธีที่ศรียังคงอยู่ใกล้ฉันหลังจากการผ่าตัดสิ้นสุดลงนอนบนที่นอน

และหลังจากนั้นดร. เชตตาวุฒิตอนนี้ยี่สิบวันหลังจากการผ่าตัดของฉันและคุณจะมีสัปดาห์ที่แสนจะกตัญญูเหมือนเคยและคุณทุกคนทำงานหนักมากรักครั้งใหญ่อย่างนั้น แต่เมื่อฉันดูถูกตอนนี้หรือเมื่อฉันเห็นตัวเองในกระจกฉันตกหลุมรักร่างกายของฉันเอง ความรู้สึกภายในตัวฉันจบสิ่งที่ฉันเห็นข้างนอกช่างสวยงามเหลือเกินที่จะรู้สึกถึงความรู้สึกที่นี่คือร่างกายของฉัน นั่นเป็นความฝันที่ฉันไม่สามารถจินตนาการได้ แต่คุณให้ความฝันนั้นเป็นความจริง ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ฉันมอบให้ในความรัก และความรักทั้งหมดที่ฉันมอบให้กับทีมทั้งหมดที่อยู่รอบตัวคุณทำให้สิ่งนี้เป็นไปได้ทั้งหมด

ขอบคุณทุกคนด้วยความรู้สึกรักทั้งหมดของฉัน <3 Féj

Dear people of Dr Chettawut clinic,

I want to thank u all for the pleasant stay in the clinic, the way I felt coming in the first time for some checkup. Feelings in me with other patient that day I met waiting for the driver to arrive, and the day I had my operation. I came in on the 14th January @ 1400 ours, do the things u asked and I could go lay down on the hospital bed, I wrote I little bit on my blog, and eventually I fell asleep. One of the nurses waked me up and said it is time to come to the operation table, there I am going into a story only for myself, feeling good. I am laughing when the white fluid came to give me a sleep and the mask going on my mouth giving me a great feeling, I was thinking in myself what a lovely dream I will have, wen I will wake up after 🙂 it will be no dream anymore.

Three days to stay I felt The family band that is with all of you, and Ann the last night and day were lovely how your smile give me warmth. And when I arrived at the hotel Sri and Tair gave me a good laugh and relief wen the bandage and catheter were gone. Said that I am a lucky girl how all the wounds healed. And the way Sri staid near my after the surgery ended lying down on a mattress.

And then u DR Chettawut, its now twenty days after my surgery and u will have a buzzy week ahead like always, and like always you all working very hard, one big love for that. But when I look down now, or when I see myself in the mirror I fell in love with my own body. The feeling inside me, end what I see outside is so beautiful to watch end feel that this is my body. That’s a dream I never could imagine, but u give me that dream into a reality. Thank u for that, in all the love I can give you. And all the love I can give to the whole team that is around you, making this all possible.

So thank u all with all my feelings in love <3 Féj

แอนฉันสังเกตเห็นคุณเล็กน้อยเป็นพิเศษเพราะคุณอยู่ที่คลินิก ไม่เพียง แต่สำหรับฉัน แต่ยังรวมถึงผู้ป่วยรายอื่นทั้งหมดที่อยู่ที่นั่นด้วย แต่ความรู้สึกที่ฉันมีกับฉันที่ฉันชอบฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องพูดว่าฉันรู้สึกได้รับความยินยอมมากที่สุดเมื่ออยู่ที่นั่น บางทีมันอาจเป็นวิธีการเปิดขวดน้ำที่จัดการได้ง่ายกว่า หรือมันเป็นอย่างที่คุณเป็นและมีความปรารถนาสำหรับคุณที่คุณสามารถใช้ชีวิตของคุณได้ อาจมีความรู้สึกว่าการรับลูกเป็นครั้งแรกในความสัมพันธ์ของคุณ หรือรู้สึกดีในแบบที่คุณทำทุกสิ่งในชีวิตด้วยความรักที่คุณมีในตัวคุณ ขอบคุณ Ann ที่คุณอยู่ที่นั่นในคลินิกของ DR Chettawut และฉันขอให้คุณโชคดีในชีวิตของคุณ <3 และฉันรักในแบบที่คุณเป็น 🙂

จูบจากFéj 🙂

Ann I little extra notice for you, because the way u were there at the clinic. Not only for me, but also for all the other patients that are there. But the feeling I had with u I liked, I don’t know why I just need to say that I felt most conferrable when u were there. Maybe it is the way opening the bottles of water, that it is easier to handle. Or it is the way you are, and there for a wish for you that u can live your life u feel in doing. Maybe have that feeling of getting a child for the first time in your relationship. Or feeling great in the way u do everything in life with all the love you have in you. Thank you Ann that u were there in de clinic of DR Chettawut, and I wish u every peace of luck in your life <3

Kisses form Féj 🙂

Day 7 First time seeing

Moe, niet geslapen vannacht. Pijn nee, gevoel veel en veelte veel. Ik lig en voel zoveel dat ik maar niet in slaap kom, ik denk geef het op met dat proberen om te kunnen slapen. Toch nog even proberen, ik krijg het warm voel me fijn maar ik ben alleen maar bezig met mijn lichaam. Ik voel zoveel en zoveel niet, de pakking irriteert me en merk dat geen een houding lekker ligt. Uiteindelijk zweet ik me te pletter en merk dat het bed zelfs nat geworden is, dan maar aan de andere kant gaan liggen. Maar rond een uur of drie gooi ik de handdoek maar in de ring, pakte mijn laptop en begon maar wat afleiding te zoeken. Mijn lichaam gaat maar door en merk dat dit niet pijnlijk aanvoelt maar meer als kriebelig, tintelend, fijn, aangenaam en toch weer niet. Het houd me teveel bezig en ben teveel bezig met wat er over een aantal uren gaat gebeuren. Onrustig kruip ik de nacht door en rond acht uur in de ochtend voel ik me doodop en geïrriteerd aan alles, rond negen uur komt Luc dacht ik nog. Met ontbijt, maar daar was ik niet mee bezig. Ik heb het gered en het ontbijt wat om tien uur kwam smaakte me goed maar ik voelde me ellendig. Mijn gevoelige lichaam ging nog steeds door en tot ongeveer een uur in de middag heb ik me ellendig op bed laten irriteren door die pakking. En alle andere gevoelens erbij.

(pas op! In dit gedeelte vertel ik ook hele intieme lichaamsdelen en hoe het tot stand komt!)

Niet voor de gevoelige lezer dus 😛

Maar toen ging de bel van de kamer waar ik zit, nummertje tweehonderd en zes. Het waren Sri en Tair mijn twee verzorgers en artsen om alles rondom de nazorg te regelen, wat was ik blij en opgelucht. En wat ga ik dan nu meemaken, 🙂 een stukje wat ik bij heel veel mensen altijd met veel bewondering heb gelezen en wat ik nu zelf ook ga meemaken. Een eerste blik natuurlijk maar eigenlijk zoveel meer dan dat, je weet wat er ooit zat en hoe het voor mij zeker de laatste jaren als een extra ballast er aan hing. En dan weet je al zoveel en dan gaat het gebeuren, recht voor je neus de beste plek die je maar kunt bedenken om het mee te maken. Eerst de tape van de pakking die om iedere bil zit er afhalen, en nadat dat los zat mocht ik gaan liggen en begon ze de tape op mijn buik los te trekken. En Sri is daar makkelijk in, toch voorzichtig maar het moet eraf dus trekken maar. Ik voelde veel en je gevoel gaat alle kanten op, de katheter moet nog blijven zitten dus dat slangetje word voorzichtig tussen het verband uitgepeuterd en mocht ik vasthouden. Daarna de pakking verder eraf en je ziet mijn venusheuvel, een beetje blauw en heel gevoelig en blijkbaar voelde ik dit dus afgelopen nachten het meest irriteren en kriebelen. En omdat hier mijn bloeddrains door heen zaten is het blijkbaar zo gevoelig en opgezwollen. We gaan verder en de pakking gaat er helemaal van af, er komen grote wattenstaafjes op me af en die maken het gebied schoon. En doen nog iets meer, ik schiet heen en weer met alle gevoelens. WTF is dat gevoelig zeg, en ik lach geniet en spring zowat de lucht in omdat ik het voel op een intensiteit wat ik nog noooooit zo gevoeld heb aan mijn lichaam. En dit kan ik dus niet als pijn bestempelen maar gewoon gevoelig op een zeer intense manier wat ik dus nog nooit gevoeld heb. En ik merk met dit alles dat ik glunder, en een heel mooi gevoel meemaak in mijzelf van geluk.

Op naar het volgende gedeelte wat een stapje eronder gelegen is en wat dicht is gehecht. Dus eerst met een schaartje knipt Sri de draadjes door. Met wat kijken, trekken en zien komt het los. Ze zegt tegen me ‘’Fej keep breathing full in full out, we are going to remove the bandage from insite’’ dus zij begint aan een stukje verband te trekken en ik kijk mee, beetje wit beetje bloed. Ik voel wat, en weer even niet. Volgende stukje, meer bloed en meer gevoel. Ze zegt ‘’ keep breathing !’’ ik adem meer in en uit en ik voel me toch wel wat gebeuren, pijn ja steken ja en laat het maar komen. Iedere keer weer twintig centimeter eruit, en met dat in en uit ademen gaat het. Ik schat mijn pijn op een zes als ik tussen de een en de tien bekijk. Maar het zijn echt van die stoten, dus ieder keer twintig centimeter eruit en even stop dus hierdoor zeker te doen en merk een intens gevoel. Het laatste stukje was het gevoeligste en merk aan het verband dat er genoeg nog wit was maar ook genoeg bloed te zien aan het verband. Dit stukje huid wat dus in mijn lichaam zit is gemaakt van mijn scrotumhuid en is ontdaan van de buitenkant, gefileerd zeg maar en hierdoor zijn ook alle haarzakjes weg en kan er geen haar in je vagina groeien. Tijdens mijn operatie is er geen extra huid gebruikt dus alles is gemaakt van het gene er al was aan huid, ook worden zenuwbanen geleid naar nieuwe plekken en is eigenlijk alles gereconstrueerd van het materiaal wat je ooit had. Het enige wat ze niet goed kunnen gebruiken is de bloedbanen die dus ervoor zorgde dat het groter en harder kon worden. Meer dit is ook een stukje wat ik niet heel goed weet wat er mee gedaan word, de chirurg weet het. Misschien dat ik het vraag wat hij niet kon gebruiken. Verder zijn mijn schaamlippen gemaakt van mijn penishuid en de binnenste schaamlippen zijn anders en hebben meer gevoel. Clitoris is gemaakt van de zenuwen van mijn eikel. En ik merkte nu even met het schrijven dat ik wel erg gedetailleerd schrijf en misschien dat dat even teveel is voor sommige.

Dus dan.

Dan merk je dat je er een gaatje er bij hebt 🙂 en dat gaatje gaat dus ook opgemeten worden hoe diep dat het geworden is. Wat een heerlijk gevoel dat je weet dat ik hiervoor ook wel mijn operatie doe. Dus uit mijn setje van dilateer stokjes worden er bij gepakt, en maat nr0 word gepakt 200mm lang en 20mm breed. En met wat gel met verdovend middel erin gaat Sri langzaam naar binnen. Het voelt aangenaam en het gaat er makkelijk in en het botst nergens tegenaan, en geen pijn… Ik zie het stokje uit mijn zicht verdwijnen en Sri vraag waar het spiegeltje is wat ik gekregen heb toen ik uit de kliniek kwam. Ze vraagt of ik de benen plat wil leggen en twintig centimeter naast elkaar leg, ontspannen moet ik me. Ze probeert nog wat verder te gaan en vraagt tegen mij wat ik denk dat ik haal. Ik zeg vijf inch, ze kijkt om pakt de spiegel en mijn hand en laat zien dat het rode getalletje van de zeven inch net verdwijnt in mijn vagina. Ik glunder en ik voel me heel goed, dit had ik bij mezelf nooit verwacht want dat is toch zo een beetje net geen achttien centimeter wat mijn lichaam in gaat en dat is dus best wel ver. En ik ben er zelf erg blij mee dat mijn lichaam dit toelaat. Wat een moment weer.

Na dit alles grapjes er over gemaakt dat ik pas over drie maanden seks mag hebben en dat dat ook geld om met mezelf te spelen… fej toch, ik toch niet. Na wat uitleg en het zelf er uithalen van mijn dilateerstokje de twee dames hartelijk bedankt. Morgen zijn ze er weer en mag ik dus gaan beginnen met mijn dilateer schema te starten. Morgen meer daar over 🙂  

Nadat de dames weg zijn gegaan ben ik gaan douchen en heb ik me op bed gelegd. Ik was kapot en merkte dat mijn lichaam helemaal slap aanvoelde. Afspraak gemaakt met Luc om samen op de hotelkamer te eten en even door te nemen wat ik nog nodig heb voor de komende week. Want Luc vertrekt morgenvroeg weer terug naar Nederland. Na het eten en weer voldoende gedronken te hebben voel ik me ook weer een stuk fitter en ben ik dus begonnen met het verhaal wat je net gelezen hebt 🙂 ik sluit hier ook mee af en lig te genieten van iets wat ik heel mooi vind en wat ik voel. Ik glunder en iedere keer als ik me in de spiegel zie dan lach ik en zie mezelf opbloeien hoe mooi ik ben 🙂

The days of unreality, until the day of reality. My SRS operation.

De dag die begonnen is hoe alles rondom mijn operatie verloopt en hoe de dagen zijn die ik nu beleef voor mijn operatie en de tijd die ik daar ben.

Nou hoe kijk ik naar die dag, die dag die komen gaat en die dag die iets zo gaat veranderen dat er veel meer veranderd dan dat ik denk mogelijk is. De manier en momenten die ik mee ga maken daar in Thailand, en dan leer ik een beetje meer van het leven en merk ik dat alles wat ik geregeld moet hebben geregeld is en dat ik afspraken heb gemaakt en gepland heb dat ik er op kan vertrouwen dat alles een beetje gaat verlopen zoals een boekje het verteld. Dus al het officiële staat en kan ik op vertrouwen, nu ik nog.

Hoe goed gaat het met mij 🙂 en hoe laat ik het op mij afkomen. Vandaag heb ik nieuwe boeken gekocht voor daar, en ik heb hier samen met C een heel mooi gesprek over gehad hoe ik er voor sta en hoe emotioneel ik er nu al van kan worden. En hoe ik steun heb, en hoe ik het eigenlijk gewoon op mij af moet laten komen en rust ga geven aan mijzelf. Hoe gaat het me lukken rust te nemen en hoe goed gaat het echt met me. Ik voel me in ieder geval stabiel en gerust in mijzelf, en dat is wel erg fijn. Gewoon fijn van geluk 🙂

Mijn dagen dadelijk in Thailand gaan snel en ik schets een kleine indruk met wat ik denk dat ik ga verwachten van schema. Zo vertrek ik samen met mijn broer vanaf Amsterdam naar Bangkok en zal daar wanneer ik land  opgewacht worden door een chauffeur van Dr Chettawut en dan word ik naar het hotel gebracht waar ik dertig dagen zal verblijven min de vijf dagen die ik in de kliniek zal doorbrengen. De dag dat ik land zal ik ook meteen een intake hebben om te kijken of ik genoeg huid heb en kan ik mijn vragen stellen en voorgelicht met alles :). Vragen waarover ik nog denk of ik ze wil delen want ze zijn toch best persoonlijk. Maar ik ga het zien. De dag dat ik land zal ik ook beginnen met een dieet om mijn darmen leeg te krijgen en de dagen erna krijg ik dus ook middeltjes om dit te kunnen volbrengen. Maar voornamelijk dus geen vast voedsel eten wat dus betekent alleen water. En dan zal er dus de dag komen dat het gaat gebeuren en dat ik onder narcose ga en dat mijn broer me alleen laat in de kliniek en me de dag daarna op bezoekuur kan komen omhelzen. Een moment waar ik naar uitkijk, en benieuwd naar ben. Ik zal dan vijf dagen hier liggen en zal dan terug gebracht worden naar het Hotel waar ik mijn nazorg krijg en steun krijg. Een steun die heet mijn broer, en van mijn broer ga ik de dag daarna ook afscheid nemen. Snel maar ergens weet ik dat er een moment gaat komen dat ik dus alleen zal liggen. En eigenlijk weet ik dit niet wat er gaat gebeuren maar ik ben benieuwd hoe het gaat zijn, en ik kijk er ook naar uit om daar de laatste twintig dagen alleen te liggen. Iets wat ik probeer in mijn nieuwe leven, alleen te zijn zonder afleiding, gewoon mezelf hebben. Een trotsering wat ik wil ondergaan. Een stapje erbij misschien. Een stapje richting angst. Angst om te overwinnen waarvan ik een diep verlangen heb. En dat kan gek klinken maar ik heb angst gehad om alleen te zijn en voornamelijk in mijn schooltijd heb ik dit meegemaakt, alleen zijn en het gevoel te hebben alleen te zijn en niet gezien te worden. Een soort angst heb ik er voor gekregen en dat probeer ik te overwinnen 🙂 keihard meer realiteit. En ik merk dat ik er eigenlijk over wil huilen nu want ik merk dat ik dit zwaar vind. Maar ik zit niet thuis, ik zit aan een tafel in de Lumiere in Maastricht, aan een tafel waar meerdere mensen aan zitten. Maar ik voel me op en randje van tranen in mijn ogen. Maar ik weet zelf hoe fijn ik het vind om rust te hebben en alleen te zijn. Maar ik voel me er heel goed bij dat ik het onderneem en daar ben ik zelf trots op.

Uiteindelijk zal ik de voorlaatste dag mijn check up krijgen door Dr Chettawut en dan vlieg ik de dag erna in Februari weer terug. En dan kan ik even genieten van een luxe business stoel in het vliegtuig. Triiiiiiing (mijn telefoon gaat) en mijn broer belt me terwijl ik dit schrijf.

Een gesprek wat realiteit is en terwijl ik dit net schreef huil ik tijdens het gesprek dat ik met hem aan de telefoon heb, en laat ik meerdere tranen nu ik dit dus opschrijf. Pff emotie met mogelijkheden en moeilijkheden. Een basis van vertrouwen aan beide kanten. Daar zit mijn broer in. Mijn broer gaat mee en is bij mij daar in Thailand maar of dat nu tien worden of minder. Dat is wat een mensenleven kan zijn of hij alle tijd bij mij is en daar huil ik nu over. Het gaat goedkomen en het loopt zoals het loopt. Natuur en zijn mogelijkheden laat me nu met een traan afsluiten het onbekende in. Wie zien het wel. 🙂

My world upside down :)

Een wereld die op z’n kop staat, in die wereld daar bevind ik mij nu en het is fijn hier. Fijn maar chaotisch en niet altijd makkelijk, maar wel mooi en veel indrukken die ik krijg hier. Wanneer die wereld ooit weer recht staat hoop ik dat ik veel hier kan laten wat hier hoort te zijn, en dat ik veel nieuwe mogelijkheden die ik meemaak terug kan nemen. Het is zoals ik al eerder zij over die sneltrein die steeds sneller gaat maar ik moet nog op veel haltes zijn. Zo staat alles dus op zijn kop en probeer ik van alle positieve invloeden rust te nemen en dat is niet de makkelijkste mogelijkheid, maar ik voel me goed en merk dat het me lukt 🙂

Nou dat is een beetje een intro van wat ik nu mee maak en waar ik dus al begin december de aanloop van meemaakte en dan is het de laatste tijd er dus echt niet minder op geworden en denk ik dat ik kan vertellen dat ik geniet 🙂 en dat het zelfs meer is als dat. Meer omdat ik merk dat ik goed in mijn vel zit maar ook tegen een maximaal aanloop van mezelf met alle indrukken die ik meemaak en hoe ik dus merk dat ik op het werk weer heel snel tegen een limiet in mijzelf heb aangetikt. Een stres level van teveel, en hierdoor stopte het op het werk met me. Ik zal dus deze komende dagen ook niet meer werken en dus heb ik vrij, vrij om rust te pakken en ook wel te genieten van vrij hebben. En het is best een unicum dat ik vrij had zo tussen kerst en nieuw en de dagen daarna. En ik heb gemerkt wat het met me doet. Ook al pak ik de dagen rust ik wil ontdekken en dat heb ik dus ook geprobeerd. En zo heb ik nieuwe mensen leren kennen via een date 🙂 of hoe kun je het noemen als je afspreekt door op Happn (soort tinder) elkaar treft en een chat begint en dat dat zo fijn gaat de volgende dag afspreekt om naar Amsterdam te gaan en merkt hoe spannend dat wel niet is. En mooi. En meer dan ik dacht ooit te kunnen. Te kunnen omdat zoals ik kijk waar ik sta met mijn lichaam en in wie ik ben na een jaartje hormonen, dan had ik dit nooit kunnen bedenken dat ik me zo goed voel en me zo laat gaan in iets wat ik pas ontdekt heb.

Intimiteit, mijn lichaam, liefde, seksualiteit. En dan merk ik pas hoe graag ik wil dat ik die operatie onderga, hoe graag ik wens dat mijn lichaam hoort te zijn zoals mijn geest er altijd al mee omgaat. En dit is zo moeilijk om daadwerkelijk echt te kunnen zeggen want hoe zeker weet ik het. Ik weet het pas zeker nadat het ook echt zo is, maar mijn gevoel in alles verteld me hoe graag ik seks wil hebben op een manier zoals het in mijn hoofd zit. En dan merk ik hoeveel moeite ik had met mijn geest de eerste keer dat ik penetreerde dat het fout was en niet klopte bij mij. Het verdriet van die dag zit nog zo goed in mijn hoofd dat het gewoon niet klopte met wat ik deed, en hoeveel ik daar wel niet om gehuild heb die dag. Dus hoe gaat het gevoel zijn nadat ik gepenetreerd word, het verlangen hierna is zo groot. En eigenlijk weet ik al hoe fijn. Maar fijn op een andere manier en hoe fijn kan het dan zijn wanneer het voor mij op de juiste manier gaat gebeuren.

Maar hier ga ik een andere keer op verder, meer omdat ik gewoon merk dat dit een droom is en die droom gaat deze maand werkelijkheid worden. Wat een genot dat dit kan, en hoe kan ik het dan gaan beschrijven. Het is gewoon onbeschrijfelijk en niet goed te verwoorden wat deze maand met me gaat doen. Ik kan het alleen maar meemaken en daarna pas vertellen hoe ik het meemaakte, en dan merk ik nu al aan alle verhalen die ik hierover lees dat iedereen dit anders meemaakt. Bijna dan want in ieder verhaal merk ik dat iedereen huilt, huilt van emotie met alles wat dit voor een impact heeft op je. Alle emotie en verdriet opgepropt in dat moment, in die periode. Je hele leven bij elkaar, je hele leven is daardoor ontstaan in hoe mensen naar je kijken wat je daar hebt en niet door te kijken wie je echt bent. En dit is gewoon bij iedereen zo, maar voor de een heeft het je hele leven bepaalt en dan nu veranderd dat blijkbaar. Pff ik ga eigenlijk snel afsluiten hiermee want ik merk dat ik mezelf zenuwachtig maak voor de tijd dat ik nog hier zit. De tijd die ik nog aan het wachten ben op die dag. 🙂 wat een genot eigenlijk maar dan te moeilijk 🙂

Am i going to fast?

Wat een momenten en gedachtes gaan door mijn hoofd. Ik lach want het zijn mooie gedachtes en momenten die ik beleef. Maar zoals nu, nu is een moment dat ik niks aan het doen ben dan sta ik stil. Ik sta stil en denk na over wat er met me gebeurd en hoe dat allemaal gebeurd met me. En hoezeer ik mezelf zo fijn voel in wie ik ben, en hoeveel ik dat merk aan mijn omgeving. Hoe ik ben veranderd aan de buitenkant, gewoon mijn gezicht en borsten, en dat is gewoon een klein verschil. Ik zit pas een jaar aan de estradiol en dat jaar wat nu sinds vandaag exact een jaar geleden is. Is een wonder met wat er gebeurd is met me. Met alles vanaf het uiterlijk en het innerlijke, niet dat ik wil zeggen dat ik veranderd ben maar de manier hoe ik leef en daarin dingen meemaak is zo anders. Een puurheid van jezelf meemaken zoals je nooit eerder hebt meegemaakt. Is dit dan nu zoals het hoort te zijn? Wie ben ik ?

Mijn geheel in wie ik ben, ben ik nu pas aan het ontdekken, eindelijk merk ik dat ik loslaat. Loslaat van het verleden, loslaten van iets waar ik in augustus 2016 mee ben begonnen. Loslaten van de controle die iemand over me had, een controle wat heel fijn aanvoelde maar me niet in de waarde hield in wie ik echt was. En dan merk ik nu wat er allemaal gebeurd met me. Ook al ben ik er niet mee bezig alles om mij heen veranderd, hoe mensen reageren en hoe ik me daar bij voel. En ik voel me geweldig. Maar het is zo nieuw en zo fijn. Het gebeurd zo snel. En dat kost me tijd om alles te verwerken, maar eigenlijk wil ik ontdekken. Ik wil staan in de persoon in wie ik ben en wat ik zelf kan bepalen in wat ik doe. En hierin ben ik bezig dit te plaatsen voor mezelf met wat er gebeurd, en er gebeurd gewoon veel. Heel veel met heel veel emoties en mogelijkheden. En ik praat hier van mijn gevoel wat ik kan plaatsen als verlangen in wat ik wil. En dat is meer dan met een jongen of zoals andere het zeggen man, om met een man om te gaan. de manier hoe ik mijn seksualiteit opzoek en met alles wat er voor mij gaat gebeuren tijdens de operatie. Alles wat daar om heen gaat en draait speelt een rol in hoe fijn ik mij voel. En hoe gaat het dan zijn zo na die operatie, die operatie die ikzelf zo graag wil omdat ik merk dat ik dat ding verkeerd gebruik en dat dat ding niet van mij is. Hoe moet ik hier me omgaan. Het staat zo opeens voor de deur, opeens met een planning dat ik wist dat het ging gebeuren. En ook al is de planning die ik heb geregeld goed gegaan is maar ik merk dus dat de laatste twee maanden me in een sneltrein gooien wat ik lichamelijk en geestelijk meemaak. Ze doen zo fijn en zo goed maar ik merk dat ik met dat nieuwe gevoel nog heel moeilijk kan omgaan. Omgaan omdat ik merk dat dit zo veel puurder en fijner voelt dan dat ik ooit gedacht had dit te voelen.

Vrij zijn in alles is hier eigenlijk een goede bewoording voor, echt in alles. Je geest lichaam vrijheid zelf dingen te bepalen, momenten meemaken die je wel al eens eerder hebt meegemaakt maar nu zo anders voelen, zo voelen alsof het nu wel bij jou hoort en past op de manier het gebeurd. En dan merk ik ook wanneer het gebeurd dat ik verdriet heb aan mijn verleden. En moeite heb met hoe ik mij ben gaan gedragen om mee te kunnen komen met de rest van de wereld. Hoe ik me ben gaan aanpassen en zorgen dat mensen mij leuk vonden, en hoeveel ik wou dat ik mijn ware ik kon tonen in wie ik was. En het is echt niet zo dat ik mij constant aanpaste want eigenlijk leefde ik gewoon in de mogelijkheid dat kon en daarin probeerde ik ook vrij te leven.

Maar in de manier waarop nu alles gebeurd is dat te verwaarlozen met vroeger. Ik voel de puurheid in me dat ik niet bezig ben op de manier ik het wou meemaken maar dat ik het meemaak. Ik merk mijn dysforie verdwijnen, iets wat ik al zo lang meesleep verdwijnt. Niet meer bezig zijn met ik wil dit meemaken maar het juist meemaken zoals het hoort. En dan merk ik dus dat dit mijn geest is en niet mijn lichaam. Maar het is juist het lichaam en de buitenkant van mij hoe andere mensen met mij omgaan en waardoor ik dus ook in het plaatje bevalt zoals ik ben. Het is dus beter gezegd zo dat ik mij aanpas van de buitenkant om mijzelf beter te voelen omdat dan de mensen om mij heen mij anders gaan behandelen. En dit kan cru zijn maar dit is wel zo. Ik wil mijzelf voelen zoals mijn geest is. En omdat ik mijn geest niet kan veranderen voor de mensen die mij zien maar mijn lichaam wel, zorgt er dus voor dat mensen me anders gaan zien en me anders gaan behandelen. Me behandelen op de manier ik het fijn vind en op de manier het in mijn geest klopt. En zo merk ik ook het verschil in mensen die ik nu pas leer kennen en de mensen die mij van vroeger al kende. Het contrast word steeds groter. En steeds weer merk ik tussen de mensen die me al langer kennen, en ik mijn hele leven ook ken hoe ik me minder fijn voel omdat niet iedereen me ziet zoals ik ben maar nog steeds als mijn oude ik. En de mensen die ik de afgelopen jaar en nu leer kennen, mijn echte ik leren kennen en dat fijn vinden zoals ik ben. En dit is zo nieuw en groot verschil dat ik het er moeilijk mee heb. Ik merk gewoon dat het voor mij ook een moment zal zijn dat ik maar beter ergens anders nieuwe mensen kan leren kennen en ontmoeten dan in mijn oude omgeving te blijven. Alsof ik dus sneller ga dan de rest en alsof een gedeelte van de rest ook nooit mee zou kunnen. Mijn eigen leven gaan leven in een nieuw bestaan 🙂

What a crazy week :)

En zo als vorige week liep zo is het de afgelopen week weer een stapje meer geworden en dichterbij. Meer met alles wat ik beleefd heb 🙂 en dichterbij met alles wat ik heb geregeld voor de operatie, en die operatie komt dus echt dichterbij. Wat een idee dat het bestaat en gaat gebeuren, zo mooi en zo spannend. En ook merk ik dat de zenuwen oplopen, en die probeer ik ook een beetje te temmen en rustig mee om te gaan. Maar dat vind ik makkelijker gezegd dan gedaan, ik voel me soms gewoon onrustig. En dan zijn de belevingen daar ook niet misselijk in met wat ik meemaak en waar ik merk waar ik mijn eigen ik ook tegenkom. En wie is dat dan die eigen ik, IK die in een wereld staat deze te ontdekken wat ik fijn vind en waar mijn verlangens liggen.

En dan merk ik nu al dat ik niet veel kan typen over mijn echte belevingen, gewoon omdat ze erg persoonlijk zijn en intiem. Maar zo denderde het deze week van rust naar een geweldige nacht weer veel gedanst en weer een geweldige nacht tot en met de dag dat ik weer niks deed maar ook weer gek van mijzelf werd. En dat ik dan teveel bezig ben met mezelf en wat er gebeurd met mijn lichaam en geest. En hoeveel moeite ik heb om rustig te doen en gewoon dingen mee te maken. Hoeveel emoties naar voren komen van verdriet nooit zo geleefd te hebben zoals het nu allemaal gaat. En dan komt zelfs de operatie naar voren, een operatie die ik zo graag wil ondergaan maar zoals ik nu leef in mijn gevoel merk ik dat die operatie maar twee dingen gaan veranderen en dat is niet die ik, die eigen ik. Het is die eigen ik die nu leeft en echt geen operatie nodig heeft, voelen en meemaken. Staan in het leven zoals ik ben met alle moeilijkheden die ik trotseer. En dan merk ik wel hoe groot die rugzak is die aan mij hangt en dan is mijn gender transitie nog maar het begin, een begin dat alles losmaakt wat vast in mij zit. Stoeien met vroeger, en emoties die ik eindelijk los laat. Leven met mijn eigen keuzes, moeilijkheden in wie je echt bent. En dan merk ik dat ik echt een vrouw ben, een vrouw. Iets wat eindelijk aanwezig is en merken hoe goed dat voelt om zo behandelt te worden. En dan zie ik de operatie wel weer naar voren komen in waarom ik het zo graag wil. Behandeld als vrouw met de mogelijkheden van een vagina. Dus gewoon makkelijk je kleren aan doen zonder eerst iets weg te moeten leggen en daarna ook mijn vagina te kunnen gebruiken. En daar in behandeld worden. Zoveel wat voor mij naar voren komt is dus ook naakt behandelt te worden als vrouw en niet als trans. Maar ook zo mooi met wat ik nu beleef dat je ook zonder operatie, van heel veel lichaam kan genieten en dat die operatie alleen die twee dingen betekenen en voor de rest zit alles in jou hoofd zoals jij het beleefd. Die operatie gaat dat niet veranderen. En dat heb ik gemerkt de afgelopen week, en dat doet heel erg veel bij me. Het geeft een goed gevoel naar mezelf toe. En zoveel meer eigenlijk 🙂

En toen de zaterdag daar was merkte ik weer hoe fijn het is dingen te beleven die ik eigenlijk op mijn veertiende wou beleven. Een dagje samen met M, samen make-up uitzoeken en leren hoe en wat mooi is. Er mee spelen en weten hoe het is. En ook al heb ik dat al vaker geprobeerd ik merk nu pas hoe makkelijk het gaat en je fijn erbij voelen dat ik het zelf leuk en mooi vind. En dan leren hoe het werkt en waar ik mezelf vertrouwd bij voel. Zo is mijn zaterdag geëindigd met meer weet over make-up wat ikzelf mooi vind en samen met M een dagje beleefd heb zoals ik dat eigenlijk had moeten beleven in mijn puberjaren. Een mooi gevoel daar ook weer even in terug te duiken en elkaars ervaringen kunnen vertellen. Gewoon heel leuk. Een dagje wat mij zelfvertrouwen gaf voor wat ik leuk vind.

En toen die zondag, ik had iets opstaan waar ik mijzelf heel erg veel in zie maar wat wel heel erg nieuw is. En ik denk zelfs dat dit ook voor heel veel andere mensen nieuw is. Alleen ergens naartoe, ook al wou ik heel graag dat ik samen was gegaan. Ik merkte dat het eigenlijk heel goed was dat dat niet is gebeurd. Want wanneer je alleen ergens naartoe gaat sta je ook in je eigen vrijheid zonder dat je ergens met iemand rekening hoeft te houden. En zo liet ik mij die dag ook gaan, en ik voelde me geweldig en dit zorgde ook dat ik weer leuke mensen heb leren kennen. Mensen waar ik zeker nog wel eens zou willen zien. Maar de indruk die het op me naliet merkte ik, in de terugreis naar huis. In de dag erna op het werk en zelfs vandaag. Ook nu als ik het verhaal vertel en schrijf merk ik hoe goed mij die zondag voor me was. Het brengt me verder in wie ik ben en wat ik wil ontdekken.

Maar genoeg mysterie ik ga afsluiten met nieuws dat ik alles heb ingeleverd voor mijn operatie en dat alles ook betaald is. Het geregeld is dat ik in januari kan vertrekken en dertigdagen later terug kan komen met een gebeurtenis bij mezelf waar ik over kan dromen en vertellen. Maar ik merk dat ik ook hier niet te lang mee wil bezig zijn. Ik denk dat het me gaat lukken een verslag te maken van de dagen die ik daar meemaak en hoe het op me afkomt. Maar ik merk ook dat als alles goed verloopt en achter de rug is, ik het rust wil geven en er ook niet meer aan wil komen. Momenten die dan naar voren komen is denken dat het geweest is zoals het had moeten zijn maar dat ik er ook niet meer over wil praten met wat er gebeurd is. Het zal een rust gaan geven ook de blog die ik type over te laten gaan in een andere blog van mij. Gewoon mijn verhaal zoals het had moeten zijn vanaf mijn geboorte. Een blog waar ik graag over vertel hoe ik als vrouw naar het leven kijk en hoe ik kan vertellen over de intensiteit van het leven. Een leven wat ik graag opnieuw wil laten plaatsvinden en daar zal die maand Thailand een start van zijn. Gewoon ook weg zijn, en terugkomen na een maand. Terugkomen alsof er niks gebeurd is en een leven gaan opbouwen zoals ik in het leven sta 🙂 Ik, ik in de persoonlijkheid van mijzelf. Mijzelf gevonden hebben in wie ik echt ben en het leven aangrijpen zoals ik denk dat ik er van kan genieten.