Tired of doing less ?

Na twee maanden niet meer hier te zijn geweest in Lumiere, was zondag mijn eerste avond weer tijd om een film te kijken. Werk ohne autor was de film die ik samen met M heb bekeken, en waar ik erg van genoten heb en zeker weet dat ik deze nog wel een keer wil bekijken. Maar nu vandaag zit ik in mijn eentje weer te bloggen in de Lumiere hier in Maastricht, en dat was een soort welkom wat ik kreeg van, wow lang niet meer gezien hoe is het allemaal gegaan. En ik heb dan maar meteen een beetje verteld hoe ik me voel en dat ik blij ben met mijn keuze, maar dat ik wel rustig aan moet doen. En dat rustig aan doen doe ik wel, maar zoals ik al eerder verteld heb is rustig aan doen voor iedereen anders en ook voor ieder lichaam anders. Maar ik had zin in en film en zit hier een beetje nonchalant in een gele hoodie met een willekeurige rok er onderaan.

Vandaag heb ik het gevoel dat ik me een stuk meer energie heb en voel me dus wakker, en zo heb ik ook een dag die voelt dat ik wat gedaan heb. En dat ik geen moment heb gehad dat ik me echt moe voelde, het moment om mijn uurtje in de middag te doen was ook een stuk minder vermoeiend. En ook ging het bijna allemaal lekker en goed, het enige wat ik voelde bij nr2 was een branderig gevoel. En dit gevoel kwam terug toen ik na het douchen een branderig gevoel bij het plassen kreeg, en dat is gewoon niet fijn. En ik weet ook niet waar het echt vandaan komt dus ik hoop na wat drinken nu dat ik dadelijk gewoon kan zitten zonder iets naars te voelen. Afwachten dus, maar ik voel me best prettig en zit hier ook redelijk comfortabel zonder kussen op een harde stoel. En met redelijk boel ik dat iedere keer als ik ergens zit, maakt niet uit waar en of dat met of zonder kussen is. Mijn clit gaat alle kanten op met gevoelens en dat kan enorm storen, en voelt drukkend op het sensuele na. Dat gevoel is nu zittend niet fijn, maar als ik in rust sta of lig voelt mijn clit echt wel fijn aan en merk ik hoe mooi Dr Chettawut het allemaal gemaakt heeft. En daar geniet ik wel erg veel van, en zeker als ik dan met een spiegeltje kijk hoe het werkt heb ik echt veel bewondering voor deze persoon gekregen.

Dus om al dat moois niet kapot te maken moet ik rustig aan doen, maar hoe rustig en hoe veel wil je op bed liggen. Zelf doe ik dus mijn afspraken en meer niet, ik rij dan wel naar Amsterdam met de auto maar de stoelen in de Volvo v70 zitten als de beste en zijn echt mijn favoriet om in te zitten. Zo merkte ik van de autorit die langer dan twee uur duurde niet echt dat ik vermoeid was, en ook lichamelijk niks op aan te merken. Nu ben ik wel bewust dat ik niet teveel moet bewegen en een wandeling van drie uur is ook niet de bedoeling. Zelf merk ik dat een uur al te veel is, maar op een rustig tempo wel te doen. Ook nu ik dus hier zit in de Lumiere en waar ik dadelijk en film ga kijken zit ik ook vier uur op een stoel, en dat voelt gewoon oké. Dus soms denk ik, ik ga een half uurtje lopen om de deur uit te zijn en soms denk ik dan weer dat dat teveel is. Ik stoei met het rustig aan doen, maar ik merk ook door de energie die ik vandaag had dat ik ook weer wat gedaan heb aan mijn curriculum vitae. En ga ik kijken of ik er iets nieuw bij kan zetten, maar of ik daar alle energie voor heb weet ik nog niet.  

Verder was mijn gesprek met mijn psycholoog erg goed gegaan, en ben ik ook tevreden dat ik met haar over mijn dagelijkse gedachtes kan praten. En zo voel ik  me vandaag weer een stuk beter dan afgelopen dagen ook al wil ik dat niet bestempelen als slecht, gewoon  vermoeiend en daar moet je dan toch doorheen. En dat lukt ook wel, het is de vraag hoe dat in zijn geheel gaat zijn en hoe ik er op terug ga kijken 🙂 Verder merk ik dat ik wel geniet van al deze veranderingen, zelfs voor sommige momenten heel veel. En dan merk ik dat het gewoon een tijd is die veel energie kost en vermoeiend kan zijn met alle uurtjes die je met jezelf bezig bent. Want ik merk gewoon dat het weer terug op bed gaan liggen, je ook na dat uurtje je in bed houd als je een dipje hebt, en dan merk ik dat ik gewoon uren kan slapen. Slapen met een kussen tussen mijn benen om er aan te denken dat ik rustig aan moet doen. Rustig aan doen is niet altijd mijn sterkste kant maar het gaat me wel lukken 🙂

Being or doing ?

Wat voel ik me toch wisselend, mijn gedachtes gaan heen en weer en vol me soms rusteloos. Ik voel me over het algemeen wel goed en heb het gevoel dat ik me ook zo voel. Maar ik kom soms gewoon niet tot mijn bezigheden of dat denk ik, ik voel me moe of komt het omdat ik te lang in bed lig? Ik voel daarbeneden veel en weet niet altijd of dat goed is, vannacht een bloeding gehad waar ik niet echt van schrik, maar ik werd wakker voelde niks van pijn maar meer nattigheid. Weer zo een geval van, ik heb geen flauw idee of dit nu goed is of slecht. Ik weet dat het kan maar doe ik teveel dat het daardoor gebeurd. Ik zie dan wat plekjes die roder zijn en nog verder moeten helen, en denk dan zal ik mijn uurtje wel me nr2 doen omdat het vannacht heeft gebloed. En dan gebruik ik alleen nr0 en 1 en zelfs al bij nr0 heb ik iets van en beetje bloed wat ergens dan vandaan komt, en met een beetje bedoel ik misschien vijf druppels. Vannacht was het meer zoals ongesteldheid. En dan merk ik dat ik vandaag weer iets op de planning heb, en dan heb ik wat meer energie. Maar ook weer in mijn hoofd hoe mijn dag moet verlopen, en wanneer ik dan mijn uurtjes moet doen. want mijn uurtjes lopen gewoon rommelig, geen structuur van tijd en soms te moe om het een derde keer te doen die dag. En dan weet ik dat ik rustig aan moet doen, maar net dat rustig aan doen zorgt ook ergens anders voor.

Ben ik af aan het kicken van al dat werken afgelopen jaren, merkt mijn lichaam rust dat het energie vraagt om bij te komen. Is het gewoon de operatie geweest of speelt een burn-out ook parten met mijn gezondheid en onrust. Ja ik voel me goed maar ik zit een beetje in een waas. En die waas maakt me stil, en zorgt ervoor dat ik steeds vaker weg kan dromen. En dan zit ik wat voor me uit te staren en laat ik mijn gedachtes los en komen er ideeën binnen. Ideeën over wat ik voel en graag zou willen doen, hoe ik me zelf voorstel in het leven te staan. Maar dat dromen zorg er ok voor dat ik soms geen pagina verder kom als ik een boek lees. En ook met het vertellen van mijn blog loop ik stil, alsof ik te moe word. Dus wat gebeurd er allemaal met mijn lichaam en geest, en hoe goed gaat alles met me. Een ding voelt wel goed, en zelfs natuurlijk met een revalidatietijd. En dat is dus mijn operatie geweest, dat geheel voel fijn in alle bewegingen er om heen. Dat rustig aan doen moet ik dus goed in mijn gedachte houden en dat vind ik soms nogal moeilijk, niet omdat ik dan teveel doe. Maar omdat ik meer wil doen en hoe ik me voel dat ik denk dat mijn gedachte geen pijn voelt of ongemakken en daardoor vrijer wil bewegen.

Op zich merk ik dus genoeg positieve, tijd in alles maar ik merk dat ik ook door andere prosessen heen ga die niet al te makkelijk zijn. Een daarvan is waarom ik opzoek ben naar pijn, lichamelijke pijn. En dan dacht ik dat de operatie pijn ging doen maar ik merk meer irritatie dan daadwerkelijke pijn waar ik doorheen moet. Hoe ver wil ik gaan om meer van mijn lichaam te voelen, en hoe nodig is het om me daarbij fijner te voelen in het leven dat ik leef. En zoals ik dit schrijf heb ik het gevoel dat ik dit ergens al eens eerder heb geschreven over dit gevoel in pijn. Maar in dit merk ik ook iets positiefs waar ik mee bezig ben en merk dat pijn ook uitgebeeld kan worden. En misschien zit daar ook en stukje voldoening in om dat te laten tonen in beeld, en dus voor mezelf een stukje kunst te zien in pijn wat ik wil voelen. En zo vond ik mijn afspraak van vrijdag middag veel beloven met een reis in mezelf opzoek naar een identiteit in wie ik ben.

Vrijdag na mijn interview ging ik mijn uurtje weer doen en wou ik wat slapen omdat ik die avond en nacht tussen wat vrinden ging doorbrengen. En daar lag ik dan met een diepgaande geest te bekijken wat ik graag wil laten zien in mijn identiteit die gecreëerd is door mijn omgeving en daarin zit alles van pijn naar de mooiste schoonheid, iets wat alleen jij kan laten zien als jou ware ik. En in hoeverre wil jij jou ware ik laten tonen in alle schoonheid en pijnlijke momenten. Hoe ver laat je je zelf gaan in emoties die diep in je verborgen zitten omdat je er moeite mee hebt ze te tonen. Hoe ver kan ik gaan in mijn geestelijke pijn wat in me zit en deze te laten tonen in mijn lichamelijke uitingen die ik zie als kunst. En misschien wel als moment dit te ondergaan en laten gebeuren, momenten die ik koester mee te maken. Momenten die voor meer ware ik kunnen zorgen.

Of draai ik door voor de meesten van jullie nu?

two years ago :)

Daar ben ik weer in het VUmc, waar twee jaar geleden mijn eerste intake was is nu mijn post-op controle en gesprekken. Ongelofelijk wat er die twee jaar allemaal is gebeurd en hoe fijn ik me nu voel, en waar ik terug kijk naar mezelf en denk pff ik heb het toch wel allemaal gedaan. Voornamelijk de periode dat ik niet aan de hormonen zat bewonder ik van mezelf dat ik het toch allemaal maar deed, rondlopen bij de bouwmarkt, zwemmen in Boedapest komen als eerst naar boven. Wat een tijd en wat heb ik toch beleefd toen, en waar gaat de tijd heen nu.

Ik zit nu hier in het proeflokaal op het stadionplein in Amsterdam, ik heb een afspraak met mijn nichtje om elkaar even te zien 🙂 En om een verhaal te vertellen van mijn laatste veertig dagen. Mijn afspraak ging goed en heb ook mijn verhaal kunnen doen met betrekking tot het hele verhaal Thailand, en met mijn psycholoog iets verder ingedoken op de realiteit. Wat ikzelf een erg fijn gesprek vond, en waar ik ook veel sympathie voor mijn psycholoog heb. Want ze bewonderd mijn positieve insteek, maar ik merk dat ze ook echt waarde hecht aan mijn psyché en denkt er ook wat van op te kunnen steken. Oftewel informatie uit te halen wat waarde heeft voor haar eigen ontwikkeling en dit ook bij andere mensen als hulp kan zijn. En daar ben ik blij mee. Zo kijk ik ook terug op mijn gesprek met mijn endocrinoloog, mede omdat ik haar een jaar geleden al positief vond en omdat ze ook reële vragen stelde en niks verwachte. En misschien komt het omdat mijn psycholoog en endocrinoloog beide nog jong zijn, ongeveer rond mijn leeftijd en dat vind ikzelf gewoon erg fijn. Dus na mijn bloedafname en mijn pilletjes weer opgehaald te hebben, ben ik naar het stadionplein gegaan met de bus en daar ik nu dus zit te schrijven in het proeflokaal.

Verder merk ik dat ik me wel weer fijn en thuis voel hier in Nederland, maar ik moet echt nog een routine vinden in alles. En voornamelijk mijn uurtje daar stoei ik nog veel mee, mede omdat ik erg moe ben en veel slaap. Veel slaap omdat ik nog steeds niet zes of acht uur aan een stuk door kan slapen, en dit dus altijd maar delen zijn van twee uur. En omdat zoals vandaag weer ik met de auto naar Amsterdam ben gegaan en dus weer dik zeven uur kwijt ben, en om nu naar Amsterdam heen en weer te rijden is onzin. Dus heb ik afgesproken even te kletsen met mijn nicht wat in Amsterdam-Zuid woont, en wat wel makkelijk uitkomt. Maar ik zal naar verwachting na negen uur in de avond weer thuis zijn en dan heb ik dertien uur niet mijn uurtje gehad en dan merk je dat dat eigenlijk weer te lang is. En dus merk ik dat het de komende jaar nog echt een klus gaat worden dit goed te doen en comfortabel genoeg om ook naar nr4 te kunnen gaan in week tien. En niet omdat het nu echt week tien moet zijn maar omdat ik iets ander heel graag wel  meemaken en daar klaar voor zijn 🙂

Zoekend naar dit alles en meer word  nog spannend maar ik merk dat ik genoeg afspraken plan om ook te zoeken naar mogelijkheden tussen de afspraken door. Nu merk ik vandaag dat ik een stuk minder vermoeid ben, ook omdat ik een stuk beter heb geslapen. Maar ook omdat ik wat meer rust heb dat ik weer terug ben hier in mijn huisje. Al het nodige is gebeurd en ik kijk uit naar vrijdag 🙂

Back home, Tired with a smile.

Daar ben ik dan als laatste stukje wat ik schrijf over mijn levensdroom in Thailand, of zo heb ik de titel gegeven in word waarin ik altijd schrijf. Ik heb over het hele onderwerp van mijn srs nu bijna 23k woorden geschreven, van het uitzoeken van welke keuze ik maak en daadwerkelijk de gehele reis die zo ongeveer de afgelopen veertig dagen hebben plaatsgevonden. En zo schrijf ik nu weer vanuit mijn kamertje, ik ben thuis en voel me goed. Maar ik merk dat ik me nog wel even moet settelen en routine moet vinden in mijn bezigheden. Gisteren was ik voornamelijk nog erg moe maar probeerde wel meteen een ritme op te pakken. Ook al is dat nog erg moeilijk, en ik was gisteren rond tien uur in de avond kapot moe en ik deed de lichten uit beneden en liep naar boven om in mijn bed te gaan liggen.

Owja ik moet nog Dilateren pff ik ben kapot, ik voelde me zelfs nog vermoeider dan de dag dat ik terug kwam met het vliegtuig en om half tien weer mijn huisje binnenliep samen met P. P heeft mij zaterdag avond op Schiphol opgehaald en een mooie bos bloemen gegeven, wat was ik blij met die knuffel daar op het vliegveld en de warme welkom. Een beetje veel gevoelens gingen door me heen dat ik niet echt goed wist wat ik wou vertellen en hoe fijn ik me voelde. Mijn vlucht vloog geweldig, mag ook wel als je businessclass terug vliegt. Maar ik heb echt genoten van de service, het eten en hoe groot het verschil is tussen business en economy class. Het verschil merkte ik op best veel gebieden, maar de grootste is toch wel de grote stoel en service om je heen. En ik heb dus genoten van de vlucht, ook al heb ik misschien iets meer dan voldoende whisky gedronken en water. Wat dus ook mijn wc bezoek verhoogde, en dus ook de tijd die ik doorbracht met het personeel, piloot en andere gasten. Gewoon lekker staand praten en er achter komen dat ik al een uur lang daar stond, de twaalf uur van de vlucht vlogen dus ook voorbij en voordat ik het wist werd er verzocht weer plaats te nemen in de stoel voor de landing. En zo heb ik veel genoten van die vlucht en geen last of bloed ondervonden daar beneden. De rolstoel die aangeboden kon worden heb ik geskipt, en geen idee waarom maar ik voelde me goed en heb alles op een slakkengang aangedaan. En dat beviel me erg goed, ook al merkte ik dat ik zoals gewoonlijk meestal met een Last-Call aan boord ga.

Eenmaal thuis te zijn en veel gepraat te hebben met P in de bus waar hij me mee ophaalde, een bus omdat hij ervoor gezorgd had dat er een bed achterin gemaakt was. Voor het geval de rit zittend teveel was, wat een liefde <3 Dus toen de koffers binnen waren samen nog een drankje gedronken met P en rond half elf hem uitgezwaaid te hebben stond ik dus daar weer thuis in het huis. Na nog wat gerommeld te hebben en mijn koffers opengemaakt te hebben begonnen aan dat uurtje op bed leggen, en dat was en ging best wel onhandig. Geen goed licht een te zacht bed waardoor ik niet recht lag en alles een beetje te koud was. En dus na veertig minuten gaf ik het op en ben ik maar op mijn zij gaan liggen om in slaap te vallen.

Een nachtje weer terug in je eigen bed en dat beviel goed, maar echt veel slaap heb ik niet gekregen want merkte dat ik nog wat onwennig was met alles en ook de vermoeide vierentwintig uur die ik beleefd heb, en voornamelijk daar beneden ging het geprikkel goed tekeer. Dus in de ochtend maar een plank onder mijn toppingmatras gelegd en dat deed wonderen met het ochtend uurtje, nr2 ging ook goed naar binnen en er was op een druppel bloed na niks te bekennen. Op naar ontbijt en ik was blij dat C nog wat soja yoghurt in de koeling had laten staan zodat ik met mijn mix van zaden en bessen weer mijn vertrouwde ontbijt kon eten. En met een kop koffie begon ik maar met mijn was en alles een plekje te geven, zo ook een plekje maken om in de middag goed dat uurtje kon doorkomen. Verder nog veel gedaan om alles op orde te krijgen rondom mijn zorgverzekering en veel berichtjes rondgestuurd om te zeggen dat ik thuis ben. Rond zes in de avond was ik moe, erg moe en ben ook even gaan slapen. Rond acht wakker geworden en dacht ik ga gewoon lekker frieten eten en een oude James bond film kijken 🙂 (Moonraker). Net na tien in de laatste minuten van de film viel ik om van slaap, en ook al liep ik naar boven en stond voor mijn bed en dacht pfff dat uurtje daar heb ik nu echt geen energie voor. Dus ik heb het uurtje geskipt en ben gaan slapen, rond drie uur werd ik wakker en dacht dan doen we dat uurtje nu maar. Dus midden in de nacht lig je daar en dan denk je, ik ben weer thuis en merk dat ik nog even een plekje moet vinden met al mijn bezigheden.

Mijn ochtend begon goed vandaag en ik heb na mijn middernacht uurtje erg goed verder geslapen en voel me een stuk energieker, dus na een ontbijt en bedankjes vanuit Bangkok weer begonnen aan mijn ochtend uurtje wat net voor twaalf eindigde en goed verliep. En doordat ik goed geslapen heb merk ik dat ik ook energie heb voor dit laatste srs verhaal van mijn levensdroom in Thailand. Ik heb thee gezet, espresso ernaast, nagellak opgedaan en nog wat geëpileerd met de epilady. En nu dus dit stukje tekst, en ook een afsluiter met een verhaal wat verdergaat in mijn normale leven. Een leven wat ik steeds normaler wil laten worden als vrouw en niet als transgender, en dus merk ik steeds vaker dat ik opzoek ga om meer op eigen benen te staan. En daarmee komt ook het stukje VUmc om de hoek kijken, want woensdag heb ik daar een afspraak staan. En als er voor mij moeilijkheden naar voren gaan komen merk ik dat ik het VUmc ook weer zo snel mogelijk wil verlaten.

Nu ga ik even ontspannen en een boek lezen, vanavond een afspraak om samen wat te gaan eten. En dan dinsdag laserbehandeling, maar dat staat deze week op de planning en daar ga ik later wel weer over schrijven. Nu kijk ik terug naar een mijn droom wat werkelijkheid is geworden en kijk ik vooruit naar de werkelijkheid hoe ik daar zo goed als mogelijk mee kan omgaan. En dat ik mijn leven verder kan leven zonder oordeel wat er vroeger is geweest, en die stempel van het DSM boek mag ook weg.

Last 15 ours, feelings in myself

Wat is wijsheid, of hoe stom kun je zijn. Misschien wel dat ik een van de twee nu uitvoer, en ergens denk ik wel dat het goedkomt. Maar of ik nu weet wat er vannacht kan gebeuren is een grote vraag. Mijn laatste uren zijn aangebroken de laatste vijftien om precies te zijn, en dat doe ik zittend op twee krukjes met wat Street-food naast me. Voor de zekerheid maar een cola, en mijn laptop om dit dus nu te schrijven. Een stom idee eigenlijk maar tja wanneer merk je dat het echt stom was of dat het toch kon.

Mijn afgelopen dagen van deze week zijn alle kanten opgegaan en nu voel ik me dus gewoon goed, geen pijn of gevoel dat het echt mis kan gaan. Het gene wat vannacht is gebeurd daar moet ik het komende half jaar rekening mee gaan houden dat het zal gebeuren. En zeker wanneer je dus een maat groter gaat dilateren, dus alles rustig aan doen en je lichaam aanvoelen. Maar ja ik voel zoveel aan mijn lichaam, het prikkelt ik voel heel vaak dat gevoelige plekje wat bovenaan mijn vulva zit. En steken van de zenuwen heb je daar ook nog bij, en dan na een wandeling van dertig minuten voel je de doorbloeding ook weer opkomen. Dus waar zit je limit van je eigen lichaam en hoe snel voel je zelf iets dat niet in orde is. En hoe kom je daar achter. Veel vragen die voor me liggen. Op naar de avond die voor me ligt.

Mijn avond zal een vermoeiende worden en eigenlijk hoop ik door nu gewoon wat te doen dat ik in het vliegtuig gewoon lekker kan slapen, languit liggend in een vliegtuig. Hoe heerlijk kan dat zijn, een afsluiter van misschien wel de mooiste maand in mijn leven. Of eigenlijk is het besef wat ik nu heb hier zittend wel mooier met de gedachte in mijn hoofd hoe ik me voel, en hoe ik om me heen kijk in dat stukje wereld waar ik me nu nog bevind. Ik heb werkelijk genoten van voornamelijk mezelf, ik in de persoon in wie ik ben. Dus mijn nacht wat voor me ligt is de laatste, en daarvan is de planning dat ik om kwart voor vijf ga opstaan. Opstaan om naar beneden te lopen om K uit te zwaaien en dan terug naar de kamer om te dilateren. Twee uur lang met nr0 en nr1, dus geen nr2. Daarna douchen, alles in mijn tas gooien, en dan samen met J ontbijten. Weer iemand die ik heb leren kennen en waar ik een leuke band mee heb gekregen hier in het Hotel waar ik negenentwintig dagen heb overnacht. Om acht uur staat mijn chauffeur klaar en word ik op het vliegveld afgezet, en dan mag ik plaatsnemen in een rolstoel. Allemaal geregeld om er voor te zorgen dat ik rust kan hebben en dus ook al mijn koffers worden gedragen en geregeld. Wat een verwennerij wat ergens ook wel nodig is. Om twaalf uur zal ik in het vliegtuig zitten en rond zes uur in de avond land ik weer in Amsterdam, Nederlandse bodem met een ander klimaat, van de achtendertig graden van vandaag naar winterse temperatuur in Nederland.

Ik bewonder de contacten die ik heb opgedaan hier afgelopen weken, en met deze contacten heb ik veel beleefd. Voornamelijk hier op het hotel en omgeving zoals de nachtmarkt waar ik nu zit en gegeten heb. En daar in merk ik dat ik veel gezelligheid om me heen heb gehad, maar ook de nodige steun en adviezen. En momenten die van tevoren nooit denkbaar waren en waar je dan door jezelf te laten zien in terecht komt. Een mooie binding met iedereen die hetzelfde meemaken, waar je elkaar kruist door beide de operatie bij Dr Chettawut te laten doen. En waar je misschien ooit nog eens denkt dat het kan gebeuren dat je word uitgenodigd bij mensen thuis. Wie weet zal het ooit gebeuren, maar dat zal dan op mijn pad komen zonder er bij na te denken. Gewoon beleven de wereld om mij heen met je eigen keuzes, en waar ik merk dat ik ook weer echt de stap wil maken. De stap te maken om op eigen benen te staan in de wereld zonder stempel. Op weg naar mijn eigen leven als vrouw zoals ik altijd ben geweest, maar nu zonder weet dat het ooit anders was. Op weg naar een omgeving waar dit realiteit kan zijn. En of dat deze zomer gaat gebeuren of de zomer erna, dat zal mijn pad zijn wat ik bewandel 🙂

Day 25 bleedings

Daar lig ik dan in bed, wachtende op de laatste keer controle van Sri of Tair. Of op mijn laatste dag wel beide, maar dat is nog even afwachten. Ik had vannacht even een momentje met veel bloed daar beneden, gelukkig is nu weer alles goed. maar ik schrok zelf wel even een beetje erg met het moment dat gewoon niet fijn was. Daar lig je dan lekker te slapen nadat ik samen met B de nachtmarkt had bezocht en gezellig hadden gepraat en rond twaalf uur weer samen terug waren in het hotel. Dus na twee bier sliep ik lekker in en werd net na drie wakker met een flinke steek daar beneden, een steek die echt wel opviel en best pijn deed. Maar na die steek dacht ik hmm wat zou het zijn, ik deed even het licht aan en keek met mijn spiegeltje even daar. Maar ik zag niks dus dacht ik ga maar weer slapen, dus kussen tussen m’n benen en ging liggen op mijn zij, en toen ik lag weer een enorme steek. Dus ik dacht dit is niet goed, opgestaan en maar naar de wc gegaan. Maar eenmaal gezien dan ik druppels bloed zag na het plassen maakte ik me toch wel bezorgd. Dus alle lichte aangedaan en keek even in mijn maanverband, hier zag ik best wel een grote streep bloed. Dus ik ging voorzichtig op bed liggen en eenmaal spiegeltje in mijn hand, schrok ik toch wel en begon te denken wat er gebeurd was en waarom. Alles wat ik bekeek zat wel onder bloed en na wat wc papier gepakt te hebben en alles schoongemaakt te hebben leek het in orde. Maar ik voelde wel nog steeds wat druppelen, dus opeens zag ik bloed uit mijn vagina komen, en toen voelde ik me toch wel een stuk minder oké.

En dan gaan er veel gedachtes door je hoofd, komt het omdat ik nr2 bij het dilateren gebruikt heb. Was het te snel om dit te doen, ja het ging stroef en de eerste keer niet echt comfortabel, maar zes uur geleden voelde ik niks van pijn toen ik aan het dilateren was. Zelfs erna voelde ik me eigenlijk helemaal fijn en comfortabel, zou het dan toch door die twee bier komen en het rondwandelen over de nachtmarkt. Of heb ik in mijn slaap teveel gedraaid, pff ik word gek en denk tegen mezelf doe maar rustig. Ga liggen doe alles voorzichtig aan, en mail maar effe naar de clinic, het was nu half vier in de nacht. Gelukkig kwam ik op het idee een paar Nederlandse dames te berichten die een maand eerder hier waren geweest en vertelde wat er gebeurde nu en wat te doen. Het werd vier uur en nog geen antwoord, ik depte nog steeds wat bloed. Niet veel maar ja je ziet nog steeds bloed en voelt je gewoon niet fijn, rustig blijven liggen dacht ik en dan komt het goed.

Tien minuten later komt er een berichtje binnen met antwoord, ofja antwoord. Een berichtje van dat bloedverliezen kan gebeuren, of dat nu hetzelfde geval is wist ik niet maar ik was al geruster dat het ook kan gebeuren door een hechtingsdraad die loslaat omdat er wat druk ontstaan is van wat bloed dat daar achter zit. Meestal een propje bloed wat dan opeens uitkomt en uitbloed, dus ik even kijkend in de prullenbak en kwam inderdaad zo een propje tegen. Pff dus het kan net zo goed even dat stukje zijn geweest wat die steek gaf en dus daarna ging uitbloeden. Het was nu na wat berichtjes heen en weer sturen al half vijf, ik voelde me gelukkig wel een stuk rustiger en ook het bloeden was opgehouden. Nou dan lig je met je voorlaatste nacht hier en dan ben ik blij dat me dit nu voor de eerste keer gebeurd hier in het hotel, stel je voor je zit in het vliegtuig. Dus rond vijf herstelde ik me en probeerde wat te slapen, maar echt lang slapen was niet de planning.

Want ik had beloofd om twee mensen waar ik de afgelopen drie weken veel tijd mee heb doorgebracht uit te zwaaien en dat was om zes uur in de ochtend. Eenmaal beneden in de lobby vonden ze het erg fijn dat ik ze nog even uitzwaaiden en liep samen met M weer terug naar boven, M is een andere moeder waarmee ik veel tijd heb doorgebracht en waar ik ook was voor de verjaardag van haar dochter. Na weer op de kamer te zijn effe in slaap gevallen en werd wakker rond half acht, voelde me moe maar eigenlijk was het tijd voor dilateren. Pff nu na zo een nacht, neh ik wacht wel. Kwart voor acht bericht van B of we samen ontbijt zouden doen rond half negen, dus ja leuk zie ik je daar 🙂 Dus zal ik dan toch maar even dilateren en kijken hoe het gaat? Dus daar lag ik dan, toch maar de drie staafjes geprakt en gaan liggen, eerst tien minuten nr0 daarna dertig minuten nr1 en dan de laatste tien minuten nr2. Uiteindelijk ging dit goed, ook al kwam nr2 nog niet tot de zeven inch ik was blij dat ik over de zes ben gekomen, dit alles luchtte wel op en was erg blij dat ik toch maar mijn routine heb gedaan en gevoeld of alles oké voelde in mijn lichaam. Geen pijn of rare gevoelens, en om kwart voor negen schoof ik beneden aan tafel aan voor ontbijt. Wel met een lekkende poes van glijmiddel, en ongeschoren zonder douch boeide het me eigenlijk weinig. De rest vertel ik zo dadelijk 🙂

Day 22 overwhelmed by awareness

Daar lig ik dan, in bed uit te rusten van mijn afgelopen dagen. Ik voel me weer een stuk energieker dan mijn afgelopen twee dagen. Voornamelijk maandag was ik effe even van de wereld, vermoeid en overweldigend van besef in mezelf. Dus ik ben blij met mijn dag als vandaag, want vannacht heb ik het beste geslapen sinds dat ik hier ben. En ik ben blij dat ik lekker rustig aan heb gedaan, het enige wat niet rustig aan zijn gegaan zijn mijn contacten die ik heb gehad. Heel gezellig en leuk welke binding er is tussen andere moeders en vaders die met hun dochters hier zijn om ook bij Dr Chettawut een operatie laten ondergaan. En de diversiteit is dan ook weer erg leuk waar iedereen vandaan komt uit de wereld. Zo zijn de afgelopen dagen natuurlijk in het Engels verlopen, maar mijn frans is ook weer beter geworden.

En zo was mijn zondag avond dus vrijwel geheel Franstalig, er was iemand jarig en dat werd gevierd. En ook ik was uitgenodigd, en dan zit je opeens met elf personen op een kamer. Vijf moeders met hun vijf dochters en ik, nou als ik een ding nooit had verwacht was het deze avond. Met Franse Rose wijn begonnen, en na vier uur op de kamer gehangen te hebben afgesloten beneden in de lounge met een Thaise martini. En ja dit is allemaal alcohol en dus merkte Féj dat ze de volgende dag niet echt met een kater opstond maar erg wakker was ze niet. Dus met al die gezelligheid van zondag nacht stond ik om zeven uur weer op om een uurtje te dilateren en na het ontbijt werd ik om tien uur opgehaald door de chauffeur van Dr Chettawut. Ik heb dus mijn eindcontrole vandaag, en ik kan mijn bestelde glijmiddel ook meteen meenemen. Dus met koffer vertrok ik richting de kliniek, brieven en wat lekkers heb ik ook meegenomen als bedankje voor iedereen. Eenmaal daar mocht ik alle pakketjes glijmiddel in mijn koffer doen en afrekenen. 132 stuks, en ik ben er achtergelopen dat ik deze hard nodig heb. Want ook al dacht ik met daar een jaartje mee door te komen, ik denk dat ik blij ben als dit een half jaar gaat worden…

Dus na wat geklets en wachten mocht ik weer meelopen naar boven en mocht ik me uitkleden, weer de badjas andersom aan doen en de operatie kamer inlopen. En dan loop je binnen en kreeg ik toch even een flashback naar wat er hier twintig dagen geleden met mij gebeurd is. Ook nu mocht ik weer plaatsnemen op de tafel, maar mijn benen lagen nu gespreid voor me en er werd blauwe plastic sticker met een kabeltje eraan op mijn bovenbeen geplakt. Hierna wat dekens over mijn lichaam en benen, en kreeg ik een instructie om te zien hoe ik mijn spoelmiddel moet mixen. En dan merk je hoe alles er uitziet en welk besef er binnen druppelt hoe ik hier dus lag de vorige keer.

Hierna werd beneden met grote wattenstaafjes alles schoongemaakt en kwam Dr Chettwut binnen voor de controle. Wat en gerust stellende man is het toch en ik vond het erg fijn hoe warm hij de patiënten ontvangt. Met een eendenbek in zijn hand en een fel lampje op zijn hoofd, werd er grondig gekeken daar binnen en werd er binnenin nog iets weggebrand. Blijkbaar niks ernstigs maar er werd wel verteld dat ik meer glijmiddel moet gebruiken bij het dilateren 🙂 en toen de foto gemaakt werd van mijn Vulva werd ik meteen nieuwsgierig en zij dat ik die foto graag wou zien. Nou dat kan dus, en was ik blij zeg. Ik genoot van het wonder wat Dr chettawut kan maken van de huid die er is, en zelfs meer dan dat. Want ook al heb ik mij erg goed ingelezen en de operatie techniek en mogelijkheden, maar toen ik vroeg wat de rode plek was tussen mijn vagina en urethra stond ik versteld dat hem dat zo goed gelukt was.

Hij lachte en zij dat dit mijn skene glands is, mijn prostaat. En ook de mogelijkheid te hebben om vochtig te kunnen worden, mijn Cowperse klier die dus voorheen mijn voorvocht gaven is nu dus de klier van Bartholin geworden. Dus ik ben benieuwd hoe dat allemaal gaat werken bij mij. Maar ik was zo blij en in de wolken met dit alles dat ik in de middag steeds meer een besef kreeg wat er allemaal gebeurd is en wat ik nu allemaal heb. Wat een beleving dit <3

En zo dobberde ik ook mijn dinsdag door, moe en besef van alles. En nu word ik ook weer erg moe, dus ik stop gewoon met typen en plaats een half afgemaakt bericht hier.

Day 19 Letter of love

Nou hierbij een stukje wat ik schreef in het Engels voor de lieve mensen van Dr Chettawut, die als gehele familie en in een team bezig zijn om voor jou de zorg te geven. En ik voel me geweldig met mijn lichaam en mogelijkheden, het is nu negentien dagen geleden dat ik uit mijn narcose kwam en wakker werd. Een ongelofelijk verhaal waar ik iedereen wil bij bedanken. Maar eigenlijk bedank ik mijzelf nog het meest, door te kijken in wie ik echt ben en waar ik mijn geweldig in voel. Een eigen lichaam te hebben wat bij mij hoort zoals mijn geest is. Ook al is niet alles mogelijk de stap die ik gemaakt heb en wat drie weken geleden gebeurd is, is een lichaam gekregen hebben die meer bij me past dan het lichaam hiervoor. En daarvoor ben ik het hele team en zeker Dr Chettawut erg dankbaar voor.  

คนที่รักของคลินิกดร. เชตวุฒิวุฒิ

ฉันอยากจะขอบคุณทุกท่านสำหรับการเข้าพักที่คลินิกอย่างที่ฉันรู้สึกว่ามาในครั้งแรกสำหรับการตรวจร่างกาย ความรู้สึกในตัวฉันกับผู้ป่วยรายอื่นในวันนั้นฉันได้พบกับการรอให้คนขับรถมาถึงและวันที่ฉันผ่าตัด ฉันเข้ามาในวันที่ 14 มกราคม @ เวลา 14.00 น. ของเราทำสิ่งที่คุณถามและฉันสามารถไปนอนบนเตียงในโรงพยาบาลฉันเขียนฉันนิด ๆ หน่อย ๆ ในบล็อกของฉันและในที่สุดฉันก็ผล็อยหลับไป พยาบาลคนหนึ่งทำให้ฉันตื่นขึ้นมาและบอกว่ามันถึงเวลาที่จะต้องไปที่โต๊ะผ่าตัดแล้วฉันจะเล่าเรื่องให้ตัวเองรู้สึกดี ฉันหัวเราะเมื่อของเหลวสีขาวมาให้ฉันนอนหลับและหน้ากากที่เกิดขึ้นในปากของฉันให้ความรู้สึกที่ดีฉันคิดในตัวเองว่าฉันจะมีความฝันที่น่ารักเมื่อใดฉันจะตื่นขึ้นเมื่อ 🙂 มันจะเป็น ไม่มีความฝันอีกต่อไป

ฉันรู้สึกถึงสามวันในการเข้าพักวงดนตรีของครอบครัวที่อยู่กับคุณทุกคนและแอนเมื่อคืนและวันที่ผ่านมาช่างน่ารักแค่ไหนที่รอยยิ้มของคุณทำให้ฉันอบอุ่น และเมื่อฉันมาถึงที่โรงแรมศรีและ Tair ทำให้ฉันหัวเราะได้ดีและโล่งใจเมื่อผ้าพันแผลและสายสวนหายไป บอกว่าฉันเป็นสาวโชคดีที่แผลหายดีแค่ไหน และวิธีที่ศรียังคงอยู่ใกล้ฉันหลังจากการผ่าตัดสิ้นสุดลงนอนบนที่นอน

และหลังจากนั้นดร. เชตตาวุฒิตอนนี้ยี่สิบวันหลังจากการผ่าตัดของฉันและคุณจะมีสัปดาห์ที่แสนจะกตัญญูเหมือนเคยและคุณทุกคนทำงานหนักมากรักครั้งใหญ่อย่างนั้น แต่เมื่อฉันดูถูกตอนนี้หรือเมื่อฉันเห็นตัวเองในกระจกฉันตกหลุมรักร่างกายของฉันเอง ความรู้สึกภายในตัวฉันจบสิ่งที่ฉันเห็นข้างนอกช่างสวยงามเหลือเกินที่จะรู้สึกถึงความรู้สึกที่นี่คือร่างกายของฉัน นั่นเป็นความฝันที่ฉันไม่สามารถจินตนาการได้ แต่คุณให้ความฝันนั้นเป็นความจริง ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ฉันมอบให้ในความรัก และความรักทั้งหมดที่ฉันมอบให้กับทีมทั้งหมดที่อยู่รอบตัวคุณทำให้สิ่งนี้เป็นไปได้ทั้งหมด

ขอบคุณทุกคนด้วยความรู้สึกรักทั้งหมดของฉัน <3 Féj

Dear people of Dr Chettawut clinic,

I want to thank u all for the pleasant stay in the clinic, the way I felt coming in the first time for some checkup. Feelings in me with other patient that day I met waiting for the driver to arrive, and the day I had my operation. I came in on the 14th January @ 1400 ours, do the things u asked and I could go lay down on the hospital bed, I wrote I little bit on my blog, and eventually I fell asleep. One of the nurses waked me up and said it is time to come to the operation table, there I am going into a story only for myself, feeling good. I am laughing when the white fluid came to give me a sleep and the mask going on my mouth giving me a great feeling, I was thinking in myself what a lovely dream I will have, wen I will wake up after 🙂 it will be no dream anymore.

Three days to stay I felt The family band that is with all of you, and Ann the last night and day were lovely how your smile give me warmth. And when I arrived at the hotel Sri and Tair gave me a good laugh and relief wen the bandage and catheter were gone. Said that I am a lucky girl how all the wounds healed. And the way Sri staid near my after the surgery ended lying down on a mattress.

And then u DR Chettawut, its now twenty days after my surgery and u will have a buzzy week ahead like always, and like always you all working very hard, one big love for that. But when I look down now, or when I see myself in the mirror I fell in love with my own body. The feeling inside me, end what I see outside is so beautiful to watch end feel that this is my body. That’s a dream I never could imagine, but u give me that dream into a reality. Thank u for that, in all the love I can give you. And all the love I can give to the whole team that is around you, making this all possible.

So thank u all with all my feelings in love <3 Féj

แอนฉันสังเกตเห็นคุณเล็กน้อยเป็นพิเศษเพราะคุณอยู่ที่คลินิก ไม่เพียง แต่สำหรับฉัน แต่ยังรวมถึงผู้ป่วยรายอื่นทั้งหมดที่อยู่ที่นั่นด้วย แต่ความรู้สึกที่ฉันมีกับฉันที่ฉันชอบฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องพูดว่าฉันรู้สึกได้รับความยินยอมมากที่สุดเมื่ออยู่ที่นั่น บางทีมันอาจเป็นวิธีการเปิดขวดน้ำที่จัดการได้ง่ายกว่า หรือมันเป็นอย่างที่คุณเป็นและมีความปรารถนาสำหรับคุณที่คุณสามารถใช้ชีวิตของคุณได้ อาจมีความรู้สึกว่าการรับลูกเป็นครั้งแรกในความสัมพันธ์ของคุณ หรือรู้สึกดีในแบบที่คุณทำทุกสิ่งในชีวิตด้วยความรักที่คุณมีในตัวคุณ ขอบคุณ Ann ที่คุณอยู่ที่นั่นในคลินิกของ DR Chettawut และฉันขอให้คุณโชคดีในชีวิตของคุณ <3 และฉันรักในแบบที่คุณเป็น 🙂

จูบจากFéj 🙂

Ann I little extra notice for you, because the way u were there at the clinic. Not only for me, but also for all the other patients that are there. But the feeling I had with u I liked, I don’t know why I just need to say that I felt most conferrable when u were there. Maybe it is the way opening the bottles of water, that it is easier to handle. Or it is the way you are, and there for a wish for you that u can live your life u feel in doing. Maybe have that feeling of getting a child for the first time in your relationship. Or feeling great in the way u do everything in life with all the love you have in you. Thank you Ann that u were there in de clinic of DR Chettawut, and I wish u every peace of luck in your life <3

Kisses form Féj 🙂

Day ? feeling lovely :)

Wow wat een paar afgelopen dagen, ik voel me geweldig en ben erg blij dat ik me buiten het hotel kan bewegen. Dus vandaag is het vrijdag en dat betekend dat de Rod Fai Market weer druk is en alle stalletjes open zijn. Deze markt is gesloten op maandag tot en met woensdag, donderdag open maar een stuk rustiger. Door mijn open contact de afgelopen week hoef ik mij niet te vervelen hier in mijn eentje, de hoeveelheid mensen en voornamelijk de moeders en een vader die ik heb getroffen. Allemaal hier vanwege de operatie van DR Chettawut, dus al hun dochters liggen hier te revalideren. En ik, ik loop rond en iedereen vind het geweldig dat ik het zo goed doe.

En ik doe het ook goed en opmerkelijk zo goed ten opzichte van de andere patiënten blijkbaar, geen pijn geen moeite me te bewegen en bij check-up van mijn lichaam ziet alles er goed uit. Mijn wonden zien er goed uit en helen ook naar behoren. Terwijl ik van anderen hoor dat ze nog steeds pijnstillers slikken, ligt het aan mij dat ik meer pijn kan verdragen of heb ik gelukt met een lichaam en geest wat hier open voor staat en accepteren wat er allemaal gebeurd. Oké ik ben niet de enige die snel revalideert en goed te been is, maar ik had dit zelf nooit verwacht dat ik me zo goed voel en dat ik me zo vrij kan bewegen. En ik merk dat ik gewoon voorzichtig ben en rustig aan doe, maar ik zit nu hier in de buitenlucht op twee krukjes. Eentje voor mijn rechter bil en een voor mijn linker, en een opening er tussen in ? want echt zitten gaat wel maar is toch niet zo heel comfortabel. En dan zit ik en dan drink ik een bier, toch iets van alcohol… En niet dat ik had gezegd dat ik geen alcohol zou gaan drinken maar het verbaasd mezelf wel een beetje. Oké ik voel me goed en denk dat ik me hierdoor ook vrijer voel iets te drinken, een Singha bier voor 110 baht (drie euro ongeveer). Owja kleine flesjes hebben ze niet echt en ik drink nu dus een flesje van 0,620 liter, en ze drinken hier in Thailand veel. Ergens verwacht maar niet op de makkelijke manier zoals iedereen het drinkt. En zo drink ik het dus ook, makkelijk lekker en gewoon. En sinds gisteren ook weer heerlijk gegeten van alle kraampjes die voedsel verkopen, echt Streetfood en ik vind het heerlijk. En geniet echt van de diversiteit van de cultuur, vriendelijkheid en openheid in contact maken. En omdat ik eigenlijk wel alles eet en lekker vind, loop ik echt rond om keuzes te maken want ik kan moeilijk alles in een keer proberen. Dus ook de komende dagen zal ik mijn eetlust wel op kunnen hier.

Verder gaat dus alles beter dan ik zelf verwacht had en daar ben ik erg blij mee. Dus mijn dagen verlopen erg goed en ik ben aan het genieten. Een programma van verloop is meestal dilateren om 7u, douchen en ontbijt en dan ben ik rond negen uur weer terug op de kamer. Daarna nog even dutje in bed doen en word ik meestal wel gestoord door Sri or Tair, of de housekeeping die dan vroeg is. Na weer wat bladzijdes gelezen te hebben in een nieuw boek, Peter A Levine, De stem van je lichaam. En weer even wat geslapen te hebben dut ik mijn ochtend door tot de middag er is.

Soms is het wel lastig als de housekeeping komt net wanneer ik aan het dilateren ben in de middag, ikzelf heb er geen problemen als ze binnen komen terwijl ik bezig ben. Maar ergens kan ik me voorstellen dat zij het wel een probleem vinden. Op dit moment komt dat echt niet over en is het ook niet zichtbaar, ik lig gewoon onder de dekens en er is niks te zien. Ik heb zelfs al een housekeeping vrouw gehad die me op een of andere manier leuk vind en blijk baar totaal geen problemen heeft om ergens ov er te praten of te doen. En dan gewoon de complimenten voor de housekeeping want ze doen echt goed hun werk en best om alles zo goed en snel mogelijk te doen, met de mooiste glimlacht op hun gezicht. Of in ieder geval bij mij zijn ze dat. En ze weten ook best goed wat er gebeurd is, en dat ik dus een operatie heb gehad. Ik ben dus erg blij met ze ?

En daar lag ik dinsdag dus in de ochtend met leuke spanning in me te dilateren, een maatje groter. Het ging heel goed en deed geen pijn, maar om effe in te haken om het element. Het element dat je dus iets in je lichaam kunt stoppen wat voorheen niet kon, ik zelf geniet er van ook al is het maar en plastic stokje. Maar dit intieme wat je bij jezelf accepteert dat het nu wel kan, iets wat ik mijn hele leven nooit heb kunnen hebben en meemaken is er nu wel. Het gevoel dat dit nu wel kan vind ik zo mooi, en ook al doet het geen pijn op dit moment. Het hele element dat iemand iets in je kan stoppen is zo een grote acceptatie tot jou lichaam. Tot jou intieme lichaamsgevoel, en dat element daar kan ik niet op wachten. Ik geniet van mijn lichaam dat het nu mogelijk is, ook al zat ik hier met mijn zestiende zo gigantisch mee te stoeien waarom ik geen vagina had en niet ongesteld kon worden. Op dit moment is een wens daarvan in vervulling en daar geniet ik op dit moment heel intiem van. Ook al is dat intieme heel persoonlijk nu, ooit is het moment daar dat ik dat kan delen ? En dan komt het moment ook als nr1 naar binnen is gegaan zal komende donderdag nr2 naar binnen mogen, weer dat stapje breder op weg naar een vol formaat van nr4 32mm. En ooit ook wel nr5 maar die bestaat bij DR Chettawut niet, die mag je na een half jaar zelf kopen. Maar nu kijk ik een beetje uit naar donderdag dat nr2 erin mag en ik kijk uit naar mijn belevingen komende week.

Vier februari heb ik mijn controle bij DR chettwut en ook hier ben ik benieuwd naar. Al met al geniet ik dus erg veel van mijn lichaam en de goede staat waar ik me in tref. En met een whisky (blend 285) net besteld stuit ik af, en geef heel veel mensen een hele dikke kus. Ik geniet van al jullie mooie berichten die ik krijg en leuke gesprekken die ik heb met jullie. Een groet van een geweldige féj die zich helemaal goed voelt, kus kus lieverds.

Day 13 holiday feeling

Een maandag, de eerste dag in een nieuwe week en ik voel me goed. Ik heb vandaag een dagje gehad wat begon zoals de komende twee jaar ieder dagje mee gaat beginnen, Dilateren en dan maar een fijne douch gepakt en ontbijt beneden gehaald. Verder nog even wat geslapen en rond het middaguur weer een controle gehad en werd even alles schoongemaakt, er was nog een plekje in de buurt van mijn clitoris wat nog niet helemaal geheeld is. Verder ziet alles er goed uit en heb ik al een plekje waar de eerste hechtingen een beetje losser en eruit komen. Het dilateren gaat ook volgens schema en kan niet wachten hoe het gaat zijn morgenvroeg een grotere maat te mogen gebruiken. Verder is er niks spannend aan maar ik voel genoeg intensiteit met dit alles, en hoe mooi het nieuwe gedeelte van mijn lichaam aanvoelt wat geweldig is. Dus morgen ga ik kijken hoe het is om 23mm in breedte binnen te krijgen, een stapje verder richting groter en de mogelijkheid naar echter 🙂

Een realiteit intro van de komende twee jaar voor mij, maar ook een wens wat ik graag doe om met mijn lichaam vooruit te komen. Want ik merk aan mezelf dat ik me zo natuurlijk voel met dat wat er nu is, ook al zie ik nog veel veranderen daar beneden. Maar alleen het gevoel van plassen is fijn, ook al weet ik dat dat ook wel eens flink kan gaan tegenvallen wanneer ik op stap ben of festival of geen plek van wc hebben. Maar ik ben aan het genieten, en zo ook weer vandaag. Een vakantie gevoel geeft het zeker, dus zon, warmte, zwembad (wel mijn voetjes erin maar mijn hele lichaam nog niet), heerlijk liggend met een boek lezend in mijn hand. Rust geven aan mijn lichaam en mijn geest vrij laten zijn. Want ik heb dit nog nooit meegemaakt, zeker met de operatie erbij. Maar ook gewoon jezelf zo fijn voelen, op vakantie zijn in je eentje en merken dat je tijd met jezelf kan hebben. En natuurlijk als pluspunt je nieuwe lichaam wat zo heerlijk aanvoelt, enorm prikkelt en soms een zenuw die mijn bekkenspier enorm doet aanspannen.

Ja er gebeurd veel daar beneden met heel veel prikkels en gevoelens, en ze houden me soms ook echt wel een uit slaap. Verder gaat slapen veel beter en heb de nacht van gisteren toen ik veel gelopen had, nog geen betere nacht gehad als die dus. En ook al slaap ik veel in stukjes van een uur die nacht heb ik een keer vier uur achter elkaar geslapen en dat voelt natuurlijk erg fijn. Maar genoeg mensen die ook slecht slapen dus who am i. nog even terugkomend over het glijmiddel wat ik dus driemaal dagelijks gebruik. Hier merk ik dat het fijn glijmiddel is, en betaal net geen drie euro per tube hiervoor terwijl ik in Nederland daar meestal rond de zes krijt voor ben, dus mijn tweede koffer gaat ruimte bieden aan 108 tubes en hiermee bespaar ik weer een beetje. Verder heb ik dus nu de kans om in Nederland een goedkopere oplossing te vinden om glijmiddel te kopen en uit te testen, maar ik denk dat ik bijna een jaar moet redden met deze hoeveelheid. Maar daar kan ik het misschien ook wel erg mis mee hebben 😛

Met het dilateren merk ik ook veel, en ik merk dat ik ook veel in mijn lichaam voel wat er gebeurd. Tijdens het dilateren dat dat stokje dus achttien centimeters mijn lichaam ingaat, merk ik dat het tegen mijn darmen aan duwt, dit merk ik in rust niet maar als mijn darmen bezig zijn dan kunnen deze het stokje laten bewegen en dat voelt niet pijn vol aan maar natuurlijk erg apart dat er iets in je lichaam gebeurd die dit veroorzaakt. Zo merk ik ook dat als ik een scheet laat dat ik dat kan volgen als dat stokje dus binnen in mij zit. En dan merk je wel hoe rustig je aan moet doen met dilateren, en omdat het dus zo diep kan gaan daar naar binnen. En mijn lichaam dit accepteert, en dat dit ik dus ook kan voelen. En ik vind het enorm mooi dat mijn lichaam dit toestaat, en dat ik hiermee geen pijn mee heb. Wat een mooi lichaam heb ik toch, en wat blij ben ik met deze operatie. Iets wat ik zeker verwachte maar waar je pas van uit kunt gaan als het eenmaal zo ver is. En dan merk ik met alle zorg die ik hier krijg dat ik dit dus niet kan voorstellen dit te doen in Nederland. En ik weet best goed dat het twee verschillende technieken zijn en dat de techniek die ik gekozen heb veel meer revalidatie nodig heeft. Maar met de hele nazorg en gevoel met wat ik merk en zie ben ik erg tevreden. Maar zoals meerderen al zeggen, bijna iedereen is tevreden over de operatie onafhankelijk van de techniek soort. Dus ik wil niet zeggen dat Nederland slecht is, het is een keuze die jij maakt en ik kom erachter dat ik de juiste keuze voor mij heb gemaakt. Ook al is dit een vroeg stadium om het hardop te kunnen melden. Maar nu voel ik me er geweldig mee.

Verder ben ik veel bezig met mezelf en de toekomst die voor me ligt, want waar wil ik naartoe. Wat gaat mijn leven worden buiten een transitie, gaat het me lukken deze transitie over een jaar te kunnen verlaten. Hoe ga ik me voelen geheel als vrouw in een nieuwe omgeving. Want ik merk dat ik ergens deze stap wil maken, de stap om stealth te gaan als trans persoon. Dus een nieuwe omgeving en jou oude omgeving verlaten, dus ook alles. En niet dat je nooit contact meer gaat hebben met je vrienden en familie, maar dat er een daadwerkelijke scheiding gaat komen tussen dit. Jou leven als vrouw ergens anders zonder dat mensen, werk, dokter, of wie dan ook weet dat je ooit trans was. Gewoon gaan leven en een nieuw leven gaan opbouwen als vrouw zonder het woordje of stempel trans op je. Een grote stap, een stap wat ik overweeg echt te gaan realiseren. En nu ik hier dus in mijn eentje zit ook echt de tijd voor heb dit te beseffen dat het een mogelijkheid is. Dus ik laat het op me af komen hoe ik mijn beslissing wil gaan maken mijn eigen leven als vrouw te gaan beginnen in een nieuwe omgeving. Maar eerst revalideren, dus dat ga ik ook doen wanneer ik weer thuis ben. En dan zie ik mezelf wel naar voren komen met wat ik kan loslaten en opnieuw kan gaan ondernemen. Mijn eigen leven 🙂