Back home, Tired with a smile.

Daar ben ik dan als laatste stukje wat ik schrijf over mijn levensdroom in Thailand, of zo heb ik de titel gegeven in word waarin ik altijd schrijf. Ik heb over het hele onderwerp van mijn srs nu bijna 23k woorden geschreven, van het uitzoeken van welke keuze ik maak en daadwerkelijk de gehele reis die zo ongeveer de afgelopen veertig dagen hebben plaatsgevonden. En zo schrijf ik nu weer vanuit mijn kamertje, ik ben thuis en voel me goed. Maar ik merk dat ik me nog wel even moet settelen en routine moet vinden in mijn bezigheden. Gisteren was ik voornamelijk nog erg moe maar probeerde wel meteen een ritme op te pakken. Ook al is dat nog erg moeilijk, en ik was gisteren rond tien uur in de avond kapot moe en ik deed de lichten uit beneden en liep naar boven om in mijn bed te gaan liggen.

Owja ik moet nog Dilateren pff ik ben kapot, ik voelde me zelfs nog vermoeider dan de dag dat ik terug kwam met het vliegtuig en om half tien weer mijn huisje binnenliep samen met P. P heeft mij zaterdag avond op Schiphol opgehaald en een mooie bos bloemen gegeven, wat was ik blij met die knuffel daar op het vliegveld en de warme welkom. Een beetje veel gevoelens gingen door me heen dat ik niet echt goed wist wat ik wou vertellen en hoe fijn ik me voelde. Mijn vlucht vloog geweldig, mag ook wel als je businessclass terug vliegt. Maar ik heb echt genoten van de service, het eten en hoe groot het verschil is tussen business en economy class. Het verschil merkte ik op best veel gebieden, maar de grootste is toch wel de grote stoel en service om je heen. En ik heb dus genoten van de vlucht, ook al heb ik misschien iets meer dan voldoende whisky gedronken en water. Wat dus ook mijn wc bezoek verhoogde, en dus ook de tijd die ik doorbracht met het personeel, piloot en andere gasten. Gewoon lekker staand praten en er achter komen dat ik al een uur lang daar stond, de twaalf uur van de vlucht vlogen dus ook voorbij en voordat ik het wist werd er verzocht weer plaats te nemen in de stoel voor de landing. En zo heb ik veel genoten van die vlucht en geen last of bloed ondervonden daar beneden. De rolstoel die aangeboden kon worden heb ik geskipt, en geen idee waarom maar ik voelde me goed en heb alles op een slakkengang aangedaan. En dat beviel me erg goed, ook al merkte ik dat ik zoals gewoonlijk meestal met een Last-Call aan boord ga.

Eenmaal thuis te zijn en veel gepraat te hebben met P in de bus waar hij me mee ophaalde, een bus omdat hij ervoor gezorgd had dat er een bed achterin gemaakt was. Voor het geval de rit zittend teveel was, wat een liefde <3 Dus toen de koffers binnen waren samen nog een drankje gedronken met P en rond half elf hem uitgezwaaid te hebben stond ik dus daar weer thuis in het huis. Na nog wat gerommeld te hebben en mijn koffers opengemaakt te hebben begonnen aan dat uurtje op bed leggen, en dat was en ging best wel onhandig. Geen goed licht een te zacht bed waardoor ik niet recht lag en alles een beetje te koud was. En dus na veertig minuten gaf ik het op en ben ik maar op mijn zij gaan liggen om in slaap te vallen.

Een nachtje weer terug in je eigen bed en dat beviel goed, maar echt veel slaap heb ik niet gekregen want merkte dat ik nog wat onwennig was met alles en ook de vermoeide vierentwintig uur die ik beleefd heb, en voornamelijk daar beneden ging het geprikkel goed tekeer. Dus in de ochtend maar een plank onder mijn toppingmatras gelegd en dat deed wonderen met het ochtend uurtje, nr2 ging ook goed naar binnen en er was op een druppel bloed na niks te bekennen. Op naar ontbijt en ik was blij dat C nog wat soja yoghurt in de koeling had laten staan zodat ik met mijn mix van zaden en bessen weer mijn vertrouwde ontbijt kon eten. En met een kop koffie begon ik maar met mijn was en alles een plekje te geven, zo ook een plekje maken om in de middag goed dat uurtje kon doorkomen. Verder nog veel gedaan om alles op orde te krijgen rondom mijn zorgverzekering en veel berichtjes rondgestuurd om te zeggen dat ik thuis ben. Rond zes in de avond was ik moe, erg moe en ben ook even gaan slapen. Rond acht wakker geworden en dacht ik ga gewoon lekker frieten eten en een oude James bond film kijken 🙂 (Moonraker). Net na tien in de laatste minuten van de film viel ik om van slaap, en ook al liep ik naar boven en stond voor mijn bed en dacht pfff dat uurtje daar heb ik nu echt geen energie voor. Dus ik heb het uurtje geskipt en ben gaan slapen, rond drie uur werd ik wakker en dacht dan doen we dat uurtje nu maar. Dus midden in de nacht lig je daar en dan denk je, ik ben weer thuis en merk dat ik nog even een plekje moet vinden met al mijn bezigheden.

Mijn ochtend begon goed vandaag en ik heb na mijn middernacht uurtje erg goed verder geslapen en voel me een stuk energieker, dus na een ontbijt en bedankjes vanuit Bangkok weer begonnen aan mijn ochtend uurtje wat net voor twaalf eindigde en goed verliep. En doordat ik goed geslapen heb merk ik dat ik ook energie heb voor dit laatste srs verhaal van mijn levensdroom in Thailand. Ik heb thee gezet, espresso ernaast, nagellak opgedaan en nog wat geëpileerd met de epilady. En nu dus dit stukje tekst, en ook een afsluiter met een verhaal wat verdergaat in mijn normale leven. Een leven wat ik steeds normaler wil laten worden als vrouw en niet als transgender, en dus merk ik steeds vaker dat ik opzoek ga om meer op eigen benen te staan. En daarmee komt ook het stukje VUmc om de hoek kijken, want woensdag heb ik daar een afspraak staan. En als er voor mij moeilijkheden naar voren gaan komen merk ik dat ik het VUmc ook weer zo snel mogelijk wil verlaten.

Nu ga ik even ontspannen en een boek lezen, vanavond een afspraak om samen wat te gaan eten. En dan dinsdag laserbehandeling, maar dat staat deze week op de planning en daar ga ik later wel weer over schrijven. Nu kijk ik terug naar een mijn droom wat werkelijkheid is geworden en kijk ik vooruit naar de werkelijkheid hoe ik daar zo goed als mogelijk mee kan omgaan. En dat ik mijn leven verder kan leven zonder oordeel wat er vroeger is geweest, en die stempel van het DSM boek mag ook weg.

Last 15 ours, feelings in myself

Wat is wijsheid, of hoe stom kun je zijn. Misschien wel dat ik een van de twee nu uitvoer, en ergens denk ik wel dat het goedkomt. Maar of ik nu weet wat er vannacht kan gebeuren is een grote vraag. Mijn laatste uren zijn aangebroken de laatste vijftien om precies te zijn, en dat doe ik zittend op twee krukjes met wat Street-food naast me. Voor de zekerheid maar een cola, en mijn laptop om dit dus nu te schrijven. Een stom idee eigenlijk maar tja wanneer merk je dat het echt stom was of dat het toch kon.

Mijn afgelopen dagen van deze week zijn alle kanten opgegaan en nu voel ik me dus gewoon goed, geen pijn of gevoel dat het echt mis kan gaan. Het gene wat vannacht is gebeurd daar moet ik het komende half jaar rekening mee gaan houden dat het zal gebeuren. En zeker wanneer je dus een maat groter gaat dilateren, dus alles rustig aan doen en je lichaam aanvoelen. Maar ja ik voel zoveel aan mijn lichaam, het prikkelt ik voel heel vaak dat gevoelige plekje wat bovenaan mijn vulva zit. En steken van de zenuwen heb je daar ook nog bij, en dan na een wandeling van dertig minuten voel je de doorbloeding ook weer opkomen. Dus waar zit je limit van je eigen lichaam en hoe snel voel je zelf iets dat niet in orde is. En hoe kom je daar achter. Veel vragen die voor me liggen. Op naar de avond die voor me ligt.

Mijn avond zal een vermoeiende worden en eigenlijk hoop ik door nu gewoon wat te doen dat ik in het vliegtuig gewoon lekker kan slapen, languit liggend in een vliegtuig. Hoe heerlijk kan dat zijn, een afsluiter van misschien wel de mooiste maand in mijn leven. Of eigenlijk is het besef wat ik nu heb hier zittend wel mooier met de gedachte in mijn hoofd hoe ik me voel, en hoe ik om me heen kijk in dat stukje wereld waar ik me nu nog bevind. Ik heb werkelijk genoten van voornamelijk mezelf, ik in de persoon in wie ik ben. Dus mijn nacht wat voor me ligt is de laatste, en daarvan is de planning dat ik om kwart voor vijf ga opstaan. Opstaan om naar beneden te lopen om K uit te zwaaien en dan terug naar de kamer om te dilateren. Twee uur lang met nr0 en nr1, dus geen nr2. Daarna douchen, alles in mijn tas gooien, en dan samen met J ontbijten. Weer iemand die ik heb leren kennen en waar ik een leuke band mee heb gekregen hier in het Hotel waar ik negenentwintig dagen heb overnacht. Om acht uur staat mijn chauffeur klaar en word ik op het vliegveld afgezet, en dan mag ik plaatsnemen in een rolstoel. Allemaal geregeld om er voor te zorgen dat ik rust kan hebben en dus ook al mijn koffers worden gedragen en geregeld. Wat een verwennerij wat ergens ook wel nodig is. Om twaalf uur zal ik in het vliegtuig zitten en rond zes uur in de avond land ik weer in Amsterdam, Nederlandse bodem met een ander klimaat, van de achtendertig graden van vandaag naar winterse temperatuur in Nederland.

Ik bewonder de contacten die ik heb opgedaan hier afgelopen weken, en met deze contacten heb ik veel beleefd. Voornamelijk hier op het hotel en omgeving zoals de nachtmarkt waar ik nu zit en gegeten heb. En daar in merk ik dat ik veel gezelligheid om me heen heb gehad, maar ook de nodige steun en adviezen. En momenten die van tevoren nooit denkbaar waren en waar je dan door jezelf te laten zien in terecht komt. Een mooie binding met iedereen die hetzelfde meemaken, waar je elkaar kruist door beide de operatie bij Dr Chettawut te laten doen. En waar je misschien ooit nog eens denkt dat het kan gebeuren dat je word uitgenodigd bij mensen thuis. Wie weet zal het ooit gebeuren, maar dat zal dan op mijn pad komen zonder er bij na te denken. Gewoon beleven de wereld om mij heen met je eigen keuzes, en waar ik merk dat ik ook weer echt de stap wil maken. De stap te maken om op eigen benen te staan in de wereld zonder stempel. Op weg naar mijn eigen leven als vrouw zoals ik altijd ben geweest, maar nu zonder weet dat het ooit anders was. Op weg naar een omgeving waar dit realiteit kan zijn. En of dat deze zomer gaat gebeuren of de zomer erna, dat zal mijn pad zijn wat ik bewandel 🙂

Day 22 overwhelmed by awareness

Daar lig ik dan, in bed uit te rusten van mijn afgelopen dagen. Ik voel me weer een stuk energieker dan mijn afgelopen twee dagen. Voornamelijk maandag was ik effe even van de wereld, vermoeid en overweldigend van besef in mezelf. Dus ik ben blij met mijn dag als vandaag, want vannacht heb ik het beste geslapen sinds dat ik hier ben. En ik ben blij dat ik lekker rustig aan heb gedaan, het enige wat niet rustig aan zijn gegaan zijn mijn contacten die ik heb gehad. Heel gezellig en leuk welke binding er is tussen andere moeders en vaders die met hun dochters hier zijn om ook bij Dr Chettawut een operatie laten ondergaan. En de diversiteit is dan ook weer erg leuk waar iedereen vandaan komt uit de wereld. Zo zijn de afgelopen dagen natuurlijk in het Engels verlopen, maar mijn frans is ook weer beter geworden.

En zo was mijn zondag avond dus vrijwel geheel Franstalig, er was iemand jarig en dat werd gevierd. En ook ik was uitgenodigd, en dan zit je opeens met elf personen op een kamer. Vijf moeders met hun vijf dochters en ik, nou als ik een ding nooit had verwacht was het deze avond. Met Franse Rose wijn begonnen, en na vier uur op de kamer gehangen te hebben afgesloten beneden in de lounge met een Thaise martini. En ja dit is allemaal alcohol en dus merkte Féj dat ze de volgende dag niet echt met een kater opstond maar erg wakker was ze niet. Dus met al die gezelligheid van zondag nacht stond ik om zeven uur weer op om een uurtje te dilateren en na het ontbijt werd ik om tien uur opgehaald door de chauffeur van Dr Chettawut. Ik heb dus mijn eindcontrole vandaag, en ik kan mijn bestelde glijmiddel ook meteen meenemen. Dus met koffer vertrok ik richting de kliniek, brieven en wat lekkers heb ik ook meegenomen als bedankje voor iedereen. Eenmaal daar mocht ik alle pakketjes glijmiddel in mijn koffer doen en afrekenen. 132 stuks, en ik ben er achtergelopen dat ik deze hard nodig heb. Want ook al dacht ik met daar een jaartje mee door te komen, ik denk dat ik blij ben als dit een half jaar gaat worden…

Dus na wat geklets en wachten mocht ik weer meelopen naar boven en mocht ik me uitkleden, weer de badjas andersom aan doen en de operatie kamer inlopen. En dan loop je binnen en kreeg ik toch even een flashback naar wat er hier twintig dagen geleden met mij gebeurd is. Ook nu mocht ik weer plaatsnemen op de tafel, maar mijn benen lagen nu gespreid voor me en er werd blauwe plastic sticker met een kabeltje eraan op mijn bovenbeen geplakt. Hierna wat dekens over mijn lichaam en benen, en kreeg ik een instructie om te zien hoe ik mijn spoelmiddel moet mixen. En dan merk je hoe alles er uitziet en welk besef er binnen druppelt hoe ik hier dus lag de vorige keer.

Hierna werd beneden met grote wattenstaafjes alles schoongemaakt en kwam Dr Chettwut binnen voor de controle. Wat en gerust stellende man is het toch en ik vond het erg fijn hoe warm hij de patiënten ontvangt. Met een eendenbek in zijn hand en een fel lampje op zijn hoofd, werd er grondig gekeken daar binnen en werd er binnenin nog iets weggebrand. Blijkbaar niks ernstigs maar er werd wel verteld dat ik meer glijmiddel moet gebruiken bij het dilateren 🙂 en toen de foto gemaakt werd van mijn Vulva werd ik meteen nieuwsgierig en zij dat ik die foto graag wou zien. Nou dat kan dus, en was ik blij zeg. Ik genoot van het wonder wat Dr chettawut kan maken van de huid die er is, en zelfs meer dan dat. Want ook al heb ik mij erg goed ingelezen en de operatie techniek en mogelijkheden, maar toen ik vroeg wat de rode plek was tussen mijn vagina en urethra stond ik versteld dat hem dat zo goed gelukt was.

Hij lachte en zij dat dit mijn skene glands is, mijn prostaat. En ook de mogelijkheid te hebben om vochtig te kunnen worden, mijn Cowperse klier die dus voorheen mijn voorvocht gaven is nu dus de klier van Bartholin geworden. Dus ik ben benieuwd hoe dat allemaal gaat werken bij mij. Maar ik was zo blij en in de wolken met dit alles dat ik in de middag steeds meer een besef kreeg wat er allemaal gebeurd is en wat ik nu allemaal heb. Wat een beleving dit <3

En zo dobberde ik ook mijn dinsdag door, moe en besef van alles. En nu word ik ook weer erg moe, dus ik stop gewoon met typen en plaats een half afgemaakt bericht hier.

Day 19 Letter of love

Nou hierbij een stukje wat ik schreef in het Engels voor de lieve mensen van Dr Chettawut, die als gehele familie en in een team bezig zijn om voor jou de zorg te geven. En ik voel me geweldig met mijn lichaam en mogelijkheden, het is nu negentien dagen geleden dat ik uit mijn narcose kwam en wakker werd. Een ongelofelijk verhaal waar ik iedereen wil bij bedanken. Maar eigenlijk bedank ik mijzelf nog het meest, door te kijken in wie ik echt ben en waar ik mijn geweldig in voel. Een eigen lichaam te hebben wat bij mij hoort zoals mijn geest is. Ook al is niet alles mogelijk de stap die ik gemaakt heb en wat drie weken geleden gebeurd is, is een lichaam gekregen hebben die meer bij me past dan het lichaam hiervoor. En daarvoor ben ik het hele team en zeker Dr Chettawut erg dankbaar voor.  

คนที่รักของคลินิกดร. เชตวุฒิวุฒิ

ฉันอยากจะขอบคุณทุกท่านสำหรับการเข้าพักที่คลินิกอย่างที่ฉันรู้สึกว่ามาในครั้งแรกสำหรับการตรวจร่างกาย ความรู้สึกในตัวฉันกับผู้ป่วยรายอื่นในวันนั้นฉันได้พบกับการรอให้คนขับรถมาถึงและวันที่ฉันผ่าตัด ฉันเข้ามาในวันที่ 14 มกราคม @ เวลา 14.00 น. ของเราทำสิ่งที่คุณถามและฉันสามารถไปนอนบนเตียงในโรงพยาบาลฉันเขียนฉันนิด ๆ หน่อย ๆ ในบล็อกของฉันและในที่สุดฉันก็ผล็อยหลับไป พยาบาลคนหนึ่งทำให้ฉันตื่นขึ้นมาและบอกว่ามันถึงเวลาที่จะต้องไปที่โต๊ะผ่าตัดแล้วฉันจะเล่าเรื่องให้ตัวเองรู้สึกดี ฉันหัวเราะเมื่อของเหลวสีขาวมาให้ฉันนอนหลับและหน้ากากที่เกิดขึ้นในปากของฉันให้ความรู้สึกที่ดีฉันคิดในตัวเองว่าฉันจะมีความฝันที่น่ารักเมื่อใดฉันจะตื่นขึ้นเมื่อ 🙂 มันจะเป็น ไม่มีความฝันอีกต่อไป

ฉันรู้สึกถึงสามวันในการเข้าพักวงดนตรีของครอบครัวที่อยู่กับคุณทุกคนและแอนเมื่อคืนและวันที่ผ่านมาช่างน่ารักแค่ไหนที่รอยยิ้มของคุณทำให้ฉันอบอุ่น และเมื่อฉันมาถึงที่โรงแรมศรีและ Tair ทำให้ฉันหัวเราะได้ดีและโล่งใจเมื่อผ้าพันแผลและสายสวนหายไป บอกว่าฉันเป็นสาวโชคดีที่แผลหายดีแค่ไหน และวิธีที่ศรียังคงอยู่ใกล้ฉันหลังจากการผ่าตัดสิ้นสุดลงนอนบนที่นอน

และหลังจากนั้นดร. เชตตาวุฒิตอนนี้ยี่สิบวันหลังจากการผ่าตัดของฉันและคุณจะมีสัปดาห์ที่แสนจะกตัญญูเหมือนเคยและคุณทุกคนทำงานหนักมากรักครั้งใหญ่อย่างนั้น แต่เมื่อฉันดูถูกตอนนี้หรือเมื่อฉันเห็นตัวเองในกระจกฉันตกหลุมรักร่างกายของฉันเอง ความรู้สึกภายในตัวฉันจบสิ่งที่ฉันเห็นข้างนอกช่างสวยงามเหลือเกินที่จะรู้สึกถึงความรู้สึกที่นี่คือร่างกายของฉัน นั่นเป็นความฝันที่ฉันไม่สามารถจินตนาการได้ แต่คุณให้ความฝันนั้นเป็นความจริง ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ฉันมอบให้ในความรัก และความรักทั้งหมดที่ฉันมอบให้กับทีมทั้งหมดที่อยู่รอบตัวคุณทำให้สิ่งนี้เป็นไปได้ทั้งหมด

ขอบคุณทุกคนด้วยความรู้สึกรักทั้งหมดของฉัน <3 Féj

Dear people of Dr Chettawut clinic,

I want to thank u all for the pleasant stay in the clinic, the way I felt coming in the first time for some checkup. Feelings in me with other patient that day I met waiting for the driver to arrive, and the day I had my operation. I came in on the 14th January @ 1400 ours, do the things u asked and I could go lay down on the hospital bed, I wrote I little bit on my blog, and eventually I fell asleep. One of the nurses waked me up and said it is time to come to the operation table, there I am going into a story only for myself, feeling good. I am laughing when the white fluid came to give me a sleep and the mask going on my mouth giving me a great feeling, I was thinking in myself what a lovely dream I will have, wen I will wake up after 🙂 it will be no dream anymore.

Three days to stay I felt The family band that is with all of you, and Ann the last night and day were lovely how your smile give me warmth. And when I arrived at the hotel Sri and Tair gave me a good laugh and relief wen the bandage and catheter were gone. Said that I am a lucky girl how all the wounds healed. And the way Sri staid near my after the surgery ended lying down on a mattress.

And then u DR Chettawut, its now twenty days after my surgery and u will have a buzzy week ahead like always, and like always you all working very hard, one big love for that. But when I look down now, or when I see myself in the mirror I fell in love with my own body. The feeling inside me, end what I see outside is so beautiful to watch end feel that this is my body. That’s a dream I never could imagine, but u give me that dream into a reality. Thank u for that, in all the love I can give you. And all the love I can give to the whole team that is around you, making this all possible.

So thank u all with all my feelings in love <3 Féj

แอนฉันสังเกตเห็นคุณเล็กน้อยเป็นพิเศษเพราะคุณอยู่ที่คลินิก ไม่เพียง แต่สำหรับฉัน แต่ยังรวมถึงผู้ป่วยรายอื่นทั้งหมดที่อยู่ที่นั่นด้วย แต่ความรู้สึกที่ฉันมีกับฉันที่ฉันชอบฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องพูดว่าฉันรู้สึกได้รับความยินยอมมากที่สุดเมื่ออยู่ที่นั่น บางทีมันอาจเป็นวิธีการเปิดขวดน้ำที่จัดการได้ง่ายกว่า หรือมันเป็นอย่างที่คุณเป็นและมีความปรารถนาสำหรับคุณที่คุณสามารถใช้ชีวิตของคุณได้ อาจมีความรู้สึกว่าการรับลูกเป็นครั้งแรกในความสัมพันธ์ของคุณ หรือรู้สึกดีในแบบที่คุณทำทุกสิ่งในชีวิตด้วยความรักที่คุณมีในตัวคุณ ขอบคุณ Ann ที่คุณอยู่ที่นั่นในคลินิกของ DR Chettawut และฉันขอให้คุณโชคดีในชีวิตของคุณ <3 และฉันรักในแบบที่คุณเป็น 🙂

จูบจากFéj 🙂

Ann I little extra notice for you, because the way u were there at the clinic. Not only for me, but also for all the other patients that are there. But the feeling I had with u I liked, I don’t know why I just need to say that I felt most conferrable when u were there. Maybe it is the way opening the bottles of water, that it is easier to handle. Or it is the way you are, and there for a wish for you that u can live your life u feel in doing. Maybe have that feeling of getting a child for the first time in your relationship. Or feeling great in the way u do everything in life with all the love you have in you. Thank you Ann that u were there in de clinic of DR Chettawut, and I wish u every peace of luck in your life <3

Kisses form Féj 🙂

Day 13 holiday feeling

Een maandag, de eerste dag in een nieuwe week en ik voel me goed. Ik heb vandaag een dagje gehad wat begon zoals de komende twee jaar ieder dagje mee gaat beginnen, Dilateren en dan maar een fijne douch gepakt en ontbijt beneden gehaald. Verder nog even wat geslapen en rond het middaguur weer een controle gehad en werd even alles schoongemaakt, er was nog een plekje in de buurt van mijn clitoris wat nog niet helemaal geheeld is. Verder ziet alles er goed uit en heb ik al een plekje waar de eerste hechtingen een beetje losser en eruit komen. Het dilateren gaat ook volgens schema en kan niet wachten hoe het gaat zijn morgenvroeg een grotere maat te mogen gebruiken. Verder is er niks spannend aan maar ik voel genoeg intensiteit met dit alles, en hoe mooi het nieuwe gedeelte van mijn lichaam aanvoelt wat geweldig is. Dus morgen ga ik kijken hoe het is om 23mm in breedte binnen te krijgen, een stapje verder richting groter en de mogelijkheid naar echter 🙂

Een realiteit intro van de komende twee jaar voor mij, maar ook een wens wat ik graag doe om met mijn lichaam vooruit te komen. Want ik merk aan mezelf dat ik me zo natuurlijk voel met dat wat er nu is, ook al zie ik nog veel veranderen daar beneden. Maar alleen het gevoel van plassen is fijn, ook al weet ik dat dat ook wel eens flink kan gaan tegenvallen wanneer ik op stap ben of festival of geen plek van wc hebben. Maar ik ben aan het genieten, en zo ook weer vandaag. Een vakantie gevoel geeft het zeker, dus zon, warmte, zwembad (wel mijn voetjes erin maar mijn hele lichaam nog niet), heerlijk liggend met een boek lezend in mijn hand. Rust geven aan mijn lichaam en mijn geest vrij laten zijn. Want ik heb dit nog nooit meegemaakt, zeker met de operatie erbij. Maar ook gewoon jezelf zo fijn voelen, op vakantie zijn in je eentje en merken dat je tijd met jezelf kan hebben. En natuurlijk als pluspunt je nieuwe lichaam wat zo heerlijk aanvoelt, enorm prikkelt en soms een zenuw die mijn bekkenspier enorm doet aanspannen.

Ja er gebeurd veel daar beneden met heel veel prikkels en gevoelens, en ze houden me soms ook echt wel een uit slaap. Verder gaat slapen veel beter en heb de nacht van gisteren toen ik veel gelopen had, nog geen betere nacht gehad als die dus. En ook al slaap ik veel in stukjes van een uur die nacht heb ik een keer vier uur achter elkaar geslapen en dat voelt natuurlijk erg fijn. Maar genoeg mensen die ook slecht slapen dus who am i. nog even terugkomend over het glijmiddel wat ik dus driemaal dagelijks gebruik. Hier merk ik dat het fijn glijmiddel is, en betaal net geen drie euro per tube hiervoor terwijl ik in Nederland daar meestal rond de zes krijt voor ben, dus mijn tweede koffer gaat ruimte bieden aan 108 tubes en hiermee bespaar ik weer een beetje. Verder heb ik dus nu de kans om in Nederland een goedkopere oplossing te vinden om glijmiddel te kopen en uit te testen, maar ik denk dat ik bijna een jaar moet redden met deze hoeveelheid. Maar daar kan ik het misschien ook wel erg mis mee hebben 😛

Met het dilateren merk ik ook veel, en ik merk dat ik ook veel in mijn lichaam voel wat er gebeurd. Tijdens het dilateren dat dat stokje dus achttien centimeters mijn lichaam ingaat, merk ik dat het tegen mijn darmen aan duwt, dit merk ik in rust niet maar als mijn darmen bezig zijn dan kunnen deze het stokje laten bewegen en dat voelt niet pijn vol aan maar natuurlijk erg apart dat er iets in je lichaam gebeurd die dit veroorzaakt. Zo merk ik ook dat als ik een scheet laat dat ik dat kan volgen als dat stokje dus binnen in mij zit. En dan merk je wel hoe rustig je aan moet doen met dilateren, en omdat het dus zo diep kan gaan daar naar binnen. En mijn lichaam dit accepteert, en dat dit ik dus ook kan voelen. En ik vind het enorm mooi dat mijn lichaam dit toestaat, en dat ik hiermee geen pijn mee heb. Wat een mooi lichaam heb ik toch, en wat blij ben ik met deze operatie. Iets wat ik zeker verwachte maar waar je pas van uit kunt gaan als het eenmaal zo ver is. En dan merk ik met alle zorg die ik hier krijg dat ik dit dus niet kan voorstellen dit te doen in Nederland. En ik weet best goed dat het twee verschillende technieken zijn en dat de techniek die ik gekozen heb veel meer revalidatie nodig heeft. Maar met de hele nazorg en gevoel met wat ik merk en zie ben ik erg tevreden. Maar zoals meerderen al zeggen, bijna iedereen is tevreden over de operatie onafhankelijk van de techniek soort. Dus ik wil niet zeggen dat Nederland slecht is, het is een keuze die jij maakt en ik kom erachter dat ik de juiste keuze voor mij heb gemaakt. Ook al is dit een vroeg stadium om het hardop te kunnen melden. Maar nu voel ik me er geweldig mee.

Verder ben ik veel bezig met mezelf en de toekomst die voor me ligt, want waar wil ik naartoe. Wat gaat mijn leven worden buiten een transitie, gaat het me lukken deze transitie over een jaar te kunnen verlaten. Hoe ga ik me voelen geheel als vrouw in een nieuwe omgeving. Want ik merk dat ik ergens deze stap wil maken, de stap om stealth te gaan als trans persoon. Dus een nieuwe omgeving en jou oude omgeving verlaten, dus ook alles. En niet dat je nooit contact meer gaat hebben met je vrienden en familie, maar dat er een daadwerkelijke scheiding gaat komen tussen dit. Jou leven als vrouw ergens anders zonder dat mensen, werk, dokter, of wie dan ook weet dat je ooit trans was. Gewoon gaan leven en een nieuw leven gaan opbouwen als vrouw zonder het woordje of stempel trans op je. Een grote stap, een stap wat ik overweeg echt te gaan realiseren. En nu ik hier dus in mijn eentje zit ook echt de tijd voor heb dit te beseffen dat het een mogelijkheid is. Dus ik laat het op me af komen hoe ik mijn beslissing wil gaan maken mijn eigen leven als vrouw te gaan beginnen in een nieuwe omgeving. Maar eerst revalideren, dus dat ga ik ook doen wanneer ik weer thuis ben. En dan zie ik mezelf wel naar voren komen met wat ik kan loslaten en opnieuw kan gaan ondernemen. Mijn eigen leven 🙂

Day 11 burning freedom

Pff ik sta ergens aan een bar na een rondje lopen, en eigenlijk merk ik dat ik van vermoeidheid net wat teveel gelopen heb. Maar ik voel me wel goed en heb geen pijn, op een gevoelige heuvel na die ze de naam venus hebben genoemd. Deze tintelt wat meer en dat kan wel door dat rondje lopen zijn, maar nu sta ik dus aan een tafel om wat te typen en nog iets te gaan eten 🙂 En ben ik benieuwd of de tintelingen wat minder worden, gelukkig verderop op vijftig meter een wc en dat is wel zo fijn. Ik heb maar voor de zekerheid een cola besteld en laat de alcohol maar achterwegen, ook al twijfel ik om een biertje te nemen. Maar de biertjes hier zijn meteen 0,6 liter en dat is dan net teveel om één biertje te overwegen 🙂

Maar ik merkte na wat langer wachten om iets te eten te bestellen dat het misschien toch beter is om weer verder te lopen, een gevoel dat mijn lichaam niet geeft. Mijn lichaam voelt zoals ik vanmiddag voelde in de zon bij het zwembad, dus dan maar mijn gevoel volgen. Dus deze laatste drie zinnen schrijf ik vanuit het hotel en ik heb maar vijftien minuten daar in het café gestaan. Maar heb wel dik een uur gelopen vanavond, mijn telefoon meld me dat ik nu zevenduizend stappen heb gezet, zelfs iets meer dan twaalfduizend deze hele dag, dus voor een revaliderend persoon lijkt me dit meer dan voldoende. Maar nu ik dus weer in het hotel zit en wat eten via roomservies besteld te hebben, en heerlijk gegeten heb 🙂 En dit type, voelt alles heel goed. Zelfs beter dan eerst alsof er veel meer doorbloedding plaatsvind na deze wandeling en na al het stil liggen van de afgelopen twee weken. We gaan het dus meemaken vannacht hoe het gaat maar ik heb geen bloeding, en mijn maandverband toonde ook niks merkwaardigs. Dus ik voel veel maar voornamelijk doorbloedingen van het geheel daar beneden. Verder lig ik ook rustig in bed een klein blokje chocolade in mijn mond, om een beetje energie te hebben om mijn rest van de dag te kunnen vertellen.

De ochtend had ik als opdracht om voor acht uur te dilateren, omdat Sri ergens in de ochtend langs zou komen om mij vrijheid te gaan geven, vrijheid in het verwijderen van peter. Peter de katheter zoals Jill deze ooit op het forum introduceerde, en ik nog altijd in mijn hoofd heb dat ik peter ook ga verlaten en die dag is vandaag. Het dilateren ging goed en gemakkelijk, het stokje gaat eigenlijk heel makkelijk naar binnen en bij de zes inch moet ik effe languit gaan liggen ontspannen en dan kom ik ook weer makkelijk op die zeven inch uit. Heel fijn dat het zo makkelijk gaat, en ik merk bij mezelf hoe mooi en fijn ik het vind dat ik een plekje in mijn lichaam heb. Een plekje waarbij de eerste vier inch enorm fijn aanvoelen, iets wat ik kan bestempelen als genot. Dus ook en plek wat veel meer gevoel heeft en waar ik ooit wel eens benieuwd ben waar ze mijn G-spot gemaakt hebben. En hoe mijn prostaat gaat zijn in het gevoel, ook al is deze een stuk kleiner geworden deze ligt nu tussen mijn vagina en urinebuis. Mooi hoe ze alles wel weer een plek hebben gegeven 🙂 maar ik merk dus dat ik bij het eerste gedeelte dus veel meer genot voel dan bij de laatste drie inch. Hoe het ooit gaat zijn laat ik wel weten.

Maar ik ga effe verder met de dag want ik dwaalde af… rond tien uur stond Sri voor de deur en kon ik op bed gaan liggen en na wat schoonmaken en vraagjes beantwoord te hebben ging het moment daar zijn. Sri zij dat ik me mocht ontspannen en mijn ogen dicht doen. Waarom die ogen dicht weet ik niet maar meestal ben ik zo nieuwsgierig dat ik met mijn spiegeltje alles volg wat Sri bij mij doet. Maar nu dus niet, ogen dicht en voelen. Ik voel iets, bestempel het als pijn. Pijn wat steeds meer word, opeens branderig en een heel intens gevoel. De pijn verdwijnt en het intense is aanwezig, opeens opluchting en verlossing. Het intense gevoel verdwijnt langzaam, het branderige is nog een beetje aanwezig. Ik denk wow wat een intens gevoel, kan ik dit nog een keer meemaken denk ik. Een heel apart gevoel dus, en Sri vraagt of het pijn deed. Ik zij mwa, ja het begon met pijn maar was ook een soort intensiteit wat ik niet als pijn kan bestempelen. Het is maar hoe je het zelf ervaart, en ik sta er dus open voor dat als ik dit een tweede keer mag voelen 🙂 Maar dat was het moment dat ik vrij was van peter en voor het eerst kan gaan meemaken, hoe het gaat zijn om zittend op de wc pot ook weer een ander gevoel te hebben. En ja dit is ook zeker anders en ook wel bekend, maar nieuw en ook wel weer even leren hoe je het beste er mee om kunt gaan. Ik kreeg te horen veel te moeten drinken en dat ik morgen gewoon mijn ontbijt mag gaan halen? Ik wou het haar nog vertellen dat ik dat al deed, maar dat het misschien beter is om dat niet te doen. Want het word verboden om met katheter beneden of buiten je hotelkamer te komen, niet iedereen doet dit dus en Féj dacht dan kan ik ook wel eens doen.

Hierna ben ik nog even op bed gaan liggen en heb ik in de middag Seacon Square hiernaast maar weer eens opgezocht. Na wat groter maandverband gekocht te hebben, fruit en andere benodigdheden gevonden te hebben. En zeker ook chocolade (lindt 85% erg lekker…) niet te vergeten te zijn, nog wat verder gedwaald richting de uitgang. Ik liep even een soort Etos in. Ik wou wat nagellak kopen en toen trof ik Sri daar in de winkel. Wat grappig vind ik, en ze kijkt me aan groet me en vind het leuk dat ik daar sta. Sri geeft me een goed gevoel, ze weet dat ik ondeugend genoeg ben maar dat ik me ook redelijk aan alles hou en dat ook gewoon vertel dat ik vrijdag zelf toch al gedilateerd heb, ook al stond dat niet op het schema. Dus ik (foetel) hou me niet overal aan, en dat weet ze. Ze keurt het niet goed maar ze merkt dat het bij mij blijkbaar makkelijk gaat en dat het helen ook gewoon goed gaat. Ik ben erg blij dat Sri dus mijn verzorgster is en ik kan ook altijd fijn met haar overweg en lachen genoeg. Tair vind ik ook erg fijn maar ze is wat rustiger, ook al liet ze me veel zelf doen bij de eerste dag dat ik ging dilateren. Maar effehn ik kwam Sri dus tegen en hebben even gelachen bij het maandverband en groette elkaar weer gedag. Hierna ben ik dus weer terug naar het hotel gegaan en heb ik naa een uurtje op bed gelegen te hebben, besloten om naar het zwembad te gaan.

Eenmaal bij het zwembad aangekomen me ingesmeerd en een half zonnig plekje opgezocht en genoten van de warmte van de zon. Even wat gelezen, even wat geluisterd en even wat geslapen. Daar lag ik dan in mijn bikini te genieten van het vrije moment. Totdat ik merkte dat ik nodig mijn behoefte moest doen, eerste keer? Neej, maar wel eerste keer op een openbare wc en daar ging ik dan, fijn en alles eruit, of toch niet ik merk dat ik even moet voelen hoe ik die spier weer anders moet gebruiken. Dezelfde spier is dan toch net wat anders, we leren weer genoeg hier deze periode. Ook kwam er wat bloed mee, niet dat ik hier versteld van sta want ik zie iedere dag bloed in mijn maandverband maar nu was het in de wc pot. Dus effe denken en dacht dit komt ergens anders vandaan dan van mijn blaas. Dus ik voelde me gewoon rustig en ik merkte dat mijn venusheuvel een stuk rustiger aanvoelde. Gewoon rustig, en dat voelde gewoon zo fijn dat het energie gaf. Dus nadat ik weer lekker in de zon heb gelegen en weer in slaap was gevallen, werd ik wakker en zag een wat oudere man naast me staan. Hij had samen met een jongere dame? Thaise of zo.. de stoel naast mij gepakt en zij effe hallo. Nadat hij hoorde dat ik een Nederlands accent had in mijn Engels, een leuk gesprek gehad en ook wel gelachen dat hij wat Nederlandse woorden kende. Na een chitchat vroeg hij of ik ook het zwembad in kwam, maar hierop was het antwoord nee, natuurlijk het mag niet maar ook ergens anders voor 😉

Na weer een wc bezoek gepraat met de dames waar ik al een keer me ontbeten heb en waar beide dochters ook de operatie hebben gehad, en dat ik een keertje langs moet komen om wat te praten. Dit heb ik dus ook gedaan vanavond en voordat ik dus mijn rondje ben gaan lopen even aangeklopt bij kamer nummer 247, volgens mij heb ik hier toch een uur gestaan en erg leuk gepraat te hebben. Wie weet ontbijten we wel een keer samen, maar wanneer wij met z’n alle kunnen zitten is nog even afzien. Want als ik een ding merk met mijn mobiliteit en gemak hoe alles voor mij gaat ten opzichte van wat ik vaak gelezen heb en meemaak bij de andere dames die dus in het hotel liggen. Dat ik het blijkbaar makkelijk heb en ze verwonderen zich dat ik geen pijn heb, of dat ik pijn dus anders meemaak. En ook hier merk je dus dat iedereen alles anders meemaakt en dat pijn voor iedereen anders is.

Maar zoals jullie wel lezen vermaak ik me en doe ik het allemaal wel goed en relax. Alles op een rustige slakken gang en gemoedelijk rust nemen in de zon en het warme weer. Ik vond het geweldig om voor het eerst echt te plassen als vrouw en merk dat hoe alles eruit ziet ik me heel gelukkig voel met dit deel van mijn lichaam. En de eerste dag zo zonder peter was een genot waarbij ik dus voldoende gelopen heb er waar ik me nu ook goed bij voel. Hoe de nacht gaat zijn weet ik niet, maar ergens voel ik dat ik me een stuk vermoeider voel. Morgen staan we weer op en dan beginnen we weer met een dilateer sessie en douche, daarna weer heerlijk ontbijt eten en dan denk ik dat ik mijn zondag maar eens onder de parasol gaan doorbrengen met een heerlijk drankje erbij. Verder rusten en kijken hoeveel glijmiddel ik in mijn nieuwe koffer kwijt kan. Meer info morgen daarover, nu is het hier middernacht en merk ik dat ik moe ben en dat slapen daar een goede oplossing voor is.

Dus welterusten schatjes, féj merkt dat ze het heel fijn vind om hier te zijn en dat het zelfs heel fijn kan zijn hoe je in je eentje tot jezelf kunt komen. Zo zijn de afgelopen weken zelfs de vragen naar voren gekomen hoe ik het zou vinden om stealth te gaan. Iets wat ik graag wil maar waarbij ik nooit had gedacht dat deze werkelijkheid een stuk sneller naar voren komt. Maar ook dit word een verhaaltje voor een andere keer. 🙂

Day 7 First time seeing

Moe, niet geslapen vannacht. Pijn nee, gevoel veel en veelte veel. Ik lig en voel zoveel dat ik maar niet in slaap kom, ik denk geef het op met dat proberen om te kunnen slapen. Toch nog even proberen, ik krijg het warm voel me fijn maar ik ben alleen maar bezig met mijn lichaam. Ik voel zoveel en zoveel niet, de pakking irriteert me en merk dat geen een houding lekker ligt. Uiteindelijk zweet ik me te pletter en merk dat het bed zelfs nat geworden is, dan maar aan de andere kant gaan liggen. Maar rond een uur of drie gooi ik de handdoek maar in de ring, pakte mijn laptop en begon maar wat afleiding te zoeken. Mijn lichaam gaat maar door en merk dat dit niet pijnlijk aanvoelt maar meer als kriebelig, tintelend, fijn, aangenaam en toch weer niet. Het houd me teveel bezig en ben teveel bezig met wat er over een aantal uren gaat gebeuren. Onrustig kruip ik de nacht door en rond acht uur in de ochtend voel ik me doodop en geïrriteerd aan alles, rond negen uur komt Luc dacht ik nog. Met ontbijt, maar daar was ik niet mee bezig. Ik heb het gered en het ontbijt wat om tien uur kwam smaakte me goed maar ik voelde me ellendig. Mijn gevoelige lichaam ging nog steeds door en tot ongeveer een uur in de middag heb ik me ellendig op bed laten irriteren door die pakking. En alle andere gevoelens erbij.

(pas op! In dit gedeelte vertel ik ook hele intieme lichaamsdelen en hoe het tot stand komt!)

Niet voor de gevoelige lezer dus 😛

Maar toen ging de bel van de kamer waar ik zit, nummertje tweehonderd en zes. Het waren Sri en Tair mijn twee verzorgers en artsen om alles rondom de nazorg te regelen, wat was ik blij en opgelucht. En wat ga ik dan nu meemaken, 🙂 een stukje wat ik bij heel veel mensen altijd met veel bewondering heb gelezen en wat ik nu zelf ook ga meemaken. Een eerste blik natuurlijk maar eigenlijk zoveel meer dan dat, je weet wat er ooit zat en hoe het voor mij zeker de laatste jaren als een extra ballast er aan hing. En dan weet je al zoveel en dan gaat het gebeuren, recht voor je neus de beste plek die je maar kunt bedenken om het mee te maken. Eerst de tape van de pakking die om iedere bil zit er afhalen, en nadat dat los zat mocht ik gaan liggen en begon ze de tape op mijn buik los te trekken. En Sri is daar makkelijk in, toch voorzichtig maar het moet eraf dus trekken maar. Ik voelde veel en je gevoel gaat alle kanten op, de katheter moet nog blijven zitten dus dat slangetje word voorzichtig tussen het verband uitgepeuterd en mocht ik vasthouden. Daarna de pakking verder eraf en je ziet mijn venusheuvel, een beetje blauw en heel gevoelig en blijkbaar voelde ik dit dus afgelopen nachten het meest irriteren en kriebelen. En omdat hier mijn bloeddrains door heen zaten is het blijkbaar zo gevoelig en opgezwollen. We gaan verder en de pakking gaat er helemaal van af, er komen grote wattenstaafjes op me af en die maken het gebied schoon. En doen nog iets meer, ik schiet heen en weer met alle gevoelens. WTF is dat gevoelig zeg, en ik lach geniet en spring zowat de lucht in omdat ik het voel op een intensiteit wat ik nog noooooit zo gevoeld heb aan mijn lichaam. En dit kan ik dus niet als pijn bestempelen maar gewoon gevoelig op een zeer intense manier wat ik dus nog nooit gevoeld heb. En ik merk met dit alles dat ik glunder, en een heel mooi gevoel meemaak in mijzelf van geluk.

Op naar het volgende gedeelte wat een stapje eronder gelegen is en wat dicht is gehecht. Dus eerst met een schaartje knipt Sri de draadjes door. Met wat kijken, trekken en zien komt het los. Ze zegt tegen me ‘’Fej keep breathing full in full out, we are going to remove the bandage from insite’’ dus zij begint aan een stukje verband te trekken en ik kijk mee, beetje wit beetje bloed. Ik voel wat, en weer even niet. Volgende stukje, meer bloed en meer gevoel. Ze zegt ‘’ keep breathing !’’ ik adem meer in en uit en ik voel me toch wel wat gebeuren, pijn ja steken ja en laat het maar komen. Iedere keer weer twintig centimeter eruit, en met dat in en uit ademen gaat het. Ik schat mijn pijn op een zes als ik tussen de een en de tien bekijk. Maar het zijn echt van die stoten, dus ieder keer twintig centimeter eruit en even stop dus hierdoor zeker te doen en merk een intens gevoel. Het laatste stukje was het gevoeligste en merk aan het verband dat er genoeg nog wit was maar ook genoeg bloed te zien aan het verband. Dit stukje huid wat dus in mijn lichaam zit is gemaakt van mijn scrotumhuid en is ontdaan van de buitenkant, gefileerd zeg maar en hierdoor zijn ook alle haarzakjes weg en kan er geen haar in je vagina groeien. Tijdens mijn operatie is er geen extra huid gebruikt dus alles is gemaakt van het gene er al was aan huid, ook worden zenuwbanen geleid naar nieuwe plekken en is eigenlijk alles gereconstrueerd van het materiaal wat je ooit had. Het enige wat ze niet goed kunnen gebruiken is de bloedbanen die dus ervoor zorgde dat het groter en harder kon worden. Meer dit is ook een stukje wat ik niet heel goed weet wat er mee gedaan word, de chirurg weet het. Misschien dat ik het vraag wat hij niet kon gebruiken. Verder zijn mijn schaamlippen gemaakt van mijn penishuid en de binnenste schaamlippen zijn anders en hebben meer gevoel. Clitoris is gemaakt van de zenuwen van mijn eikel. En ik merkte nu even met het schrijven dat ik wel erg gedetailleerd schrijf en misschien dat dat even teveel is voor sommige.

Dus dan.

Dan merk je dat je er een gaatje er bij hebt 🙂 en dat gaatje gaat dus ook opgemeten worden hoe diep dat het geworden is. Wat een heerlijk gevoel dat je weet dat ik hiervoor ook wel mijn operatie doe. Dus uit mijn setje van dilateer stokjes worden er bij gepakt, en maat nr0 word gepakt 200mm lang en 20mm breed. En met wat gel met verdovend middel erin gaat Sri langzaam naar binnen. Het voelt aangenaam en het gaat er makkelijk in en het botst nergens tegenaan, en geen pijn… Ik zie het stokje uit mijn zicht verdwijnen en Sri vraag waar het spiegeltje is wat ik gekregen heb toen ik uit de kliniek kwam. Ze vraagt of ik de benen plat wil leggen en twintig centimeter naast elkaar leg, ontspannen moet ik me. Ze probeert nog wat verder te gaan en vraagt tegen mij wat ik denk dat ik haal. Ik zeg vijf inch, ze kijkt om pakt de spiegel en mijn hand en laat zien dat het rode getalletje van de zeven inch net verdwijnt in mijn vagina. Ik glunder en ik voel me heel goed, dit had ik bij mezelf nooit verwacht want dat is toch zo een beetje net geen achttien centimeter wat mijn lichaam in gaat en dat is dus best wel ver. En ik ben er zelf erg blij mee dat mijn lichaam dit toelaat. Wat een moment weer.

Na dit alles grapjes er over gemaakt dat ik pas over drie maanden seks mag hebben en dat dat ook geld om met mezelf te spelen… fej toch, ik toch niet. Na wat uitleg en het zelf er uithalen van mijn dilateerstokje de twee dames hartelijk bedankt. Morgen zijn ze er weer en mag ik dus gaan beginnen met mijn dilateer schema te starten. Morgen meer daar over 🙂  

Nadat de dames weg zijn gegaan ben ik gaan douchen en heb ik me op bed gelegd. Ik was kapot en merkte dat mijn lichaam helemaal slap aanvoelde. Afspraak gemaakt met Luc om samen op de hotelkamer te eten en even door te nemen wat ik nog nodig heb voor de komende week. Want Luc vertrekt morgenvroeg weer terug naar Nederland. Na het eten en weer voldoende gedronken te hebben voel ik me ook weer een stuk fitter en ben ik dus begonnen met het verhaal wat je net gelezen hebt 🙂 ik sluit hier ook mee af en lig te genieten van iets wat ik heel mooi vind en wat ik voel. Ik glunder en iedere keer als ik me in de spiegel zie dan lach ik en zie mezelf opbloeien hoe mooi ik ben 🙂

day 5 songtexts

Een goede morgen voor mezelf in dit verhaaltje 🙂 en niet omdat ik dit nu schrijf om zeven uur in de ochtend Thaise tijd maar in de avond om negen uur. Maar mijn dag begon vanochtend met een mooi gesprek met iemand uit Nederland, en over muziek en songteksten. Hoe situaties en muziek soms bij elkaar kunnen komen en hoeveel emoties dit bij je los kunnen maken. Daar hadden wij het samen de vorige keer over en omdat ik me gisteren me zo voelde deelde ik het met haar en toen volgde daar het gesprek op. Voor haar was het een uur in de nacht en voor mij begon de dag, en die dag begon dus fijn en goed. En ik heb weer het liedje ook weer terug geluisterd waarmee ik gisteren toch even goed bij kon huilen met wat rust in mijn geheel, the war on drugs, pain. Maar eigenlijk merk ik dat bij de meest beluisterde liedjes van the war on de drugs, allemaal mooi zijn en ieder stukje is gemaakt om met aandacht en in rust te kunnen beluisteren. Luc was een beetje laat voor het ontbijt dus ik heb iets anders gekregen dan waar ik om vroeg. Hij is nu voetbal kijken en ik voel me wakker genoeg om dit verhaal te gaan typen.

Nu ben ik dus wakker maar ik merk dat ik tussen slaap en wakker veel afwissel, ik lig eigenlijk maar en doe niet echt veel inspanningen met mijn lichaam. Als ik lach hoest en nies gebruik ik veel spieren rondom mijn operatie gebied en dan merk ik dat ik dat best goed voel, niet direct pijnlijk maar ik merk het zeker en meestal moet ik hierdoor weer meer lachen. Dus sommige filmpjes en gesprekken kan ik maar beter niet altijd bekijken en bespreken. Op een paracetamol na gebruik ik nu geen pijnstillers, en de paracetamol gebruik ik eigenlijk alleen voor mijn hoofd wat rust te geven want ik heb een zwaar hoofd met alle gedachtes die mogelijk zijn en hoe ik met mijn katheter niet zes uur lang kan slapen, want meestal na drie uur is deze al weer vol. Ook omdat ik wel voldoende drink wat niet altijd nodig is, maar omdat ik niks doe is het beter om wat te drinken van water dan dat ik een stuk chocolade in mijn keel stop. Ook om die een beetje te verzachten. Ik merk dus in mijn keel nog wel wat vermoeidheid door het verwijderen van mijn adamsappel, hierdoor merk dat slikken anders is. In de middag zijn ook mijn hechtingen in mijn keel weggehaald en ziet het er wat rustiger uit, ik merk wel dat ik verschil merk. Want vroeger voelde ik dat daar die adamsappel zat en nu voel ik niks meer tijdens het slikken, op en beetje irritatie na maar dat zou komende weken ook verdwijnen. Vandaag heb ik bijna mijn boek uitgelezen over vrouwen en seks en na deze blog zal dat dus ook gaan gebeuren dat ik het boek uitlees. Een boek wat me toch best wat heeft bijgebracht maar waar ik mijzelf ook heel erg in terug zie. En hellemaal met het geslacht wat ik nu heb 🙂

Verder verliep alles rustig en heb ik weinig te vertellen als je dan toch zo weinig aan het doen bent. Er spelen natuurlijk wel veel gedachtes door mijn hoofd en ik kijk uit naar maandag, ik heb zelfs het dilateer stokje in de hand wat ik dus volgende week mag gaan gebruiken bij mijn nieuw geslacht. Een machtig moment waar ik al heel lang naar uitkijk. En helemaal met alles wat ik heb meegemaakt de afgelopen maanden dat ik me geweldig voel hoe ik dus kijk naar de operatie die ik nu vijf dagen geleden ben ondergaan. Verder ben ik goed te  been en is lopen geen probleem en ik kan zelfs gewoon naar de wc op wat onhandigheden na. Morgen misschien wel gewoon naar beneden gaan om te ontbijten. Maar dat vertel ik morgen wel 🙂

Mijn gedachtes over mijzelf zijn geweldig en laat dus de dagen maar gewoon op me afkomen ook al loop ik me al snel te bedenken wat er allemaal gaat gebeuren met mij. Maar ik moet me nog even vasthouden aan de hotelkamer tot en met die zesentwintigste, of was het nou vijfentwintigste dat de katheter weg gaat. Ik denk dat ik me in mijn eerdere blog een dagje te vroeg heb verteld dat deze weggaat. Maar als het zover is dan kan ik mijn hotelkamer ook wat makkelijker verlaten en op een rustige manier de omgeving weer intrekken denk ik. Ik voel me goed en eigenlijk meer dan dat, maar dat kan ik pas echt later deze maand vertellen 🙂

Day 4 Crying birthday

Pijn heb ik, pijn aan mijn hoofd en niet een dat moois wat daar beneden gemaakt is. Ik huil, ook nu ik dit schrijf komen de tranen naar boven drijven van verdriet en alles wat ik meemaak. Hoe ik zelf steeds meer mijzelf zie worden hoe ik in de wereld kan staan, en ik merk dat het steeds makkelijker gaat. En hoeveel verdriet ik van vroeger heb. Ik slik nu alleen nog maar antibiotica en voor de rest niks, ik voel daar beneden steeds meer en voel me steeds vrijer worden in wie ik ben. Wat gaat er toch allemaal door mijn hoofd en wat ben ik veel bezig met mezelf te ontdekken in wie ik ben en waar ik mij fijn voel. De wereld staat voor me in een ontdekking die alleen ik kan maken. De laatste maanden kom ik zoveel mooie mensen tegen, dit zijn mensen die ik niet ken en net voor die mensen die mij nu pas leren kennen zien mij als persoon in wie ik ben en dat had ik vroeger niet. Vroeger was alles gewoon zoveel moeilijker om contact te maken met mensen en dit te behouden. Ik merk dat ik steeds meer mijn eigen leven maak dan dat het even voor mij gemaakt wordt. Ik wil mezelf ontdekken hoe ik in de wereld sta en hoe ik mezelf zie in wie ik ben.

Maar mijn dag begon vroeg vandaag, ik werd net na zes uur gewekt en ik mocht mijn tanden poetsen werd nog even gewassen en mocht mijn jurk aandoen en verder aangekleed. Daarna mijn ontbijt, champignon soep met warme chocomel. Hierna kwam de arts mijn bloed drains eruit halen en ton kon ik meteen voorbereiden om te vertrekken naar het hotel. Om zeven uur zaten we in de auto en om kwart over kwam ik in het hotel aan. de rolstoel stond klaar en werd meteen naar mijn kamer gebracht, aar was mijn broer net wakker geworden en deed de deur open. Na een snelle uitleg lag ik na dertig minuten languit op bed en ben meteen effe in slaap gevallen. Rond half tien werd ik waker en heeft mijn broer nog ontbijt gehaald. Eindelijk een beetje vast voedsel, witte bonen in tomatensaus, gebakken ei en wat rijst met groenten. Daarna ben ik weer wat ingedut en half wat met mijn broer verteld en rond twee uur kregen we bericht dat ik naar een nieuwe kamer kon gaan waar een inloop douche was, omdat een bad gewoon niet mogelijk is en totaal niet handig. Na wat onhandigheden ben ik maar schuifelend naar de ander kamer gesjokt. Hier plaatsgenomen gaan liggen en gezegd dat ik moe was en weer ben gaan slapen. Dit heb ik tot en uur of vijf volgehouden en keek naar wat sms’jes en raakte door een sms’je een beetje verdrietig van hoe mooi iemand bezig kan zijn met een eigen leven en hoe graag ik ook wil dat ik een eigen leven kan leiden. Iets waarvoor ik hier in Thailand ben zorgt daar wel voor. Dus ik lag even op mijn zij en begon een beetje te huilen van hoe mooi alles verloopt en wat ik nu al allemaal meemaak waar ik zelf voor gekozen heb. Mijn eigen keuzes zijn dat en dat vond ik zo mooi dat ik even in de waan zat van verdriet van vroeger en het moois van nu.

Rond zeven uur ging de bel van de kamer, ik stond met een beetje moeite en volle katheter op uit bed en dacht dat is Luc. Dus ik deed voorzichtig de deur open en ik hoorde happy birthday gezongen worden ik zag en taart met kaarsjes die drie personeelsleden presenteerde, en ik stond echt even wat doe ik nu. Een volle katheter in mijn handen en dacht a fuck it laat ze maar binnen dus katheter op bed gelegd kaarsjes mogen uitblazen iedereen bedankt en zelfs even een knuffel gegeven.

Maar toen begon ik toch echt te huilen, en dat terwijl ik boven de wc mijn katheter leeg maak komen de emoties los van net dit moment waar ik al in zat. Een moment dat ik vijf minuten later afsloot met een hele grote knuffel en veel gehuil in de armen van mijn broer.

Day 1-2-3 clinic

Mijn laatste acht uur zijn aangebroken, het is achttien januari hier nu in Thailand en dat betekend dat ik jarig ben, of ja het was mijn geboorte dag drieëndertig jaar geleden. En nu ben ik er dan met een nieuw lichaam zoals mijn geest drieëndertig jaar geleden al geboren was geworden. En mijn lichaam deze week opnieuw geboren is. Wat een gevoel dat dit ook zo uitkomt. Ik ga vandaag dus over acht uur terug nar het hotel, ik stap weer de wereld in met een ander geslacht. Een droom waar ik nu al merk hoe fijn het allemaal is. En hoe fijn ik merkte dat mijn afgelopen dagen hier in de kliniek waren van Dr Chettawut. Ik geniet van de liefdevolle zusters en het gevoel dat ik krijg alsof ik bij een familie ben en geholpen word met mijn nieuwe lichaam. Ik voel me daarbij erg goed, ik zit nog wel aan de Tramadol (pijnstiller) en hierdoor voel ik elf geen pijn. Wel voel ik steeds meer iets beneden zitten wat er eigenlijk altijd had moeten zitten. En dan is het allemaal een nieuw gevoel. Ik  merk dat er iets in me zit waar nooit iets heeft gezeten, ik merk dat het vlak is en dat mijn blaas anders aanvoelt. En ook al heb ik mijn drains en katheter nog in, toch voel ik steeds meer zonder pijn. En dan gaan we wachten op eenentwintig januari want dan gaat alles eraf van pakking, en mag ik mijn bont en blauwe vulva bekijken. De eerste keer dus. En dan vijfentwintig januari mag de katheter weg en kan ik meemaken hoe het gaat zijn om voor het eerst op de wc te zitten en te merken wat veel vrouwen merken dat je niet altijd droge billen er aan over houdt.

Maar dat ligt voor me. Ik skip weer even terug naar de vijftiende dat alles net drie uur geleden was dat ik van de operatie tafel afkwam en dat ik mijn benen gek vond aanvoelen en dat ik zelf had voorgenomen nergens aan te komen. want ik ken mezelf als er iets is aan mijn lichaam dat masseer ik mezelf en probeer te voelen wat er is. En zo voel ik nu heel veel, maar ik moet me rustig houden, ik moet proberen stil te leggen en alle draadjes en slangetjes die aan me liggen te laten liggen want die controleren hoe het met me gaat. En ook al voel ik me moe, ik merk dat ik niet echt kan slapen want ondanks alle ongemakken voel ik me heerlijk. Ik ben aan het genieten van dit geheel waar ik al zolang naar uitkijk en ik merkte dat mijn positie tijd waarmee ik deze dag en mijn transitie mee begon me erg goed verzorgd dat ik dit aankan. Rond acht uur ging de wekker bij de zuster die naast me lag om alles in de gaten te houden, verder gebeurde er bij mij weinig en toen de wekker ging, ging het licht aan, werden mij meet kabeltjes weggehaald en de druk dingen om mijn benen ook. Ondanks dat mijn rechterbeen nog steeds heel stijf en slaperig aanvoelde was mijn linkerbeen best relaxt.

Ik werd gewassen en kreeg een kopje miso soep, wat bessen sap en mijn medicatie. Dit was een warm welkom om effe iets binnen te krijgen en de zuster kwam langs of ik braak neigingen heb gehad tijdens het eten, maar dit was niet het geval. Wel merkte ik dat het best zwaar op mijn maag viel wat voor mij best uitzonderlijk is. Toen mocht ik mijn tanden poetsen kreeg nog wat tips om goed in te ademen en dat ik mijn voeten moest bewegen. Verder zat het infuus nog aan mijn linker hand en op mijn rechterborst een plakkertje met een buisje wat naar mijn rug toe liep. Het middeltje wat er voor zorgde dat ik geen pijn voelde. Dr Chettawut kwam even kijken en vragen hoe het met mij ging en hoe ik mij voelde, hij keek naar de operatie plek en zag niks opmerkelijks en zij dat de operatie goed verlopen was en dat hij de tijd heeft genomen om alles mooi te maken en dat alles functioneert. Hij was hier duidelijk in maar niet dat hij veel specifieke informatie vertelde. Maar hij zij dat bij de laatste check-up vier februari hij mij kan uitleggen hoe alles is en hoe ik er mee om kan gaan. Tegen de middag was het de planning dat ik van de eerste verdieping waar ik geopereerd was te voet even moest lopen naar de trap, en met veel hulp werd ik en trap naar beneden geholpen en zag dat daar een rolstoel klaar stond.

Maar bij de laatste drie treden merkte ik dat ik moest braken dus nadat ik de zuster verteld had pakte ze even een emmertje en was ruim op tijd terug. En daar kwam dus mijn ontbijt er weer volledig uit. Ikzelf had hier geen problemen mee ikzelf heb nooit problemen om te braken en dat gebeurd en is klaar, ik heb het veel erger al meegemaakt dus. Sorry voor de details haha.

Uiteindelijk beneden gekomen en mijn kamer in mocht, op bed gaan liggen en begonnen met drinken en slapen. En zo volgde eigenlijk alles wel, een routine die ik zoals ik nu terug kijk makkelijk heb doorbracht maar waar ik zeker momenten heb gehad dat ik dacht oké we zijn op de helft. Nog twee dagen te gaan. Maar ook kwamen er momenten naar voren hoe mooi alles is en hoeveel ik genoten heb van de operatie en hoe de zusters met me omgaan. De steun en liefde, dat ze je aanspreken bij naam en dat je even een leuk gesprekje kan hebben hoe het gaat. En dan op dinsdag dat mijn broer langskomt en dan merk ik dat het enorm mooi is dat hij hier is, waarin ik nuchter genoeg ben dat mijn broer een man is en dat ik niet zoveel intieme verhalen van mijn lichaam kan vertellen. De katheter vond tie leuk om te zien maar op het moment dat deze geleegd werd was hij toch even weg. En zo ken ik mijn broer en zo geniet ik van zijn aanwezigheid dat hij er is. Dus ook dadelijk in het hotel is het erg fijn dat hij er is ook al kan ik niet heel veel doen om samen de stad in te gaan. Maar de steun en aanwezigheid doet me erg goed.

Zo verloopt dus alles dat ik om zeven uur ontbijt met medicatie heb en om twaalf uur middag eten met medicatie, zes uur avond eten ook met medicatie en om elf uur in de avond mijn laatste medicatie. alles in pilletjes en via mijn infuus krijg ik een vocht supplement, maar dit is er sinds vanmiddag ook eruit gehaald en hetzelfde geld voor mijn ruggen prik.

Op dit moment is er boven mij een operatie aan de gang en wanneer deze klaar is zullen ze bij mij de drains komen verwijderen en ben ik weer een stapje verder om naar het hotel te gaan. Ik heb een wijdere jurk klaarliggen en dan mag ik nog een mijn soepje eten met een warme chocolademelk. Ik weet niet echt een combinatie maar de laatste dagen heb ik allen maar sapjes gehad en bouillonsoep met een lepeltje groente, dus ik merk dat ik zin in chocolade heb (wanneer niet… En vanochtend smaakte dit erg goed. Ook wel fijn een beetje suikerdrinken, want ik drink nu voornamelijk water. De katheter word ook zeker vijf a zes keer geleegd. Dus veel water drinken zorgde er ook wel voor dat ik me nu best wakker voel en merkte dat ik ook goed heb kunnen slapen. Lezen heb ik wel geprobeerd maar de eerste dagen merkte ik dat ik nog veel draaide met mijn ogen. Als ik dan naar het plafond keek dan bewoog alles steeds verder, wazig en grappig maar niet om te lezen. Dus het boek waar ik in begonnen was voor de operatie ga ik wel als eerste uitlezen wanneer ik me rustig voel.

Verder kijk ik er naar uit wanneer ik weer vast voedsel kan eten want ik heb alleen maar vocht ingenomen en supplementen van zout en dergelijke maar gen vast voedsel sinds vorige week donderdag. Dus maandag als de pakking eraf gaat en ik merk dat ik op de wc mijn behoefte kan doen dan ga ik ook weer beginnen met eten. En ergens heb ik in om een zak zoute chips te eten haha.

Nu ga ik slapen en word ik wel wakker gemaakt als ze de drains komen weghalen. En dan kan ik niet wachten om een stap buiten te zetten. En om weer in het hotel te zijn. En eigenlijk wat zonlicht te kunnen zien want dat is het enige wat ik hier een beetje miste. Want ik heb geen raam hier, maar ik heb ook eigenlijk alleen maar geslapen dus heel veel maakt het niet uit.

Dus kom maar op drieëndertig jaar jonge vrouw die weer net geboren is en waar ik de volle vertrouwen in heb dat ik me geweldig voel. En dat ik geniet van deze reis hier in Thailand 🙂