review of the last eighty days

Dr Chettawut, SRS in Thailand en hoe ik me voel.

Veertien Januari lag ik dus in de kliniek van Dr chettawut in Bangkok, en heb ik mijn Sex Reassignment Surgery laten ondergaan samen met het verwijderen van mijn adamsappel.

Om maar als eerste even te vertellen zo 80 dagen na mijn operatie dag/nacht, ik voel me erg goed op dit moment en ben erg blij dat ik mijn SRS operatie heb laten doen door Dr Chettawut in Bangkok. Over het geheel ben ik dus blij en erg tevreden, maar ik heb zelf toch wel dingen onderschat. En daar wil ik het even over hebben hoe het met mij allemaal verlopen is en hoe ik probeer verder te komen in mijn leven na deze operatie.

Op 19 December 2017 ben ik begonnen met HRT, 2 maal daags 2mg Estradiol (hormonen) 4mg in totaal 1 maal daags een half pilletje Cyproteronacetaat 25mg in totaal. Mijn controle bij het VUmc was vier maanden later voor een volgende bloedtest om te kijken hoe alles ging, en hoe ik me zelf voelde. Tijdens dit bezoek heb ik aangekaart dat ik twijfel over mijn operatie of ik deze door het VUmc laat verlopen of zelf kies voor een kliniek ergens anders. Mijn voorkeur lag toen al in Thailand omdat ik mijzelf voorstander vond van de techniek die bij een aantal klinieken daar word uitgevoerd, het betreft dus de non-penile inversion technique. Mijn psychologe stond hier voor open en vond mij ook ver genoeg om te mogen bepalen over mijn SRS, hier was ik erg blij mee. En bij mijn volgende afspraak heb ik dus verteld dat ik 15 Januari mijn operatie heb en dat ik de 20% kosten al betaald heb, dus dat deze datum vaststond. Hier schrok ze in het begin wel van want ze vond het toch ergens wel erg snel, maar na het einde van het gesprek kwam ze al weer daar op terug dat ze het wel zag zitten en dat ze merkte dat ik me goed had voorbereid en ze merkte dat ik het financieel kon redden. En ze zag vertrouwen erin dat ik dit ook allemaal kon regelen.

Hier komt mijn eerste punt naar voren waar ik me dus toch onderschat had in de kosten die gemaakt zijn tijdens mij reis daar in Thailand. Zelf had ik voldoende om zonder zorgen luxe te kunnen veroorloven, en ik geef hier onderaan nog een opsomming van mijn gemaakte kosten. Dus als je naar Thailand gaat reken goed uit je kosten die je minimaal moet maken en hoe veel je jezelf wilt verwennen als je daar bent. En de kosten die je standaard maakt ook al ben je niet thuis. Verder heeft de zorgverzekering mijn SRS kosten in zijn geheel betaald en zelfs iets meer uitgekeerd omdat de koers anders was berekend.

Verder moet je zelf aan de slag voor de benodigde goedkeuringen van de kliniek in Thailand en dus heb je een aantal dingen te regelen die normaal het VUmc voor je regelt. Zo heb ik een voorbeeld gegeven van de referral letter die je psycholoog moet ondertekenen en daarvan heb je er dus twee benodigd waarvan het VUmc er een kan leveren, de andere referral letter is voor 65euro gemaakt door van der vaart in assen, hiervoor heb ik een gesprek gehad van ongeveer een uur. Verder regel je alles via mail met de kliniek in Thailand. Dit gaat allemaal via de Engelse taal waarvan je toch merkt dat ze het niet altijd helemaal begrijpen, maar ze zijn naar mij wel altijd goed geweest om op een juiste manier te communiceren. En duidelijk te vertellen over de zaken die nog geregeld moeten worden. De communicatie na mijn SRS in het hotel was goed ook al heb ik maar een keer een mailtje gestuurd en nooit hoeven te bellen. De communicatie nu nadat ik terug ben kan ik weinig over zeggen want ik heb pas een vraag gesteld via mail en deze is ook meteen beantwoord. (let op tijdsverschil van zes uur dus als je na de middag je mail verstuurd is het kantoor gesloten daar) Ze hebben trouwens twee locaties, eentje bij de kliniek en een ander kantoor. Zoals ik kon begrijpen bestaat het team uit een achtien tal mensen die voor de kliniek werken.

Verder verliepen mijn maanden goed richting de aanloop van mijn vertrek op tien Januari 2019, zo heb ik een directe vlucht geboekt via KLM. Economie class heen met wat extra beenruimte en is het gelukt om via whatsapp contact van KLM business terug te kunnen vliegen, hiervoor heb ik in totaal 1800euro voor betaald. En ik moet eerlijk zeggen de kosten van de 900 euro extra ten opzichte van economie class waren de moeite waard zeker voor mijn lichaam, en dat je lekker plat kunt liggen en goede slaap kunt hebben is gewoon heerlijk. Maar zelf denk ik ook dat het zeker te doen is op een normale stoel, ook al denk ik als je dus de mogelijkheid hebt businessclass te vliegen met je budget je dit zeker moet doen. Ik had zelf voor vertrek de dag ervoor nog een bloeding wat me erg ongemakkelijk viel en als dit dan in je vliegreis gebeurd dan wil je gewoon liggen. Over die bloeding dadelijk meer, over mijn vliegreis merkte ik dat ik me niet echt goed heb gedragen voor mijn lichaam. Ik heb tijdens de vlucht eigenlijk veel alcohol genuttigd en veel water er bij gedronken om toch te hydrateren en dus ook de wc vaker opgezocht. Gelukkig ging dat wc bezoek goed. En dan merk je dat je bij business meer servies en luxe krijgt om ook gewoon te gaan staan en een gesprek aan kunt gaan staand bij het personeel zonder dat ze je direct verwezen word naar je stoel. Zo heb ik dus bijna een heel uur staan praten voor in het vliegtuig. Maar als je dus netjes op je stoel blijft zitten is een vlucht van twaalf uur gewoon enorm vermoeiend.

Mijn werk ging dus ook goed tot het moment van December aan brak, ik ben best een workaholic en dat ging goed tot ik merkte dat ik richting een burn-out ging. Ik ga hier even niet verder op in maar ikzelf dacht dat het me wel ging lukken om tot begin Januari door te werken met mijn vele uren. Maar de spanning richting de operatie en alles eromheen bleken erg stressgevoelig, dus raad ik aan hou hier rekening mee om niet zoals ik teveel te denken te kunnen doen. Zelf werk ik in de horeca en met kerst was het dus topdrukte, tijdens tweede kerstdag viel ik dus effe in een gat en heb me ook ziek gemeld dat ik het niet meer aan kon. De dagen erna hebben me erg goed gedaan en heb ik ook zeker nodig gehad om wat rust te hebben voor de operatie. Gelukkig is mijn baas en bazin hier heel coulant mee omgegaan en ik krijg op dit moment ook een kleine vergoeding voor mijn revalidatie, eind maart begin ik weer met werken met vier uur in de dag drie dagen achterelkaar dit is dus 80 dagen na mijn operatie. Ik voel me nu ook erg goed om dit aan te kunnen.

Nadat ik dus alles geregeld had en mijn totale betaling in December heb afgerond, de bloedtesten goed waren gekeurd en mijn vaccinatie gedaan was, was ik klaar voor vertrek. Ik kreeg de week voor vertrek nog te horen of ik er problemen mee had als mijn operatie datum verplaats kon worden naar de veertiende in plaats van de vijftiende, een dag eerder dus, dit vond ik zelf geen probleem dus heb hier ja op gereageerd. Dus alle papieren in mijn rugzak en een tas vol kleding en andere gekkigheid 😛 ingepakt, op weg naar Thailand.

Tien Januari vloog ik alleen heen en mijn broer zou de dag erna komen, mijn broer blijft bij me voor tien nachten en daarna zou ik de laatste achttien dagen alleen daar verblijven. Mijn vlucht ging goed maar omdat ik een dag eerder de operatie had ging mijn planning een beetje anders, het betreft je bowel cleansing program. En omdat ik me goed voelde heb ik tijdens mijn vlucht niet gegeten, en de dagen daarna heb ik zelf ook niks gegeten, samen met mijn broer een keertje gaan uiteten en toen heb ik een soep genomen en verder niks, ik voelde me erg goed op alleen water en suikerdrank. Wel heb ik iedere dag een zakje Electrolyte omdat je dus veel water drinkt is het handig dit te drinken. Ik heb dit iedere dag dat ik in Thailand was een zakje van dit spul gedronken, zakjes koop je naast de grote supermarkt de tesco-lotus in een supplementen winkeltje.

Ik lande na elf uur vliegen op het vliegveld in Bangkok en dit duurde toch wel lang voor mij de eerste keer zo lang vliegen. Maar ach het is maar wachten… na alle controles kwam ik bij hal nr9 uit. Na rondgekeken te hebben en niemand te zien dacht ik hmm heb ik wat gemist… ja ik had gemist in een mail dat er duidelijk stond dat de chauffeur die me ophaalt bij uitgang nr3 zou staan, na wat lopen een mooi naambordje gevonden te hebben van mijzelf, was ik blij dat ik daar stond. Meegelopen naar de auto en meteen de warme temperatuur van Thailand in, in de auto was de airco weer aan dus zit je met je winterse kleding net wat fijner. Ofja ik had een panty met rok aan, dus die panty kon uit 😊 na een uurtje rijden en wat file meegemaakt te hebben voelde ik me al goed thuis hier en ik hou werkelijk waar van de chaos op de weg haha. Eenmaal in het hotel alles goed kunnen regelen en met mij creditcard de helft vooruit betaald van mijn hotelkosten. Ik ben in de tijd dat ik daar verbleef een keer gewisseld van kamer omdat er nog geen kamer vrij was met douche toen ik incheckte. Wat me ook opviel was omdat ik zo vroeg arriveerde (tien uur in de ochtend) dat er nog geen kamer vrij was en omdat het hotel volgeboekt was mocht ik wachten tot ongeveer drie uur in de middag. Ik ben dus in de tussentijd maar naar het grote shoppingcenter gegaan wat om de hoek ligt Seacon sqare.

Mijn tijd verliep fijn ook al had ik wat last van blaren door het lopen op hakken, de dag erna was dat weer in orde en die dag had ik ook meteen mijn intake bij de kliniek. Hier worden de papieren gecontroleerd en in orde gemaakt, en mag je genoeg handtekeningen zetten om akkoord te gaan met de operatie. Ook mag je even naar boven gaan voor een foto en uitleg, en als je vragen hebt kun je ze hier in alle openheid stellen. Ook al vond hij mijn vraag nogal verassend, en vroeg meteen erna of ik Biseksueel was. Hij is open en kan ook heel indringerig vragen stellen, maar dat komt denk ik doordat hij je wilt begrijpen waar je wens en gevoelens liggen. Hij wilt uiteindelijk het beste voor je maar het blijft een chirurg, dus als jij onder narcose ligt kan hij je niks meer vragen dus hij probeer in te schatten wat je wilt en wensen zijn. Zelf is dit altijd een moeilijk stukje als een chirurg iets moet doen maar niet kan communiceren, of hij dan ook exact verteld wat hij dan gedaan heeft weet ik niet maar ik heb al wat verhalen gehoord dat hij dat alleen doet als je er zelf achter komt en er naar vraagt.

Na de controle dus nog drie dagen vrij zijn… ofja ik was vrij want doordat ik bijna geen soep had gegeten en veel water gedronken had en twaalf uur eerder al gestopt was met eten. Merkte ik weinig van alle middeltjes die ik slikte om mijn darmen leeg te krijgen, op de enema na dan maar als je dat gebruikt merk je binnen een minuut al dat er wat gebeurd, of tien seconden. Maar de swiff ging erg goed en vond het zelf met wat cola gemixt half om half echt niet vies, wel een gekke smaak dat wel. Zondag ben ik met mijn broer nog even naar de open market geweest wat achter seacon sqare ligt en wat te voet goed te doen is. De straat die je inloopt om naar de openmarket te gaan komt uit aan de achterkant van een mooi park, een veertig minuten lopen.

Maandag de veertiende was de dag, om zes uur in de ochtend mocht ik niks meer drinken en eten, nuchter blijven dus. De chaffeur haalde me weer netje op en na een twintig minuten file kwam ik bij de kliniek aan, hier mocht ik nog wat handtekeningen zetten omdat ik uiteindelijk hier besloten heb mijn adamsappel toch te laten weghalen. Eenmaal alles geregeld werd ik naar boven gebracht mocht ik me uitkleden en een badjas andersom aan doen. Ik mocht op bed gaan liggen zo rond twee uur, en merkte aan mezelf dat het nu echt gaat gebeuren. Eerst was zenuwachtig maar na een stukje gepost te hebben op mijn blog en wat mensen een berichtje gestuurd te hebben viel ik iets na drie uur in slaap. Uiteindelijk werd ik wakker gemaakt en mocht uit bed stappen en de operatie kamer binnenlopen hier werd ik netjes begroet en merkte een professionele en rustige sfeer. Eenmaal liggend werd er een infuus spuitje aangelegd en toen daar wat vloeistof door heen kwam en het kapje op mijn mond werd gelegd viel ik in narcose, ik heb tijdens mijn narcose heerlijk gedroomd en werd ongeveer tien uur later weer wakker op de operatie tafel.

Het was nu drie uur in de nacht en na wat overgegeven te hebben en weer meteen verschoond te zijn geweest kwam Sri naast me liggen voor controle. De dagen erna lag ik voornamelijk in de kliniek te slapen en weg te dromen van alles, de tramadol maakte me soort van wazig en dat deed mijn dromen tijdens mijn slaap erg goed. Ergens was ik erg blij dat mijn broer me iedere dag even kwam bezoeken en dat ik een praatje kon maken, en ik zeg ergens wat soms merkte ik dat ik graag wat intiemer wou praten over mijn lichaam en wat ik voel. Maar ik merkte ook dat mijn broer nou niet stond te wachten over al mijn lichamelijke gevoelens, ook al probeerde hij er wel echt te zijn voor me en dat gaf een heel goed gevoel. En dat beste gevoel kwam naar boven op de dag dat ik de kliniek verliet op de vrijdag en weer terug kwam in het hotel. De laatste dag op de kliniek gaat erg snel en in de ochtend rond zeven uur krijg je je laatste ontbijt en eigenlijk rond een negen uur staat Sri naast je om je te helpen met je spulletjes en brengt ze je meteen naar de auto, ze feliciteerde me nog met mijn verjaardag want ik was jarig en werd drieëndertig die dag. Dus als jarige jop weer naar het hotel, in een ritje van donutkussen onder je en rijden maar. Ik voelde me goed tijdens de rit en ook toen ik in het hotel aankwam voelde ik me niet duizelig of verward, ik voelde m goed en eenmaal in mijn hotelkamer mijn spullen gepakt omdat ik ging wisselen van kamer. Ik kreeg een kamer met inloopdouche en terwijl ik over de gang liep van kamer nummer 340 naar 206, werd ik aangesproken door een Canadese vrouw. Ze zij wat een mooie knuffel ik in mijn handen had en vroeg hoeveel dagen geleden mijn operatie was geweest. Ik zij ik kom net uit de kliniek en wissel van kamer, ze was verbaasd dat ik zo helder was en goed kon lopen. Ikzelf was ook wel verrast hoe goed het ging maar eenmaal in mijn kamer was ik kapot, ben op bed gaan liggen en ben daar de uren erna even niet meer vanaf gekomen. Wel heb ik een zak chips opgegeten omdat ik me daar echt naar toe had gezet en heel veel zin in had. Op de hotelkamer krijg je gratis water uit flessen iedere dag geleverd en dat is enorm welkom omdat ik merkte dat ik veel dronk, ook al had ikzelf ook veel water ingeslagen.

Maar zo tegen de avond had ik met mijn broer rond acht uur in de avond afgesproken om samen op mijn kamer wat te eten, het was rond zes dus ik had nog twee uur. En net rond zes kreeg ik een berichtje van en vriendin, ze ging een stap maken in haar leven. en op een of ander manier raakte me het enorm, een goede vriendin waar ik veel mee deel gaat negenhonderd kilometer verderop wonen. Ik heb gehuild daarna over mijn eigen leven en wat ik nu meemaakte en wat ik zelf zo graag wil doen in mijn leven. Door mijn emotionele staat ging de tijd snel en opeens ging de bel, het was acht uur en ik stond op. Mijn katheter zak was helemaal vol en deed de deur open met de gedachte dat het mijn broer was, maar nee het waren drie bedieningsleden die de kaarsjes op de taart aanmaakte en begonnen te zingen. En daar stond ik dan een volle katheter in je hand de deur openmakend voor mijn verjaardag, en terwijl ik de kaarsjes uit mocht blazen en een grote knuffel kon geven aan iemand die daar stond te zingen voor me viel ik in tranen uit. Tranen van zoveel emoties zo snel en zoveel achter elkaar, en terwijl ik mijn katheter en tranen boven de wc leeg huil ik nog even harder door dit toeval hoe het gebeuren moet. Niet veel minuten later komt mijn broer binnen en de knuffel die ik toen kreeg van hem was de mooiste die ik ooit gehad heb van mijn broer, wat een moment dat ik daar beleefde met alles wat er net gebeurd was deze dag en drie dagen ervoor. Een moment wat ik nu opschrijf en waar ik weer een traan moet laten van geluk. Geluk van een broer te hebben wat bij me is en er voor mij is.

Maar even genoeg van deze intieme schrijfstijl, ik ga weer verder en de dagen de volgde gingen goed, maar de dag dat mijn verpakking eraf zou gaan was een nachtje zonder slaap. Niet dat ik last had van pijn maar ik had last van een soort jeuk en gekriebel van gevoeligheid, mijn venusheuvel deed dit veroorzaken en kon niet wachten totdat de zusters zouden komen. Eenmaal bevrijd van het verband en ook het verband wat aan de binnenkant zat voelde ik me opgelucht, en werd ook het moment onthuld van de diepte die ik gekregen heb. De diepte van mijn vagina dus, 7’’ maar hier ga ik later weer even verder op in wat dat nou betekent die diepte. Ik was blij dat Sri een foto maakte van mijn opgezwollen vulva, en ik heb er met bewondering naar gekeken. En omdat het verband nu weg was kon ik ook weer helemaal nat worden onder de douche en dat was een heerlijk moment, en zo na een half uur nat worden weer terug het bed in en rusten. De dagen erop was het alleen nog wachten op het verwijderen van de katheter wat vijf dagen later ging gebeuren, verder kreeg ik meteen les om zelf te kunnen dilateren want daar begin je meteen mee.  De dag dat mijn katheter verwijderd werd was erg fijn want je voelt je meteen vrij, en dat is een heerlijk gevoel. En wat ook gebeurd is kijken hoe het nu voor het eerst eraan toe gaat wanneer ik moet plassen, wat een mooi gevoel en wat gek. Gek omdat ik de eerste dagen merkte dat mijn rechterhand nog automatisch mee naar mijn kruis ging tijdens het zitten en dat het plassen nog alle kanten op ging (het gaat nu ook nog alle kanten op maar ik kan zonder problemen gewoon plassen). Maar ik was zo blij dat het goed voelde, en dat het werkte allemaal. Ook al merk ik dat de eerste dagen je wc bezoek je toch echt een nieuw gevoel geeft in het plassen en hoe het allemaal werkt, vertrouwd maar ook weer niet helemaal. De dagen die volgde verbleef ik alleen in Thailand omdat mijn broer ook weer naar huis is gegaan, elf dagen is hij bij me geweest en dat was erg fijn, maar ergens was het ook fijn dat hij weer terug naar huis ging.

Omdat ik merkte dat het alleen zijn ook enorm goed deed en omdat ik nu lekker naar beneden kon om te ontbijten ik ook vrijheid had om me te bewegen en zelfs buiten het hotel een wandeling kon maken. En dan komt hier ook een moment dat ik me niet kan voorstellen hoe het geweest zou zijn thuis, thuis liggend in bed alleen zonder iedere dag nazorg. Ik vond het zo fijn dat iedere dag op de zondag na er een arts komt kijken hoe het met me gaat en dat je vragen kan stellen en dat je verzorgd word, en misschien nog het belangrijkste je comfortabel voelen met je nieuwe vulva. De vragen en het gerust stellen dat het zo hoort, en dat het kan gebeuren dat je een bloeding hebt dat echt niet erg hoeft te zijn. Ze houden een controle op je en zeggen hoe het met je gaat. En dat doet enorm goed, echt een enorm pluspunt hier bij Dr Chettawut. Iets waar ik achteraf enorm blij mee ben. Verder was de gezelligheid van mede patiënten en ouders die ik in het hotel heb leren kennen top en het heeft me een enorm mooie tijd bezorgd en veel mooie contacten opgedaan. En zo vlogen mijn dagen voorbij, liggen in de zon naast een zwembad waar je niet in mag springen. Ik heb mijn nodige boeken ook uitgelezen en de dag van controle ging ook goed. Ook al viel het wat zwaarder dan gedacht, omdat je die dag toch uitgebreid op de operatie tafel gaat liggen en dan kwam bij mij het besef wel naar voren dat ik hier eenentwintigdagen geleden hier ook lag. Uiteindelijk is er een beetje granulatie weggebrand in mijn vagina en kreeg ik nog wat duidelijke instructies van Dr Chettawut, ook maakte ze een foto en kreeg ik uitleg hoe alles eruitziet en wat mijn scene glad is. Een klier wat er voor kan zorgen dat je vocht aanmaakt. Na het zien van deze foto heb ik de grootste bewondering gekregen voor deze man met het gene wat hij voor elkaar kan krijgen. De dagen erna gingen snel en voor dat je het weet zit je weer in de auto op weg naar het vliegveld. En denk je na met alles wat er gebeurd is en hoe Dr Chettawut je droom heeft doen uitkomen.

En met deze bewondering en een gevoel van besef keek ik uit mijn vliegtuigraam terwijl we opstegen terug naar huis, tranen vloeide even over mijn wangen met alles wat hier in deze stad is gebeurd. Pff wat een mooie tijd heb ik hier meegemaakt, en wat was ik blij dat mijn keus hier is geweest. Want ik kijk nu met een enorm mooi gevoel terug op die dertig dagen die ik daar heb meegemaakt.

Eenmaal geland weer in Nederland, na een geweldige terugvlucht gehad te hebben 🙂 stond P met een bos bloemen klaar bij de uitgang en zijn eigenlijk meteen terug gereden naar het zuiden van het land. Eenmaal thuis samen nog een whisky gedronken en ben ik het bed ingedoken. De weken erop waren erg moeilijk voor me, er gebeurde veel en kon mijn weg niet vinden in de uurtjes dilateren en hoe ik in mijn huis voelde. Alleen en de dagen dat ik een afspraak had waren erg vermoeiend maar gingen wel erg goed. Zo heb ik vier dagen na terugkomst al een afspraak gehad in het VUmc en heb ik ook een nachtje op de bank bij iemand anders geslapen. Er gebeurde gewoon teveel, en zelfs nu gebeurd er heel veel rondom mijn lichaam en geest. En dat voelt goed maar geeft een gevoel om me heen dat er zoveel mogelijk is dat ik keuzes moet maken wat ik eerst doe. Maar die eerste twee weken knalde er voor mij wel echt in, ik had het gewoon moeilijk om een draai te vinden en me thuis te voelen.

Na mijn eerste twee weken ging het al wat beter en merkte dat ik ook een stuk mobieler werd om een wandeling te maken, en dat voelt goed. Maar mijn dilateren gaat niet zoals het schema van Dr Chettawut aangeeft, ik red het niet en merk dat het me helemaal uit mijn ritme haalt. Ik heb in de ochtend als ik wakker word geen probleem om een uur door te brengen op bed, maar het uur in de middag haalt me helemaal uit mijn ritme en het uurtje in de avond gaat me redelijk goed af, maar wil niet altijd lukken. Dus eindig ik soms op een dag dat ik maar een keer dilateer. En dat is te weinig om vooruit te komen in grote, dus ik heb mijn schema ook wat uitgerekt en ben nu sinds twee weken bezig met Nr3, 29mm is dat. En dan komt mijn geluk van mijn lichaam wel weer boven drijven, ofja dat denk ik. Want die 7’’ wat ik red om in mijn lichaam te duwen lukt nog steeds, ook al is het net wat minder geworden doordat de zwelling minder is, maar als ik druk dan gaat het er helemaal in. Wat ik wel merk is dat de lengte er ook voor zorgt dat mijn lichaam hier mee om is moeten gaan, want de laatste inch lig toch echt tussen mijn darmen en als ik dus veel gegeten heb merk ik dat echt wel. Ook merk ik dat nr3 rugpijn kan veroorzaken, maar dit is eigenlijk de eerste keren naar voren gekomen en laatste week heb ik hier geen last van gehad. Misschien was het dan de eerste week dat ik daar last van had. Verder maak ik intieme momenten mee met de relaties om me heen en dit zorgt er ook voor dat mijn libido weer stijgt, soms merk ik tijdens dilateren dat ik eigenlijk teveel zin heb in seks en hier kan ik dan moeilijk mee omgaan. Veertien april is de datum dat het drie manden post op is en zou het mogen, maar om dan seks met een man te gaan hebben lijkt me net wat te vroeg. En ergens loop ik met de gedachte rond dat ik niet met een happn of tinderdate mijn eerste keer wil laten zijn. En dan kom ik weer op mijn gevoel voor daten, ik vind het gewoon heel leuk. Met mannen en vrouwen, maar met mannen merk ik dat ik te veel flirt. En daar geniet ik van, ik voel me zelf heel vrouwelijk als ik dat doe. En ik date al via happn sinds December, en ook al zit ik pas een jaar aan hrt ik heb niet in mijn account staan dat ik trans ben. Ik sta als vrouw daar en met mijn laatste dates merk ik dat ze het niet zien, dus ik kan gewoon stealth een date aangaan en dat vind ik geweldig. Maar ik stoei dus met mijn gevoel dat ik graag seks wil hebben maar hoe ga ik dat de eerste keer doen. Wanneer het mag? En wanneer nr4 ook past denk ik. Pff grote vragen die ik zelf uitlok om aan te gaan.

Verder gaat mijn mobiliteit steeds beter en merk ook dat ik weer kan gaan dansen en wat wilder kan bewegen. Dr Chettawut geeft aan dat je je benen de eerste periode je benen niet teveel moet rekken dus daar let ik ook goed op, en zelfs dat bewegingen die ik dan bij dans doe niet in de buurt komen. verder merk ik dat wandelen me enorm goed doet en ook er voor zorgt dat ik me lichamelijker fitter voel. En zo merk ik ook dat ik weer begin met werken, de eerste drie dagen waren na vier uur per dag werken vermoeiend maar goed te doen. En ik werk in een café met terras en dat ging dus goed. Tillen heb ik wel bewust niet gedaan, maar een half kratje drank gaat me goed af. En zo vordert mijn leven verder en voel ik me goed, ook al werd ik afgelopen week goed ziek en haalde me dat goed onderuit. Ik zit nu weer lekker te typen en het verhaal wat ik dan nu geschreven heb is opgedeeld in de dag waarop ik ziek werd en nu twee weken later schrijf ik weer verder. Dus misschien merken jullie ergens een verschil in vertellen, maar zo merk ik dat ik gewoon alles meemaak en bij elkaar sprokkel om mijn gevoel te vertellen hoe ik mijn laatste vier maanden heb beleefd.

En zo kom ik nog even terug op het financieel plaatje, en merk ik dat ik bof dat ik het geld heb dit allemaal te kunnen bekostigen. Maar ik schrik toch ervan wat er uitgegeven is geworden.

Voor het hotel wel iets wat ik eigenlijk erg positief vond was de hotelprijs bij dusit, en het is zeker niet het goedkoopste hotel maar ze hebben een erg fijne en goede servies en als je lid word van hun gold memberschip krijg je de eerste twintig dagen 20% korting op al het eten en drinken dus ook roomservies en na de 20 dagen zelfs 30%. Mijn kosten kwamen uit voor 30 dagen op 72 euro per nacht, inclusief ontbijt wat ook op je kamer geserveerd kan worden en iedere dag een hoofdgerecht gegeten. Verdere kosten heb ik gemaakt buiten het hotel. Zo heeft het hotel met eten samen 2160 euro gekost, ik heb zelf nog extra’s uitgegeven van 1000 euro en hier zitten de 132 tubes glijmiddel bij. Je betaald bij Dr Chettawut 1,80 per tube en dat is een prijs wat ik nu hier in Nederland niet kan vinden, ik vind wel iets vergelijkbaars maar kost drie euro per 50 gram vergeleken met de tubes die ik bij chet heb gekocht. Dus ik vond het top dat ik daar gekocht heb en als je plek hebt voor een extra koffer is het toch handig wat extra tubes in te kopen. Mijn vliegreis koste me 1800euro en dit is dus economie class heen en business class terug. Wat ik aanraad wanneer je 900 euro extra kan missen. Ik heb mijn adamsappel laten verwijderen buiten mijn verzekeringskosten, iets waar ik erg blij mee ben dat ik dat daar heb laten doen, wanneer je adamsappel groot genoeg is kun je het wel vergoed krijgen, maar dit moet je van tevoren regelen. De kosten van mijn SRS waren 11500 euro en dit heb ik ook helemaal vergoed gekregen via de zorgverzekering. Achteraf heb ik nog een gelukje gehad dat ik met de koers eigenlijk wat minder heb betaald maar de verzekering dus iets meer heeft uitgekeerd. Ik ben verzekerd bij PNO en dit valt onder ONVZ. Verder liepen mijn kosten in Nederland gewoon door, en ik heb geprobeerd mijn kosten omlaag te krijgen maar ik ben toch 1300 euro per maand kwijt geweest, gelukkig kreeg ik doorbetaald van mijn werkgever en dit heeft er voor gezorgd dat ik nu drie maanden iets binnenkrijg, een heel mooi gebaar van mijn werkgever en hiervoor ook erg dankbaar. Al met al ben ik erg blij hoe het voor me is gegaan, en merk dat het vele werken en sparen afgelopen jaar me goed heeft gedaan dit allemaal zelf te kunnen bekostigen maar nu drie maanden verder is het geld ook op, dus weer terug aan het werk.

Verder wil ik graag dat ik andere mensen kan helpen met hun keuze waar jij je SRS wilt laten doen. mijn keuze voor Dr Chettawut bevalt voor mij enorm goed en doet voor mij ook enorm goed hoe alles verloopt. Ik vertel graag intiemer over hoe ik worstel met dilateren en mijn gevoel nu na de operatie. Wat ik soms mis is de verhalen van mensen die hun operatie via het VUmc laten doen, en dan bedoel ik de intiemere verhalen over de tijd erna en hoe ze omgaan met het uiterlijk en gevoel. Mijn gevoel is erg goed en merk dat ik met mezelf ook enorm goed kan omgaan met het gevoel van mijn clitoris, ook al moet ik nog twee weken wachten soms is er over vrijven al enorm fijn om mezelf tot rust te brengen. Zo vertel ik ook graag hier meer over als mensen hier echt geïnteresseerd in zijn. PM me hier maar voor en ik sta open voor vragen. Zelf voel ik me enorm fijn met het gene wat mijn nichtje vertelde tegen me, zij is zelf nu twintig jaar verloskundige en zij heeft ook bij mij gekeken hoe het eruit zag. In een zin zij ze, als je me niks had verteld had ik niet kunnen zien dat dit niet natuurlijk was. Ze was er zelf zo over verbaasd hoe goed alles gemaakt is dat ze het zelf niet kan geloven. Iets wat mij een bevestiging geeft met hetgeen wat ik al wist. Maar wat toch enorm mooi en fijn is dit te horen van iemand die dagelijks van alles langs ziet komen en tegen mij verteld dat zij het niet ziet.

Al met al ben ik enorm blij met mijn gevoelens die rondspelen in mijn lichaam, of uiterlijk hier iets aan doet denk ik niet maar het geeft me wel enorm veel vertrouwen om gewoon met een man het bed te kunnen delen zonder te vertellen dat.

Voorlopig hou ik het hierbij en hoor ik graag meer over andere ervaringen die misschien minder positief zijn, want ik heb een geweldige tijd gehad daar in Thailand. En ook al heb ik nachten meegemaakt dat ik bloed verloor en enorm oncomfortabel waren om mee te maken, en voornamelijk de onzekerheid die dan heerst als je alleen in je huis ligt, je komt er wel doorheen, maar steun van ander mensen om je heen heb je nodig. Vergis je dus niet hoe belangrijk mijn broer is en hoeveel vrienden ik om me heen heb om steun te hebben in deze tijd.

Ik kijk met liefde vooruit naar mijn toekomst als drieëndertig jarige vrouw, want nu na mijn SRS sta ik niet op het punt dat ik meer operaties wil laten ondergaan. Ik merk dat hormonen nog veel veranderen en dat ik blijkbaar voor de mensen om mij heen die me niet kennen heel vrouwelijk naar voren kom. En dat ikzelf er soms van opkijk dat ze niet zien dat ik trans ben na zestien maanden hormonen, en zelfs bij het daten dit ook niet gebeurd. Ik prijs me hiermee erg gelukkig, en had dit van tevoren nooit verwacht.

Being or doing ?

Wat voel ik me toch wisselend, mijn gedachtes gaan heen en weer en vol me soms rusteloos. Ik voel me over het algemeen wel goed en heb het gevoel dat ik me ook zo voel. Maar ik kom soms gewoon niet tot mijn bezigheden of dat denk ik, ik voel me moe of komt het omdat ik te lang in bed lig? Ik voel daarbeneden veel en weet niet altijd of dat goed is, vannacht een bloeding gehad waar ik niet echt van schrik, maar ik werd wakker voelde niks van pijn maar meer nattigheid. Weer zo een geval van, ik heb geen flauw idee of dit nu goed is of slecht. Ik weet dat het kan maar doe ik teveel dat het daardoor gebeurd. Ik zie dan wat plekjes die roder zijn en nog verder moeten helen, en denk dan zal ik mijn uurtje wel me nr2 doen omdat het vannacht heeft gebloed. En dan gebruik ik alleen nr0 en 1 en zelfs al bij nr0 heb ik iets van en beetje bloed wat ergens dan vandaan komt, en met een beetje bedoel ik misschien vijf druppels. Vannacht was het meer zoals ongesteldheid. En dan merk ik dat ik vandaag weer iets op de planning heb, en dan heb ik wat meer energie. Maar ook weer in mijn hoofd hoe mijn dag moet verlopen, en wanneer ik dan mijn uurtjes moet doen. want mijn uurtjes lopen gewoon rommelig, geen structuur van tijd en soms te moe om het een derde keer te doen die dag. En dan weet ik dat ik rustig aan moet doen, maar net dat rustig aan doen zorgt ook ergens anders voor.

Ben ik af aan het kicken van al dat werken afgelopen jaren, merkt mijn lichaam rust dat het energie vraagt om bij te komen. Is het gewoon de operatie geweest of speelt een burn-out ook parten met mijn gezondheid en onrust. Ja ik voel me goed maar ik zit een beetje in een waas. En die waas maakt me stil, en zorgt ervoor dat ik steeds vaker weg kan dromen. En dan zit ik wat voor me uit te staren en laat ik mijn gedachtes los en komen er ideeën binnen. Ideeën over wat ik voel en graag zou willen doen, hoe ik me zelf voorstel in het leven te staan. Maar dat dromen zorg er ok voor dat ik soms geen pagina verder kom als ik een boek lees. En ook met het vertellen van mijn blog loop ik stil, alsof ik te moe word. Dus wat gebeurd er allemaal met mijn lichaam en geest, en hoe goed gaat alles met me. Een ding voelt wel goed, en zelfs natuurlijk met een revalidatietijd. En dat is dus mijn operatie geweest, dat geheel voel fijn in alle bewegingen er om heen. Dat rustig aan doen moet ik dus goed in mijn gedachte houden en dat vind ik soms nogal moeilijk, niet omdat ik dan teveel doe. Maar omdat ik meer wil doen en hoe ik me voel dat ik denk dat mijn gedachte geen pijn voelt of ongemakken en daardoor vrijer wil bewegen.

Op zich merk ik dus genoeg positieve, tijd in alles maar ik merk dat ik ook door andere prosessen heen ga die niet al te makkelijk zijn. Een daarvan is waarom ik opzoek ben naar pijn, lichamelijke pijn. En dan dacht ik dat de operatie pijn ging doen maar ik merk meer irritatie dan daadwerkelijke pijn waar ik doorheen moet. Hoe ver wil ik gaan om meer van mijn lichaam te voelen, en hoe nodig is het om me daarbij fijner te voelen in het leven dat ik leef. En zoals ik dit schrijf heb ik het gevoel dat ik dit ergens al eens eerder heb geschreven over dit gevoel in pijn. Maar in dit merk ik ook iets positiefs waar ik mee bezig ben en merk dat pijn ook uitgebeeld kan worden. En misschien zit daar ook en stukje voldoening in om dat te laten tonen in beeld, en dus voor mezelf een stukje kunst te zien in pijn wat ik wil voelen. En zo vond ik mijn afspraak van vrijdag middag veel beloven met een reis in mezelf opzoek naar een identiteit in wie ik ben.

Vrijdag na mijn interview ging ik mijn uurtje weer doen en wou ik wat slapen omdat ik die avond en nacht tussen wat vrinden ging doorbrengen. En daar lag ik dan met een diepgaande geest te bekijken wat ik graag wil laten zien in mijn identiteit die gecreëerd is door mijn omgeving en daarin zit alles van pijn naar de mooiste schoonheid, iets wat alleen jij kan laten zien als jou ware ik. En in hoeverre wil jij jou ware ik laten tonen in alle schoonheid en pijnlijke momenten. Hoe ver laat je je zelf gaan in emoties die diep in je verborgen zitten omdat je er moeite mee hebt ze te tonen. Hoe ver kan ik gaan in mijn geestelijke pijn wat in me zit en deze te laten tonen in mijn lichamelijke uitingen die ik zie als kunst. En misschien wel als moment dit te ondergaan en laten gebeuren, momenten die ik koester mee te maken. Momenten die voor meer ware ik kunnen zorgen.

Of draai ik door voor de meesten van jullie nu?

Back home, Tired with a smile.

Daar ben ik dan als laatste stukje wat ik schrijf over mijn levensdroom in Thailand, of zo heb ik de titel gegeven in word waarin ik altijd schrijf. Ik heb over het hele onderwerp van mijn srs nu bijna 23k woorden geschreven, van het uitzoeken van welke keuze ik maak en daadwerkelijk de gehele reis die zo ongeveer de afgelopen veertig dagen hebben plaatsgevonden. En zo schrijf ik nu weer vanuit mijn kamertje, ik ben thuis en voel me goed. Maar ik merk dat ik me nog wel even moet settelen en routine moet vinden in mijn bezigheden. Gisteren was ik voornamelijk nog erg moe maar probeerde wel meteen een ritme op te pakken. Ook al is dat nog erg moeilijk, en ik was gisteren rond tien uur in de avond kapot moe en ik deed de lichten uit beneden en liep naar boven om in mijn bed te gaan liggen.

Owja ik moet nog Dilateren pff ik ben kapot, ik voelde me zelfs nog vermoeider dan de dag dat ik terug kwam met het vliegtuig en om half tien weer mijn huisje binnenliep samen met P. P heeft mij zaterdag avond op Schiphol opgehaald en een mooie bos bloemen gegeven, wat was ik blij met die knuffel daar op het vliegveld en de warme welkom. Een beetje veel gevoelens gingen door me heen dat ik niet echt goed wist wat ik wou vertellen en hoe fijn ik me voelde. Mijn vlucht vloog geweldig, mag ook wel als je businessclass terug vliegt. Maar ik heb echt genoten van de service, het eten en hoe groot het verschil is tussen business en economy class. Het verschil merkte ik op best veel gebieden, maar de grootste is toch wel de grote stoel en service om je heen. En ik heb dus genoten van de vlucht, ook al heb ik misschien iets meer dan voldoende whisky gedronken en water. Wat dus ook mijn wc bezoek verhoogde, en dus ook de tijd die ik doorbracht met het personeel, piloot en andere gasten. Gewoon lekker staand praten en er achter komen dat ik al een uur lang daar stond, de twaalf uur van de vlucht vlogen dus ook voorbij en voordat ik het wist werd er verzocht weer plaats te nemen in de stoel voor de landing. En zo heb ik veel genoten van die vlucht en geen last of bloed ondervonden daar beneden. De rolstoel die aangeboden kon worden heb ik geskipt, en geen idee waarom maar ik voelde me goed en heb alles op een slakkengang aangedaan. En dat beviel me erg goed, ook al merkte ik dat ik zoals gewoonlijk meestal met een Last-Call aan boord ga.

Eenmaal thuis te zijn en veel gepraat te hebben met P in de bus waar hij me mee ophaalde, een bus omdat hij ervoor gezorgd had dat er een bed achterin gemaakt was. Voor het geval de rit zittend teveel was, wat een liefde <3 Dus toen de koffers binnen waren samen nog een drankje gedronken met P en rond half elf hem uitgezwaaid te hebben stond ik dus daar weer thuis in het huis. Na nog wat gerommeld te hebben en mijn koffers opengemaakt te hebben begonnen aan dat uurtje op bed leggen, en dat was en ging best wel onhandig. Geen goed licht een te zacht bed waardoor ik niet recht lag en alles een beetje te koud was. En dus na veertig minuten gaf ik het op en ben ik maar op mijn zij gaan liggen om in slaap te vallen.

Een nachtje weer terug in je eigen bed en dat beviel goed, maar echt veel slaap heb ik niet gekregen want merkte dat ik nog wat onwennig was met alles en ook de vermoeide vierentwintig uur die ik beleefd heb, en voornamelijk daar beneden ging het geprikkel goed tekeer. Dus in de ochtend maar een plank onder mijn toppingmatras gelegd en dat deed wonderen met het ochtend uurtje, nr2 ging ook goed naar binnen en er was op een druppel bloed na niks te bekennen. Op naar ontbijt en ik was blij dat C nog wat soja yoghurt in de koeling had laten staan zodat ik met mijn mix van zaden en bessen weer mijn vertrouwde ontbijt kon eten. En met een kop koffie begon ik maar met mijn was en alles een plekje te geven, zo ook een plekje maken om in de middag goed dat uurtje kon doorkomen. Verder nog veel gedaan om alles op orde te krijgen rondom mijn zorgverzekering en veel berichtjes rondgestuurd om te zeggen dat ik thuis ben. Rond zes in de avond was ik moe, erg moe en ben ook even gaan slapen. Rond acht wakker geworden en dacht ik ga gewoon lekker frieten eten en een oude James bond film kijken 🙂 (Moonraker). Net na tien in de laatste minuten van de film viel ik om van slaap, en ook al liep ik naar boven en stond voor mijn bed en dacht pfff dat uurtje daar heb ik nu echt geen energie voor. Dus ik heb het uurtje geskipt en ben gaan slapen, rond drie uur werd ik wakker en dacht dan doen we dat uurtje nu maar. Dus midden in de nacht lig je daar en dan denk je, ik ben weer thuis en merk dat ik nog even een plekje moet vinden met al mijn bezigheden.

Mijn ochtend begon goed vandaag en ik heb na mijn middernacht uurtje erg goed verder geslapen en voel me een stuk energieker, dus na een ontbijt en bedankjes vanuit Bangkok weer begonnen aan mijn ochtend uurtje wat net voor twaalf eindigde en goed verliep. En doordat ik goed geslapen heb merk ik dat ik ook energie heb voor dit laatste srs verhaal van mijn levensdroom in Thailand. Ik heb thee gezet, espresso ernaast, nagellak opgedaan en nog wat geëpileerd met de epilady. En nu dus dit stukje tekst, en ook een afsluiter met een verhaal wat verdergaat in mijn normale leven. Een leven wat ik steeds normaler wil laten worden als vrouw en niet als transgender, en dus merk ik steeds vaker dat ik opzoek ga om meer op eigen benen te staan. En daarmee komt ook het stukje VUmc om de hoek kijken, want woensdag heb ik daar een afspraak staan. En als er voor mij moeilijkheden naar voren gaan komen merk ik dat ik het VUmc ook weer zo snel mogelijk wil verlaten.

Nu ga ik even ontspannen en een boek lezen, vanavond een afspraak om samen wat te gaan eten. En dan dinsdag laserbehandeling, maar dat staat deze week op de planning en daar ga ik later wel weer over schrijven. Nu kijk ik terug naar een mijn droom wat werkelijkheid is geworden en kijk ik vooruit naar de werkelijkheid hoe ik daar zo goed als mogelijk mee kan omgaan. En dat ik mijn leven verder kan leven zonder oordeel wat er vroeger is geweest, en die stempel van het DSM boek mag ook weg.

Last 15 ours, feelings in myself

Wat is wijsheid, of hoe stom kun je zijn. Misschien wel dat ik een van de twee nu uitvoer, en ergens denk ik wel dat het goedkomt. Maar of ik nu weet wat er vannacht kan gebeuren is een grote vraag. Mijn laatste uren zijn aangebroken de laatste vijftien om precies te zijn, en dat doe ik zittend op twee krukjes met wat Street-food naast me. Voor de zekerheid maar een cola, en mijn laptop om dit dus nu te schrijven. Een stom idee eigenlijk maar tja wanneer merk je dat het echt stom was of dat het toch kon.

Mijn afgelopen dagen van deze week zijn alle kanten opgegaan en nu voel ik me dus gewoon goed, geen pijn of gevoel dat het echt mis kan gaan. Het gene wat vannacht is gebeurd daar moet ik het komende half jaar rekening mee gaan houden dat het zal gebeuren. En zeker wanneer je dus een maat groter gaat dilateren, dus alles rustig aan doen en je lichaam aanvoelen. Maar ja ik voel zoveel aan mijn lichaam, het prikkelt ik voel heel vaak dat gevoelige plekje wat bovenaan mijn vulva zit. En steken van de zenuwen heb je daar ook nog bij, en dan na een wandeling van dertig minuten voel je de doorbloeding ook weer opkomen. Dus waar zit je limit van je eigen lichaam en hoe snel voel je zelf iets dat niet in orde is. En hoe kom je daar achter. Veel vragen die voor me liggen. Op naar de avond die voor me ligt.

Mijn avond zal een vermoeiende worden en eigenlijk hoop ik door nu gewoon wat te doen dat ik in het vliegtuig gewoon lekker kan slapen, languit liggend in een vliegtuig. Hoe heerlijk kan dat zijn, een afsluiter van misschien wel de mooiste maand in mijn leven. Of eigenlijk is het besef wat ik nu heb hier zittend wel mooier met de gedachte in mijn hoofd hoe ik me voel, en hoe ik om me heen kijk in dat stukje wereld waar ik me nu nog bevind. Ik heb werkelijk genoten van voornamelijk mezelf, ik in de persoon in wie ik ben. Dus mijn nacht wat voor me ligt is de laatste, en daarvan is de planning dat ik om kwart voor vijf ga opstaan. Opstaan om naar beneden te lopen om K uit te zwaaien en dan terug naar de kamer om te dilateren. Twee uur lang met nr0 en nr1, dus geen nr2. Daarna douchen, alles in mijn tas gooien, en dan samen met J ontbijten. Weer iemand die ik heb leren kennen en waar ik een leuke band mee heb gekregen hier in het Hotel waar ik negenentwintig dagen heb overnacht. Om acht uur staat mijn chauffeur klaar en word ik op het vliegveld afgezet, en dan mag ik plaatsnemen in een rolstoel. Allemaal geregeld om er voor te zorgen dat ik rust kan hebben en dus ook al mijn koffers worden gedragen en geregeld. Wat een verwennerij wat ergens ook wel nodig is. Om twaalf uur zal ik in het vliegtuig zitten en rond zes uur in de avond land ik weer in Amsterdam, Nederlandse bodem met een ander klimaat, van de achtendertig graden van vandaag naar winterse temperatuur in Nederland.

Ik bewonder de contacten die ik heb opgedaan hier afgelopen weken, en met deze contacten heb ik veel beleefd. Voornamelijk hier op het hotel en omgeving zoals de nachtmarkt waar ik nu zit en gegeten heb. En daar in merk ik dat ik veel gezelligheid om me heen heb gehad, maar ook de nodige steun en adviezen. En momenten die van tevoren nooit denkbaar waren en waar je dan door jezelf te laten zien in terecht komt. Een mooie binding met iedereen die hetzelfde meemaken, waar je elkaar kruist door beide de operatie bij Dr Chettawut te laten doen. En waar je misschien ooit nog eens denkt dat het kan gebeuren dat je word uitgenodigd bij mensen thuis. Wie weet zal het ooit gebeuren, maar dat zal dan op mijn pad komen zonder er bij na te denken. Gewoon beleven de wereld om mij heen met je eigen keuzes, en waar ik merk dat ik ook weer echt de stap wil maken. De stap te maken om op eigen benen te staan in de wereld zonder stempel. Op weg naar mijn eigen leven als vrouw zoals ik altijd ben geweest, maar nu zonder weet dat het ooit anders was. Op weg naar een omgeving waar dit realiteit kan zijn. En of dat deze zomer gaat gebeuren of de zomer erna, dat zal mijn pad zijn wat ik bewandel 🙂

Day 22 overwhelmed by awareness

Daar lig ik dan, in bed uit te rusten van mijn afgelopen dagen. Ik voel me weer een stuk energieker dan mijn afgelopen twee dagen. Voornamelijk maandag was ik effe even van de wereld, vermoeid en overweldigend van besef in mezelf. Dus ik ben blij met mijn dag als vandaag, want vannacht heb ik het beste geslapen sinds dat ik hier ben. En ik ben blij dat ik lekker rustig aan heb gedaan, het enige wat niet rustig aan zijn gegaan zijn mijn contacten die ik heb gehad. Heel gezellig en leuk welke binding er is tussen andere moeders en vaders die met hun dochters hier zijn om ook bij Dr Chettawut een operatie laten ondergaan. En de diversiteit is dan ook weer erg leuk waar iedereen vandaan komt uit de wereld. Zo zijn de afgelopen dagen natuurlijk in het Engels verlopen, maar mijn frans is ook weer beter geworden.

En zo was mijn zondag avond dus vrijwel geheel Franstalig, er was iemand jarig en dat werd gevierd. En ook ik was uitgenodigd, en dan zit je opeens met elf personen op een kamer. Vijf moeders met hun vijf dochters en ik, nou als ik een ding nooit had verwacht was het deze avond. Met Franse Rose wijn begonnen, en na vier uur op de kamer gehangen te hebben afgesloten beneden in de lounge met een Thaise martini. En ja dit is allemaal alcohol en dus merkte Féj dat ze de volgende dag niet echt met een kater opstond maar erg wakker was ze niet. Dus met al die gezelligheid van zondag nacht stond ik om zeven uur weer op om een uurtje te dilateren en na het ontbijt werd ik om tien uur opgehaald door de chauffeur van Dr Chettawut. Ik heb dus mijn eindcontrole vandaag, en ik kan mijn bestelde glijmiddel ook meteen meenemen. Dus met koffer vertrok ik richting de kliniek, brieven en wat lekkers heb ik ook meegenomen als bedankje voor iedereen. Eenmaal daar mocht ik alle pakketjes glijmiddel in mijn koffer doen en afrekenen. 132 stuks, en ik ben er achtergelopen dat ik deze hard nodig heb. Want ook al dacht ik met daar een jaartje mee door te komen, ik denk dat ik blij ben als dit een half jaar gaat worden…

Dus na wat geklets en wachten mocht ik weer meelopen naar boven en mocht ik me uitkleden, weer de badjas andersom aan doen en de operatie kamer inlopen. En dan loop je binnen en kreeg ik toch even een flashback naar wat er hier twintig dagen geleden met mij gebeurd is. Ook nu mocht ik weer plaatsnemen op de tafel, maar mijn benen lagen nu gespreid voor me en er werd blauwe plastic sticker met een kabeltje eraan op mijn bovenbeen geplakt. Hierna wat dekens over mijn lichaam en benen, en kreeg ik een instructie om te zien hoe ik mijn spoelmiddel moet mixen. En dan merk je hoe alles er uitziet en welk besef er binnen druppelt hoe ik hier dus lag de vorige keer.

Hierna werd beneden met grote wattenstaafjes alles schoongemaakt en kwam Dr Chettwut binnen voor de controle. Wat en gerust stellende man is het toch en ik vond het erg fijn hoe warm hij de patiënten ontvangt. Met een eendenbek in zijn hand en een fel lampje op zijn hoofd, werd er grondig gekeken daar binnen en werd er binnenin nog iets weggebrand. Blijkbaar niks ernstigs maar er werd wel verteld dat ik meer glijmiddel moet gebruiken bij het dilateren 🙂 en toen de foto gemaakt werd van mijn Vulva werd ik meteen nieuwsgierig en zij dat ik die foto graag wou zien. Nou dat kan dus, en was ik blij zeg. Ik genoot van het wonder wat Dr chettawut kan maken van de huid die er is, en zelfs meer dan dat. Want ook al heb ik mij erg goed ingelezen en de operatie techniek en mogelijkheden, maar toen ik vroeg wat de rode plek was tussen mijn vagina en urethra stond ik versteld dat hem dat zo goed gelukt was.

Hij lachte en zij dat dit mijn skene glands is, mijn prostaat. En ook de mogelijkheid te hebben om vochtig te kunnen worden, mijn Cowperse klier die dus voorheen mijn voorvocht gaven is nu dus de klier van Bartholin geworden. Dus ik ben benieuwd hoe dat allemaal gaat werken bij mij. Maar ik was zo blij en in de wolken met dit alles dat ik in de middag steeds meer een besef kreeg wat er allemaal gebeurd is en wat ik nu allemaal heb. Wat een beleving dit <3

En zo dobberde ik ook mijn dinsdag door, moe en besef van alles. En nu word ik ook weer erg moe, dus ik stop gewoon met typen en plaats een half afgemaakt bericht hier.

Day 19 Letter of love

Nou hierbij een stukje wat ik schreef in het Engels voor de lieve mensen van Dr Chettawut, die als gehele familie en in een team bezig zijn om voor jou de zorg te geven. En ik voel me geweldig met mijn lichaam en mogelijkheden, het is nu negentien dagen geleden dat ik uit mijn narcose kwam en wakker werd. Een ongelofelijk verhaal waar ik iedereen wil bij bedanken. Maar eigenlijk bedank ik mijzelf nog het meest, door te kijken in wie ik echt ben en waar ik mijn geweldig in voel. Een eigen lichaam te hebben wat bij mij hoort zoals mijn geest is. Ook al is niet alles mogelijk de stap die ik gemaakt heb en wat drie weken geleden gebeurd is, is een lichaam gekregen hebben die meer bij me past dan het lichaam hiervoor. En daarvoor ben ik het hele team en zeker Dr Chettawut erg dankbaar voor.  

คนที่รักของคลินิกดร. เชตวุฒิวุฒิ

ฉันอยากจะขอบคุณทุกท่านสำหรับการเข้าพักที่คลินิกอย่างที่ฉันรู้สึกว่ามาในครั้งแรกสำหรับการตรวจร่างกาย ความรู้สึกในตัวฉันกับผู้ป่วยรายอื่นในวันนั้นฉันได้พบกับการรอให้คนขับรถมาถึงและวันที่ฉันผ่าตัด ฉันเข้ามาในวันที่ 14 มกราคม @ เวลา 14.00 น. ของเราทำสิ่งที่คุณถามและฉันสามารถไปนอนบนเตียงในโรงพยาบาลฉันเขียนฉันนิด ๆ หน่อย ๆ ในบล็อกของฉันและในที่สุดฉันก็ผล็อยหลับไป พยาบาลคนหนึ่งทำให้ฉันตื่นขึ้นมาและบอกว่ามันถึงเวลาที่จะต้องไปที่โต๊ะผ่าตัดแล้วฉันจะเล่าเรื่องให้ตัวเองรู้สึกดี ฉันหัวเราะเมื่อของเหลวสีขาวมาให้ฉันนอนหลับและหน้ากากที่เกิดขึ้นในปากของฉันให้ความรู้สึกที่ดีฉันคิดในตัวเองว่าฉันจะมีความฝันที่น่ารักเมื่อใดฉันจะตื่นขึ้นเมื่อ 🙂 มันจะเป็น ไม่มีความฝันอีกต่อไป

ฉันรู้สึกถึงสามวันในการเข้าพักวงดนตรีของครอบครัวที่อยู่กับคุณทุกคนและแอนเมื่อคืนและวันที่ผ่านมาช่างน่ารักแค่ไหนที่รอยยิ้มของคุณทำให้ฉันอบอุ่น และเมื่อฉันมาถึงที่โรงแรมศรีและ Tair ทำให้ฉันหัวเราะได้ดีและโล่งใจเมื่อผ้าพันแผลและสายสวนหายไป บอกว่าฉันเป็นสาวโชคดีที่แผลหายดีแค่ไหน และวิธีที่ศรียังคงอยู่ใกล้ฉันหลังจากการผ่าตัดสิ้นสุดลงนอนบนที่นอน

และหลังจากนั้นดร. เชตตาวุฒิตอนนี้ยี่สิบวันหลังจากการผ่าตัดของฉันและคุณจะมีสัปดาห์ที่แสนจะกตัญญูเหมือนเคยและคุณทุกคนทำงานหนักมากรักครั้งใหญ่อย่างนั้น แต่เมื่อฉันดูถูกตอนนี้หรือเมื่อฉันเห็นตัวเองในกระจกฉันตกหลุมรักร่างกายของฉันเอง ความรู้สึกภายในตัวฉันจบสิ่งที่ฉันเห็นข้างนอกช่างสวยงามเหลือเกินที่จะรู้สึกถึงความรู้สึกที่นี่คือร่างกายของฉัน นั่นเป็นความฝันที่ฉันไม่สามารถจินตนาการได้ แต่คุณให้ความฝันนั้นเป็นความจริง ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ฉันมอบให้ในความรัก และความรักทั้งหมดที่ฉันมอบให้กับทีมทั้งหมดที่อยู่รอบตัวคุณทำให้สิ่งนี้เป็นไปได้ทั้งหมด

ขอบคุณทุกคนด้วยความรู้สึกรักทั้งหมดของฉัน <3 Féj

Dear people of Dr Chettawut clinic,

I want to thank u all for the pleasant stay in the clinic, the way I felt coming in the first time for some checkup. Feelings in me with other patient that day I met waiting for the driver to arrive, and the day I had my operation. I came in on the 14th January @ 1400 ours, do the things u asked and I could go lay down on the hospital bed, I wrote I little bit on my blog, and eventually I fell asleep. One of the nurses waked me up and said it is time to come to the operation table, there I am going into a story only for myself, feeling good. I am laughing when the white fluid came to give me a sleep and the mask going on my mouth giving me a great feeling, I was thinking in myself what a lovely dream I will have, wen I will wake up after 🙂 it will be no dream anymore.

Three days to stay I felt The family band that is with all of you, and Ann the last night and day were lovely how your smile give me warmth. And when I arrived at the hotel Sri and Tair gave me a good laugh and relief wen the bandage and catheter were gone. Said that I am a lucky girl how all the wounds healed. And the way Sri staid near my after the surgery ended lying down on a mattress.

And then u DR Chettawut, its now twenty days after my surgery and u will have a buzzy week ahead like always, and like always you all working very hard, one big love for that. But when I look down now, or when I see myself in the mirror I fell in love with my own body. The feeling inside me, end what I see outside is so beautiful to watch end feel that this is my body. That’s a dream I never could imagine, but u give me that dream into a reality. Thank u for that, in all the love I can give you. And all the love I can give to the whole team that is around you, making this all possible.

So thank u all with all my feelings in love <3 Féj

แอนฉันสังเกตเห็นคุณเล็กน้อยเป็นพิเศษเพราะคุณอยู่ที่คลินิก ไม่เพียง แต่สำหรับฉัน แต่ยังรวมถึงผู้ป่วยรายอื่นทั้งหมดที่อยู่ที่นั่นด้วย แต่ความรู้สึกที่ฉันมีกับฉันที่ฉันชอบฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องพูดว่าฉันรู้สึกได้รับความยินยอมมากที่สุดเมื่ออยู่ที่นั่น บางทีมันอาจเป็นวิธีการเปิดขวดน้ำที่จัดการได้ง่ายกว่า หรือมันเป็นอย่างที่คุณเป็นและมีความปรารถนาสำหรับคุณที่คุณสามารถใช้ชีวิตของคุณได้ อาจมีความรู้สึกว่าการรับลูกเป็นครั้งแรกในความสัมพันธ์ของคุณ หรือรู้สึกดีในแบบที่คุณทำทุกสิ่งในชีวิตด้วยความรักที่คุณมีในตัวคุณ ขอบคุณ Ann ที่คุณอยู่ที่นั่นในคลินิกของ DR Chettawut และฉันขอให้คุณโชคดีในชีวิตของคุณ <3 และฉันรักในแบบที่คุณเป็น 🙂

จูบจากFéj 🙂

Ann I little extra notice for you, because the way u were there at the clinic. Not only for me, but also for all the other patients that are there. But the feeling I had with u I liked, I don’t know why I just need to say that I felt most conferrable when u were there. Maybe it is the way opening the bottles of water, that it is easier to handle. Or it is the way you are, and there for a wish for you that u can live your life u feel in doing. Maybe have that feeling of getting a child for the first time in your relationship. Or feeling great in the way u do everything in life with all the love you have in you. Thank you Ann that u were there in de clinic of DR Chettawut, and I wish u every peace of luck in your life <3

Kisses form Féj 🙂

Day 13 holiday feeling

Een maandag, de eerste dag in een nieuwe week en ik voel me goed. Ik heb vandaag een dagje gehad wat begon zoals de komende twee jaar ieder dagje mee gaat beginnen, Dilateren en dan maar een fijne douch gepakt en ontbijt beneden gehaald. Verder nog even wat geslapen en rond het middaguur weer een controle gehad en werd even alles schoongemaakt, er was nog een plekje in de buurt van mijn clitoris wat nog niet helemaal geheeld is. Verder ziet alles er goed uit en heb ik al een plekje waar de eerste hechtingen een beetje losser en eruit komen. Het dilateren gaat ook volgens schema en kan niet wachten hoe het gaat zijn morgenvroeg een grotere maat te mogen gebruiken. Verder is er niks spannend aan maar ik voel genoeg intensiteit met dit alles, en hoe mooi het nieuwe gedeelte van mijn lichaam aanvoelt wat geweldig is. Dus morgen ga ik kijken hoe het is om 23mm in breedte binnen te krijgen, een stapje verder richting groter en de mogelijkheid naar echter 🙂

Een realiteit intro van de komende twee jaar voor mij, maar ook een wens wat ik graag doe om met mijn lichaam vooruit te komen. Want ik merk aan mezelf dat ik me zo natuurlijk voel met dat wat er nu is, ook al zie ik nog veel veranderen daar beneden. Maar alleen het gevoel van plassen is fijn, ook al weet ik dat dat ook wel eens flink kan gaan tegenvallen wanneer ik op stap ben of festival of geen plek van wc hebben. Maar ik ben aan het genieten, en zo ook weer vandaag. Een vakantie gevoel geeft het zeker, dus zon, warmte, zwembad (wel mijn voetjes erin maar mijn hele lichaam nog niet), heerlijk liggend met een boek lezend in mijn hand. Rust geven aan mijn lichaam en mijn geest vrij laten zijn. Want ik heb dit nog nooit meegemaakt, zeker met de operatie erbij. Maar ook gewoon jezelf zo fijn voelen, op vakantie zijn in je eentje en merken dat je tijd met jezelf kan hebben. En natuurlijk als pluspunt je nieuwe lichaam wat zo heerlijk aanvoelt, enorm prikkelt en soms een zenuw die mijn bekkenspier enorm doet aanspannen.

Ja er gebeurd veel daar beneden met heel veel prikkels en gevoelens, en ze houden me soms ook echt wel een uit slaap. Verder gaat slapen veel beter en heb de nacht van gisteren toen ik veel gelopen had, nog geen betere nacht gehad als die dus. En ook al slaap ik veel in stukjes van een uur die nacht heb ik een keer vier uur achter elkaar geslapen en dat voelt natuurlijk erg fijn. Maar genoeg mensen die ook slecht slapen dus who am i. nog even terugkomend over het glijmiddel wat ik dus driemaal dagelijks gebruik. Hier merk ik dat het fijn glijmiddel is, en betaal net geen drie euro per tube hiervoor terwijl ik in Nederland daar meestal rond de zes krijt voor ben, dus mijn tweede koffer gaat ruimte bieden aan 108 tubes en hiermee bespaar ik weer een beetje. Verder heb ik dus nu de kans om in Nederland een goedkopere oplossing te vinden om glijmiddel te kopen en uit te testen, maar ik denk dat ik bijna een jaar moet redden met deze hoeveelheid. Maar daar kan ik het misschien ook wel erg mis mee hebben 😛

Met het dilateren merk ik ook veel, en ik merk dat ik ook veel in mijn lichaam voel wat er gebeurd. Tijdens het dilateren dat dat stokje dus achttien centimeters mijn lichaam ingaat, merk ik dat het tegen mijn darmen aan duwt, dit merk ik in rust niet maar als mijn darmen bezig zijn dan kunnen deze het stokje laten bewegen en dat voelt niet pijn vol aan maar natuurlijk erg apart dat er iets in je lichaam gebeurd die dit veroorzaakt. Zo merk ik ook dat als ik een scheet laat dat ik dat kan volgen als dat stokje dus binnen in mij zit. En dan merk je wel hoe rustig je aan moet doen met dilateren, en omdat het dus zo diep kan gaan daar naar binnen. En mijn lichaam dit accepteert, en dat dit ik dus ook kan voelen. En ik vind het enorm mooi dat mijn lichaam dit toestaat, en dat ik hiermee geen pijn mee heb. Wat een mooi lichaam heb ik toch, en wat blij ben ik met deze operatie. Iets wat ik zeker verwachte maar waar je pas van uit kunt gaan als het eenmaal zo ver is. En dan merk ik met alle zorg die ik hier krijg dat ik dit dus niet kan voorstellen dit te doen in Nederland. En ik weet best goed dat het twee verschillende technieken zijn en dat de techniek die ik gekozen heb veel meer revalidatie nodig heeft. Maar met de hele nazorg en gevoel met wat ik merk en zie ben ik erg tevreden. Maar zoals meerderen al zeggen, bijna iedereen is tevreden over de operatie onafhankelijk van de techniek soort. Dus ik wil niet zeggen dat Nederland slecht is, het is een keuze die jij maakt en ik kom erachter dat ik de juiste keuze voor mij heb gemaakt. Ook al is dit een vroeg stadium om het hardop te kunnen melden. Maar nu voel ik me er geweldig mee.

Verder ben ik veel bezig met mezelf en de toekomst die voor me ligt, want waar wil ik naartoe. Wat gaat mijn leven worden buiten een transitie, gaat het me lukken deze transitie over een jaar te kunnen verlaten. Hoe ga ik me voelen geheel als vrouw in een nieuwe omgeving. Want ik merk dat ik ergens deze stap wil maken, de stap om stealth te gaan als trans persoon. Dus een nieuwe omgeving en jou oude omgeving verlaten, dus ook alles. En niet dat je nooit contact meer gaat hebben met je vrienden en familie, maar dat er een daadwerkelijke scheiding gaat komen tussen dit. Jou leven als vrouw ergens anders zonder dat mensen, werk, dokter, of wie dan ook weet dat je ooit trans was. Gewoon gaan leven en een nieuw leven gaan opbouwen als vrouw zonder het woordje of stempel trans op je. Een grote stap, een stap wat ik overweeg echt te gaan realiseren. En nu ik hier dus in mijn eentje zit ook echt de tijd voor heb dit te beseffen dat het een mogelijkheid is. Dus ik laat het op me af komen hoe ik mijn beslissing wil gaan maken mijn eigen leven als vrouw te gaan beginnen in een nieuwe omgeving. Maar eerst revalideren, dus dat ga ik ook doen wanneer ik weer thuis ben. En dan zie ik mezelf wel naar voren komen met wat ik kan loslaten en opnieuw kan gaan ondernemen. Mijn eigen leven 🙂

Day 11 burning freedom

Pff ik sta ergens aan een bar na een rondje lopen, en eigenlijk merk ik dat ik van vermoeidheid net wat teveel gelopen heb. Maar ik voel me wel goed en heb geen pijn, op een gevoelige heuvel na die ze de naam venus hebben genoemd. Deze tintelt wat meer en dat kan wel door dat rondje lopen zijn, maar nu sta ik dus aan een tafel om wat te typen en nog iets te gaan eten 🙂 En ben ik benieuwd of de tintelingen wat minder worden, gelukkig verderop op vijftig meter een wc en dat is wel zo fijn. Ik heb maar voor de zekerheid een cola besteld en laat de alcohol maar achterwegen, ook al twijfel ik om een biertje te nemen. Maar de biertjes hier zijn meteen 0,6 liter en dat is dan net teveel om één biertje te overwegen 🙂

Maar ik merkte na wat langer wachten om iets te eten te bestellen dat het misschien toch beter is om weer verder te lopen, een gevoel dat mijn lichaam niet geeft. Mijn lichaam voelt zoals ik vanmiddag voelde in de zon bij het zwembad, dus dan maar mijn gevoel volgen. Dus deze laatste drie zinnen schrijf ik vanuit het hotel en ik heb maar vijftien minuten daar in het café gestaan. Maar heb wel dik een uur gelopen vanavond, mijn telefoon meld me dat ik nu zevenduizend stappen heb gezet, zelfs iets meer dan twaalfduizend deze hele dag, dus voor een revaliderend persoon lijkt me dit meer dan voldoende. Maar nu ik dus weer in het hotel zit en wat eten via roomservies besteld te hebben, en heerlijk gegeten heb 🙂 En dit type, voelt alles heel goed. Zelfs beter dan eerst alsof er veel meer doorbloedding plaatsvind na deze wandeling en na al het stil liggen van de afgelopen twee weken. We gaan het dus meemaken vannacht hoe het gaat maar ik heb geen bloeding, en mijn maandverband toonde ook niks merkwaardigs. Dus ik voel veel maar voornamelijk doorbloedingen van het geheel daar beneden. Verder lig ik ook rustig in bed een klein blokje chocolade in mijn mond, om een beetje energie te hebben om mijn rest van de dag te kunnen vertellen.

De ochtend had ik als opdracht om voor acht uur te dilateren, omdat Sri ergens in de ochtend langs zou komen om mij vrijheid te gaan geven, vrijheid in het verwijderen van peter. Peter de katheter zoals Jill deze ooit op het forum introduceerde, en ik nog altijd in mijn hoofd heb dat ik peter ook ga verlaten en die dag is vandaag. Het dilateren ging goed en gemakkelijk, het stokje gaat eigenlijk heel makkelijk naar binnen en bij de zes inch moet ik effe languit gaan liggen ontspannen en dan kom ik ook weer makkelijk op die zeven inch uit. Heel fijn dat het zo makkelijk gaat, en ik merk bij mezelf hoe mooi en fijn ik het vind dat ik een plekje in mijn lichaam heb. Een plekje waarbij de eerste vier inch enorm fijn aanvoelen, iets wat ik kan bestempelen als genot. Dus ook en plek wat veel meer gevoel heeft en waar ik ooit wel eens benieuwd ben waar ze mijn G-spot gemaakt hebben. En hoe mijn prostaat gaat zijn in het gevoel, ook al is deze een stuk kleiner geworden deze ligt nu tussen mijn vagina en urinebuis. Mooi hoe ze alles wel weer een plek hebben gegeven 🙂 maar ik merk dus dat ik bij het eerste gedeelte dus veel meer genot voel dan bij de laatste drie inch. Hoe het ooit gaat zijn laat ik wel weten.

Maar ik ga effe verder met de dag want ik dwaalde af… rond tien uur stond Sri voor de deur en kon ik op bed gaan liggen en na wat schoonmaken en vraagjes beantwoord te hebben ging het moment daar zijn. Sri zij dat ik me mocht ontspannen en mijn ogen dicht doen. Waarom die ogen dicht weet ik niet maar meestal ben ik zo nieuwsgierig dat ik met mijn spiegeltje alles volg wat Sri bij mij doet. Maar nu dus niet, ogen dicht en voelen. Ik voel iets, bestempel het als pijn. Pijn wat steeds meer word, opeens branderig en een heel intens gevoel. De pijn verdwijnt en het intense is aanwezig, opeens opluchting en verlossing. Het intense gevoel verdwijnt langzaam, het branderige is nog een beetje aanwezig. Ik denk wow wat een intens gevoel, kan ik dit nog een keer meemaken denk ik. Een heel apart gevoel dus, en Sri vraagt of het pijn deed. Ik zij mwa, ja het begon met pijn maar was ook een soort intensiteit wat ik niet als pijn kan bestempelen. Het is maar hoe je het zelf ervaart, en ik sta er dus open voor dat als ik dit een tweede keer mag voelen 🙂 Maar dat was het moment dat ik vrij was van peter en voor het eerst kan gaan meemaken, hoe het gaat zijn om zittend op de wc pot ook weer een ander gevoel te hebben. En ja dit is ook zeker anders en ook wel bekend, maar nieuw en ook wel weer even leren hoe je het beste er mee om kunt gaan. Ik kreeg te horen veel te moeten drinken en dat ik morgen gewoon mijn ontbijt mag gaan halen? Ik wou het haar nog vertellen dat ik dat al deed, maar dat het misschien beter is om dat niet te doen. Want het word verboden om met katheter beneden of buiten je hotelkamer te komen, niet iedereen doet dit dus en Féj dacht dan kan ik ook wel eens doen.

Hierna ben ik nog even op bed gaan liggen en heb ik in de middag Seacon Square hiernaast maar weer eens opgezocht. Na wat groter maandverband gekocht te hebben, fruit en andere benodigdheden gevonden te hebben. En zeker ook chocolade (lindt 85% erg lekker…) niet te vergeten te zijn, nog wat verder gedwaald richting de uitgang. Ik liep even een soort Etos in. Ik wou wat nagellak kopen en toen trof ik Sri daar in de winkel. Wat grappig vind ik, en ze kijkt me aan groet me en vind het leuk dat ik daar sta. Sri geeft me een goed gevoel, ze weet dat ik ondeugend genoeg ben maar dat ik me ook redelijk aan alles hou en dat ook gewoon vertel dat ik vrijdag zelf toch al gedilateerd heb, ook al stond dat niet op het schema. Dus ik (foetel) hou me niet overal aan, en dat weet ze. Ze keurt het niet goed maar ze merkt dat het bij mij blijkbaar makkelijk gaat en dat het helen ook gewoon goed gaat. Ik ben erg blij dat Sri dus mijn verzorgster is en ik kan ook altijd fijn met haar overweg en lachen genoeg. Tair vind ik ook erg fijn maar ze is wat rustiger, ook al liet ze me veel zelf doen bij de eerste dag dat ik ging dilateren. Maar effehn ik kwam Sri dus tegen en hebben even gelachen bij het maandverband en groette elkaar weer gedag. Hierna ben ik dus weer terug naar het hotel gegaan en heb ik naa een uurtje op bed gelegen te hebben, besloten om naar het zwembad te gaan.

Eenmaal bij het zwembad aangekomen me ingesmeerd en een half zonnig plekje opgezocht en genoten van de warmte van de zon. Even wat gelezen, even wat geluisterd en even wat geslapen. Daar lag ik dan in mijn bikini te genieten van het vrije moment. Totdat ik merkte dat ik nodig mijn behoefte moest doen, eerste keer? Neej, maar wel eerste keer op een openbare wc en daar ging ik dan, fijn en alles eruit, of toch niet ik merk dat ik even moet voelen hoe ik die spier weer anders moet gebruiken. Dezelfde spier is dan toch net wat anders, we leren weer genoeg hier deze periode. Ook kwam er wat bloed mee, niet dat ik hier versteld van sta want ik zie iedere dag bloed in mijn maandverband maar nu was het in de wc pot. Dus effe denken en dacht dit komt ergens anders vandaan dan van mijn blaas. Dus ik voelde me gewoon rustig en ik merkte dat mijn venusheuvel een stuk rustiger aanvoelde. Gewoon rustig, en dat voelde gewoon zo fijn dat het energie gaf. Dus nadat ik weer lekker in de zon heb gelegen en weer in slaap was gevallen, werd ik wakker en zag een wat oudere man naast me staan. Hij had samen met een jongere dame? Thaise of zo.. de stoel naast mij gepakt en zij effe hallo. Nadat hij hoorde dat ik een Nederlands accent had in mijn Engels, een leuk gesprek gehad en ook wel gelachen dat hij wat Nederlandse woorden kende. Na een chitchat vroeg hij of ik ook het zwembad in kwam, maar hierop was het antwoord nee, natuurlijk het mag niet maar ook ergens anders voor 😉

Na weer een wc bezoek gepraat met de dames waar ik al een keer me ontbeten heb en waar beide dochters ook de operatie hebben gehad, en dat ik een keertje langs moet komen om wat te praten. Dit heb ik dus ook gedaan vanavond en voordat ik dus mijn rondje ben gaan lopen even aangeklopt bij kamer nummer 247, volgens mij heb ik hier toch een uur gestaan en erg leuk gepraat te hebben. Wie weet ontbijten we wel een keer samen, maar wanneer wij met z’n alle kunnen zitten is nog even afzien. Want als ik een ding merk met mijn mobiliteit en gemak hoe alles voor mij gaat ten opzichte van wat ik vaak gelezen heb en meemaak bij de andere dames die dus in het hotel liggen. Dat ik het blijkbaar makkelijk heb en ze verwonderen zich dat ik geen pijn heb, of dat ik pijn dus anders meemaak. En ook hier merk je dus dat iedereen alles anders meemaakt en dat pijn voor iedereen anders is.

Maar zoals jullie wel lezen vermaak ik me en doe ik het allemaal wel goed en relax. Alles op een rustige slakken gang en gemoedelijk rust nemen in de zon en het warme weer. Ik vond het geweldig om voor het eerst echt te plassen als vrouw en merk dat hoe alles eruit ziet ik me heel gelukkig voel met dit deel van mijn lichaam. En de eerste dag zo zonder peter was een genot waarbij ik dus voldoende gelopen heb er waar ik me nu ook goed bij voel. Hoe de nacht gaat zijn weet ik niet, maar ergens voel ik dat ik me een stuk vermoeider voel. Morgen staan we weer op en dan beginnen we weer met een dilateer sessie en douche, daarna weer heerlijk ontbijt eten en dan denk ik dat ik mijn zondag maar eens onder de parasol gaan doorbrengen met een heerlijk drankje erbij. Verder rusten en kijken hoeveel glijmiddel ik in mijn nieuwe koffer kwijt kan. Meer info morgen daarover, nu is het hier middernacht en merk ik dat ik moe ben en dat slapen daar een goede oplossing voor is.

Dus welterusten schatjes, féj merkt dat ze het heel fijn vind om hier te zijn en dat het zelfs heel fijn kan zijn hoe je in je eentje tot jezelf kunt komen. Zo zijn de afgelopen weken zelfs de vragen naar voren gekomen hoe ik het zou vinden om stealth te gaan. Iets wat ik graag wil maar waarbij ik nooit had gedacht dat deze werkelijkheid een stuk sneller naar voren komt. Maar ook dit word een verhaaltje voor een andere keer. 🙂

Day 7 First time seeing

Moe, niet geslapen vannacht. Pijn nee, gevoel veel en veelte veel. Ik lig en voel zoveel dat ik maar niet in slaap kom, ik denk geef het op met dat proberen om te kunnen slapen. Toch nog even proberen, ik krijg het warm voel me fijn maar ik ben alleen maar bezig met mijn lichaam. Ik voel zoveel en zoveel niet, de pakking irriteert me en merk dat geen een houding lekker ligt. Uiteindelijk zweet ik me te pletter en merk dat het bed zelfs nat geworden is, dan maar aan de andere kant gaan liggen. Maar rond een uur of drie gooi ik de handdoek maar in de ring, pakte mijn laptop en begon maar wat afleiding te zoeken. Mijn lichaam gaat maar door en merk dat dit niet pijnlijk aanvoelt maar meer als kriebelig, tintelend, fijn, aangenaam en toch weer niet. Het houd me teveel bezig en ben teveel bezig met wat er over een aantal uren gaat gebeuren. Onrustig kruip ik de nacht door en rond acht uur in de ochtend voel ik me doodop en geïrriteerd aan alles, rond negen uur komt Luc dacht ik nog. Met ontbijt, maar daar was ik niet mee bezig. Ik heb het gered en het ontbijt wat om tien uur kwam smaakte me goed maar ik voelde me ellendig. Mijn gevoelige lichaam ging nog steeds door en tot ongeveer een uur in de middag heb ik me ellendig op bed laten irriteren door die pakking. En alle andere gevoelens erbij.

(pas op! In dit gedeelte vertel ik ook hele intieme lichaamsdelen en hoe het tot stand komt!)

Niet voor de gevoelige lezer dus 😛

Maar toen ging de bel van de kamer waar ik zit, nummertje tweehonderd en zes. Het waren Sri en Tair mijn twee verzorgers en artsen om alles rondom de nazorg te regelen, wat was ik blij en opgelucht. En wat ga ik dan nu meemaken, 🙂 een stukje wat ik bij heel veel mensen altijd met veel bewondering heb gelezen en wat ik nu zelf ook ga meemaken. Een eerste blik natuurlijk maar eigenlijk zoveel meer dan dat, je weet wat er ooit zat en hoe het voor mij zeker de laatste jaren als een extra ballast er aan hing. En dan weet je al zoveel en dan gaat het gebeuren, recht voor je neus de beste plek die je maar kunt bedenken om het mee te maken. Eerst de tape van de pakking die om iedere bil zit er afhalen, en nadat dat los zat mocht ik gaan liggen en begon ze de tape op mijn buik los te trekken. En Sri is daar makkelijk in, toch voorzichtig maar het moet eraf dus trekken maar. Ik voelde veel en je gevoel gaat alle kanten op, de katheter moet nog blijven zitten dus dat slangetje word voorzichtig tussen het verband uitgepeuterd en mocht ik vasthouden. Daarna de pakking verder eraf en je ziet mijn venusheuvel, een beetje blauw en heel gevoelig en blijkbaar voelde ik dit dus afgelopen nachten het meest irriteren en kriebelen. En omdat hier mijn bloeddrains door heen zaten is het blijkbaar zo gevoelig en opgezwollen. We gaan verder en de pakking gaat er helemaal van af, er komen grote wattenstaafjes op me af en die maken het gebied schoon. En doen nog iets meer, ik schiet heen en weer met alle gevoelens. WTF is dat gevoelig zeg, en ik lach geniet en spring zowat de lucht in omdat ik het voel op een intensiteit wat ik nog noooooit zo gevoeld heb aan mijn lichaam. En dit kan ik dus niet als pijn bestempelen maar gewoon gevoelig op een zeer intense manier wat ik dus nog nooit gevoeld heb. En ik merk met dit alles dat ik glunder, en een heel mooi gevoel meemaak in mijzelf van geluk.

Op naar het volgende gedeelte wat een stapje eronder gelegen is en wat dicht is gehecht. Dus eerst met een schaartje knipt Sri de draadjes door. Met wat kijken, trekken en zien komt het los. Ze zegt tegen me ‘’Fej keep breathing full in full out, we are going to remove the bandage from insite’’ dus zij begint aan een stukje verband te trekken en ik kijk mee, beetje wit beetje bloed. Ik voel wat, en weer even niet. Volgende stukje, meer bloed en meer gevoel. Ze zegt ‘’ keep breathing !’’ ik adem meer in en uit en ik voel me toch wel wat gebeuren, pijn ja steken ja en laat het maar komen. Iedere keer weer twintig centimeter eruit, en met dat in en uit ademen gaat het. Ik schat mijn pijn op een zes als ik tussen de een en de tien bekijk. Maar het zijn echt van die stoten, dus ieder keer twintig centimeter eruit en even stop dus hierdoor zeker te doen en merk een intens gevoel. Het laatste stukje was het gevoeligste en merk aan het verband dat er genoeg nog wit was maar ook genoeg bloed te zien aan het verband. Dit stukje huid wat dus in mijn lichaam zit is gemaakt van mijn scrotumhuid en is ontdaan van de buitenkant, gefileerd zeg maar en hierdoor zijn ook alle haarzakjes weg en kan er geen haar in je vagina groeien. Tijdens mijn operatie is er geen extra huid gebruikt dus alles is gemaakt van het gene er al was aan huid, ook worden zenuwbanen geleid naar nieuwe plekken en is eigenlijk alles gereconstrueerd van het materiaal wat je ooit had. Het enige wat ze niet goed kunnen gebruiken is de bloedbanen die dus ervoor zorgde dat het groter en harder kon worden. Meer dit is ook een stukje wat ik niet heel goed weet wat er mee gedaan word, de chirurg weet het. Misschien dat ik het vraag wat hij niet kon gebruiken. Verder zijn mijn schaamlippen gemaakt van mijn penishuid en de binnenste schaamlippen zijn anders en hebben meer gevoel. Clitoris is gemaakt van de zenuwen van mijn eikel. En ik merkte nu even met het schrijven dat ik wel erg gedetailleerd schrijf en misschien dat dat even teveel is voor sommige.

Dus dan.

Dan merk je dat je er een gaatje er bij hebt 🙂 en dat gaatje gaat dus ook opgemeten worden hoe diep dat het geworden is. Wat een heerlijk gevoel dat je weet dat ik hiervoor ook wel mijn operatie doe. Dus uit mijn setje van dilateer stokjes worden er bij gepakt, en maat nr0 word gepakt 200mm lang en 20mm breed. En met wat gel met verdovend middel erin gaat Sri langzaam naar binnen. Het voelt aangenaam en het gaat er makkelijk in en het botst nergens tegenaan, en geen pijn… Ik zie het stokje uit mijn zicht verdwijnen en Sri vraag waar het spiegeltje is wat ik gekregen heb toen ik uit de kliniek kwam. Ze vraagt of ik de benen plat wil leggen en twintig centimeter naast elkaar leg, ontspannen moet ik me. Ze probeert nog wat verder te gaan en vraagt tegen mij wat ik denk dat ik haal. Ik zeg vijf inch, ze kijkt om pakt de spiegel en mijn hand en laat zien dat het rode getalletje van de zeven inch net verdwijnt in mijn vagina. Ik glunder en ik voel me heel goed, dit had ik bij mezelf nooit verwacht want dat is toch zo een beetje net geen achttien centimeter wat mijn lichaam in gaat en dat is dus best wel ver. En ik ben er zelf erg blij mee dat mijn lichaam dit toelaat. Wat een moment weer.

Na dit alles grapjes er over gemaakt dat ik pas over drie maanden seks mag hebben en dat dat ook geld om met mezelf te spelen… fej toch, ik toch niet. Na wat uitleg en het zelf er uithalen van mijn dilateerstokje de twee dames hartelijk bedankt. Morgen zijn ze er weer en mag ik dus gaan beginnen met mijn dilateer schema te starten. Morgen meer daar over 🙂  

Nadat de dames weg zijn gegaan ben ik gaan douchen en heb ik me op bed gelegd. Ik was kapot en merkte dat mijn lichaam helemaal slap aanvoelde. Afspraak gemaakt met Luc om samen op de hotelkamer te eten en even door te nemen wat ik nog nodig heb voor de komende week. Want Luc vertrekt morgenvroeg weer terug naar Nederland. Na het eten en weer voldoende gedronken te hebben voel ik me ook weer een stuk fitter en ben ik dus begonnen met het verhaal wat je net gelezen hebt 🙂 ik sluit hier ook mee af en lig te genieten van iets wat ik heel mooi vind en wat ik voel. Ik glunder en iedere keer als ik me in de spiegel zie dan lach ik en zie mezelf opbloeien hoe mooi ik ben 🙂

day 5 songtexts

Een goede morgen voor mezelf in dit verhaaltje 🙂 en niet omdat ik dit nu schrijf om zeven uur in de ochtend Thaise tijd maar in de avond om negen uur. Maar mijn dag begon vanochtend met een mooi gesprek met iemand uit Nederland, en over muziek en songteksten. Hoe situaties en muziek soms bij elkaar kunnen komen en hoeveel emoties dit bij je los kunnen maken. Daar hadden wij het samen de vorige keer over en omdat ik me gisteren me zo voelde deelde ik het met haar en toen volgde daar het gesprek op. Voor haar was het een uur in de nacht en voor mij begon de dag, en die dag begon dus fijn en goed. En ik heb weer het liedje ook weer terug geluisterd waarmee ik gisteren toch even goed bij kon huilen met wat rust in mijn geheel, the war on drugs, pain. Maar eigenlijk merk ik dat bij de meest beluisterde liedjes van the war on de drugs, allemaal mooi zijn en ieder stukje is gemaakt om met aandacht en in rust te kunnen beluisteren. Luc was een beetje laat voor het ontbijt dus ik heb iets anders gekregen dan waar ik om vroeg. Hij is nu voetbal kijken en ik voel me wakker genoeg om dit verhaal te gaan typen.

Nu ben ik dus wakker maar ik merk dat ik tussen slaap en wakker veel afwissel, ik lig eigenlijk maar en doe niet echt veel inspanningen met mijn lichaam. Als ik lach hoest en nies gebruik ik veel spieren rondom mijn operatie gebied en dan merk ik dat ik dat best goed voel, niet direct pijnlijk maar ik merk het zeker en meestal moet ik hierdoor weer meer lachen. Dus sommige filmpjes en gesprekken kan ik maar beter niet altijd bekijken en bespreken. Op een paracetamol na gebruik ik nu geen pijnstillers, en de paracetamol gebruik ik eigenlijk alleen voor mijn hoofd wat rust te geven want ik heb een zwaar hoofd met alle gedachtes die mogelijk zijn en hoe ik met mijn katheter niet zes uur lang kan slapen, want meestal na drie uur is deze al weer vol. Ook omdat ik wel voldoende drink wat niet altijd nodig is, maar omdat ik niks doe is het beter om wat te drinken van water dan dat ik een stuk chocolade in mijn keel stop. Ook om die een beetje te verzachten. Ik merk dus in mijn keel nog wel wat vermoeidheid door het verwijderen van mijn adamsappel, hierdoor merk dat slikken anders is. In de middag zijn ook mijn hechtingen in mijn keel weggehaald en ziet het er wat rustiger uit, ik merk wel dat ik verschil merk. Want vroeger voelde ik dat daar die adamsappel zat en nu voel ik niks meer tijdens het slikken, op en beetje irritatie na maar dat zou komende weken ook verdwijnen. Vandaag heb ik bijna mijn boek uitgelezen over vrouwen en seks en na deze blog zal dat dus ook gaan gebeuren dat ik het boek uitlees. Een boek wat me toch best wat heeft bijgebracht maar waar ik mijzelf ook heel erg in terug zie. En hellemaal met het geslacht wat ik nu heb 🙂

Verder verliep alles rustig en heb ik weinig te vertellen als je dan toch zo weinig aan het doen bent. Er spelen natuurlijk wel veel gedachtes door mijn hoofd en ik kijk uit naar maandag, ik heb zelfs het dilateer stokje in de hand wat ik dus volgende week mag gaan gebruiken bij mijn nieuw geslacht. Een machtig moment waar ik al heel lang naar uitkijk. En helemaal met alles wat ik heb meegemaakt de afgelopen maanden dat ik me geweldig voel hoe ik dus kijk naar de operatie die ik nu vijf dagen geleden ben ondergaan. Verder ben ik goed te  been en is lopen geen probleem en ik kan zelfs gewoon naar de wc op wat onhandigheden na. Morgen misschien wel gewoon naar beneden gaan om te ontbijten. Maar dat vertel ik morgen wel 🙂

Mijn gedachtes over mijzelf zijn geweldig en laat dus de dagen maar gewoon op me afkomen ook al loop ik me al snel te bedenken wat er allemaal gaat gebeuren met mij. Maar ik moet me nog even vasthouden aan de hotelkamer tot en met die zesentwintigste, of was het nou vijfentwintigste dat de katheter weg gaat. Ik denk dat ik me in mijn eerdere blog een dagje te vroeg heb verteld dat deze weggaat. Maar als het zover is dan kan ik mijn hotelkamer ook wat makkelijker verlaten en op een rustige manier de omgeving weer intrekken denk ik. Ik voel me goed en eigenlijk meer dan dat, maar dat kan ik pas echt later deze maand vertellen 🙂