suicide and the story around it

Zelfmoord, ja dat onderwerp ga ik even aanhalen na de dag die ik dinsdag beleefde. In iets waar ik zoveel respect voor heb en waar ik zoveel verdriet bij voel. Een gevoel waar ik voor moet huilen als ik er over praat, ook nu huil ik. Ik begrijp jullie zo goed waarom jullie het deden en waar het allemaal zo moeilijk is voor iedereen. Alles wat er gebeurd rondom een zelfmoord is moeilijk en dat terwijl ikzelf zo goed begrijp hoe moeilijk die laatste stap is om daadwerkelijk te nemen, en dan gebeurd het je neemt het. Het gebeurd en jijzelf hebt eindelijk rust, een rust die je zo graag niet wou nemen maar waar je zo graag voor kiest om het dan maar allemaal achter je te laten. Het stopt jij bent er
niet meer, jij ja jij hebt de moed gekozen om alleen deze stap te nemen en durfde uit te voeren omdat alleen jij er beter van word, eindelijk die ene stap die alleen jijzelf in de hand kan hebben en waar naderhand niemand meer een beslissing over kan nemen of iets over kan zeggen. Dat was het, het stopt voor jou hier. Ja het stopt voor jou.

Maar wat laat je achter, welk verdriet zit er in de mensen om je heen. Die jij hebt achtergelaten met……

Ja dit besefte ik dinsdag allemaal, Ivo ik kijk zo vol waardering naar je en heb zoveel verdriet dat ik om mij heen zie, ik heb het moeilijk met je ouders en je kinderen en de mensen die om je heen stonden, met je zussen en schonen zonen die zoveel vertelde over jou, ik huil ik huil zoveel nu ik dit schrijf, en in het schrijven van dit hoor ik de muziek die ik hoorde tijdens jou afscheid wat we samen namen toen ik daar zat. Ik heb het er zo moeilijk mee met wat ik om mij heen zag en hoe ikzelf tussen mijn familie stond en merkte dat ik pijn voel in mijzelf. Vol emotie schrijf ik dit nu, vol emotie van verdriet wat ik die dag beleefde en waar ik het moeilijk mee heb. Ja daar sta ik voor het eerst tussen mijn familie als vrouw en dan meteen dit, een crematie en dan zie ik mijn familie in verdriet een verdriet waar ik me ze moeilijk in voel en waar ik mijzelf zo in beheer op een nieuw vlak als vrouw vol emoties die me zo hard raken. Ik heb geen woorden meer om uit te leggen hoe ik mij voel hoe dichterbij dit allemaal ooit was en waar ik eindelijk niet meer naar kijk, alleen met verdriet zie ik mijn jeugd dat op een draadje hing om het zelf ook te doen
gewoon weg zijn gewoon niks meer gewoon einde, klaar ik heb er genoeg van. Een dag die dicht bij me staat en wat ikzelf niet snel zal vergeten, een mooie dag voor mij. Maar met zoveel verdriet eromheen. Sterkte iedereen die dit meemaakt.

Eindelijk die emoties die ik zo moeilijk kon hebben vroeger en die maar soms naar voren kwamen. Vroeger toen ik jong was ging het nog maar nadat ik ouder werd liep ikzelf met mijn lichaam en geest steeds verder uiteen. Alles klopte niet meer en ik probeerde maar zo goed mogelijk te leven in deze huidige maatschappij. En dan word je iemand anders wat jij niet bent en waar niks meer klopt. En nu merk ikzelf pas hoe mijn lichaam en geest een worden en hoe meer ik met mijn beide voeten op de grond sta. Ik geniet van de emoties die me pijn doen, liefde geven, en mij doen voelen wie ik
ben. Dit voelde ik dinsdag enorm en ik genoot ervan, zo geniet ik nu van de muziek die ik hoorde en waar ik de afgelopen dagen even niks anders meer wou luisteren voor mijzelf. Bedankt hiervoor C, bedankt voor je mooie stuk wat jij speelde. Het doet me goed om met deze muziek dichterbij te
kunnen komen. De traanen sijpelen nog steeds over mijn wangen, ik geef dit stuk een einde, een einde wat geen woorden meer nodig heeft over wat en hoe ik mij voel.

Sense of something small outside your daily routine #1

Heerlijk. Hier sta ik dan Féj Hyacinthe is mijn naam en ik schrijf. Ik schrijf eindelijk in alle rust. Rust die ik vroeger niet had en rust wat over mij heen komt om te zitten en te kijken naar mijn leven. Een leven dat ik wil aanpakken om te zien hoe echt het is. De beleving hebben dat ik zit meemaak wie ik ben. Waar gaan mijn toekomstige belevingen naar toe. Ga ik altijd rustig iets moois schrijven van hoe ik de wereld zie. Kijken naar hoe ik andere mensen om mij heen beleef en wat de gesprekken zijn waar we het over kunnen hebben. Op mijn werk zijn de gesprekken zo wisselend dat we de muziek er bij pakken en kunnen praten waar ons hart ligt bij de teksten die ons raken. Teksten van liedjes die ons weer de beleving geven van het moment dat we ons weer daar net op die plek zijn waar dit liedje ons of jou raakte. En net de emoties die je toen had weer boven laten drijven en het je goed doet om net tegen een vreemde in een kroeg een verhaal te kunnen vertellen wat vol emotie of verdriet zit. Of net weer wat overdreven omdat we met wat alcohol op hebben toch soms overdrijven, om later weer terug te komen dat er meer pijn in zat dan het overdrijven om er niet emotioneel over te worden.

Nu zit ik zelf hier. Ik ben bezig om te zien waar ik sta in de wereld. En dit is natuurlijk een moeilijke vraag in wat we beleven, we beleven van alles en we maken allemaal moeilijke moment mee die we moeten en mogen trotseren en waar we wijzer van worden. Altijd wel grappig als andere mensen zeggen wow wat ben jij veranderd dat er dan door mij heengaat van wow wat ben jij stil blijven staan en ik mij zie dat ik bewogen heb door de wereld. Bewogen heb om ervaringen op te doen en zien hoe ik kan veranderen in de wereld om mij heen. Gek zeggend ik zit hier met een raam voor mij waar ik naar buiten kijk waar ik bomen zie en een flat wat gesloopt wordt. Wat beleef ik nu ik zit hier ook maar wat te schrijven en zit nu ook stil. Hoe is dat dan stil zitten of bewegen. Met welk doel bewegen we ons en welk nut zien wij hier in. We bewegen ons voor de beleving of voor ons werk om van A naar B te gaan maar eigenlijk zouden we soms C op de terugweg meepikken wanneer we weer naar huis rijden van het werk. Net effe een andere route dan van B naar A we pakken gewoon een andere route en beleven of ondervinden weer net wat meer in ons bestaan van werk naar huis. Een besef maken dat een routine enorm fijn kan zijn maar dat uitstapje  jezelf de beleving geeft meer te zien dan je routine. Durven we het aan routines te veranderen. En ik bedoel nu even niet rationaal nee net dat uitstapje net even wat anders, er bij stil kunnen staan dat net even dat anders een voldoening geeft en meer besef geeft nu te leven. Ook in een relatie zouden wij hier openlijker in kunnen zijn maar daar ga ik het niet over hebben want wie kan het hier ooit goed in doen.

Leven om net meer te beleven dan je routine, leven om te zien en mee te maken hoe andere mensen hun leven beleven en open te staan voor veranderingen die niet altijd makkelijk zijn maar ons wel een breder beeld kunnen geven in welke wereld we leven. Op weg naar een vraag die voor ons licht en waar wij ons zelf in willen verdieppen onszelf wijzer te laten zijn dan wat we zelf al denken. De ontdekking aangaan. Waar zit ons leven en wat mogen wij van onszelf beleven. Geniet van het nu en dat wij dit nu mogen meemaken en de ontdekking aangaan wat voor ons ligt.

En net in dat kleine stukje dag met alle drukte om ons heen kunnen die 10 minuten omrijden of ergens stil staan al een beter besef geven waar wij nu staan. Een begin van iets kleins want dit gaat over een ritje van je werk naar huis of andersom. Er staat nog zoveel moois op ons te wachten maar net dit besef brengt ons verder.