Day 7 First time seeing

Moe, niet geslapen vannacht. Pijn nee, gevoel veel en veelte veel. Ik lig en voel zoveel dat ik maar niet in slaap kom, ik denk geef het op met dat proberen om te kunnen slapen. Toch nog even proberen, ik krijg het warm voel me fijn maar ik ben alleen maar bezig met mijn lichaam. Ik voel zoveel en zoveel niet, de pakking irriteert me en merk dat geen een houding lekker ligt. Uiteindelijk zweet ik me te pletter en merk dat het bed zelfs nat geworden is, dan maar aan de andere kant gaan liggen. Maar rond een uur of drie gooi ik de handdoek maar in de ring, pakte mijn laptop en begon maar wat afleiding te zoeken. Mijn lichaam gaat maar door en merk dat dit niet pijnlijk aanvoelt maar meer als kriebelig, tintelend, fijn, aangenaam en toch weer niet. Het houd me teveel bezig en ben teveel bezig met wat er over een aantal uren gaat gebeuren. Onrustig kruip ik de nacht door en rond acht uur in de ochtend voel ik me doodop en geïrriteerd aan alles, rond negen uur komt Luc dacht ik nog. Met ontbijt, maar daar was ik niet mee bezig. Ik heb het gered en het ontbijt wat om tien uur kwam smaakte me goed maar ik voelde me ellendig. Mijn gevoelige lichaam ging nog steeds door en tot ongeveer een uur in de middag heb ik me ellendig op bed laten irriteren door die pakking. En alle andere gevoelens erbij.

(pas op! In dit gedeelte vertel ik ook hele intieme lichaamsdelen en hoe het tot stand komt!)

Niet voor de gevoelige lezer dus 😛

Maar toen ging de bel van de kamer waar ik zit, nummertje tweehonderd en zes. Het waren Sri en Tair mijn twee verzorgers en artsen om alles rondom de nazorg te regelen, wat was ik blij en opgelucht. En wat ga ik dan nu meemaken, 🙂 een stukje wat ik bij heel veel mensen altijd met veel bewondering heb gelezen en wat ik nu zelf ook ga meemaken. Een eerste blik natuurlijk maar eigenlijk zoveel meer dan dat, je weet wat er ooit zat en hoe het voor mij zeker de laatste jaren als een extra ballast er aan hing. En dan weet je al zoveel en dan gaat het gebeuren, recht voor je neus de beste plek die je maar kunt bedenken om het mee te maken. Eerst de tape van de pakking die om iedere bil zit er afhalen, en nadat dat los zat mocht ik gaan liggen en begon ze de tape op mijn buik los te trekken. En Sri is daar makkelijk in, toch voorzichtig maar het moet eraf dus trekken maar. Ik voelde veel en je gevoel gaat alle kanten op, de katheter moet nog blijven zitten dus dat slangetje word voorzichtig tussen het verband uitgepeuterd en mocht ik vasthouden. Daarna de pakking verder eraf en je ziet mijn venusheuvel, een beetje blauw en heel gevoelig en blijkbaar voelde ik dit dus afgelopen nachten het meest irriteren en kriebelen. En omdat hier mijn bloeddrains door heen zaten is het blijkbaar zo gevoelig en opgezwollen. We gaan verder en de pakking gaat er helemaal van af, er komen grote wattenstaafjes op me af en die maken het gebied schoon. En doen nog iets meer, ik schiet heen en weer met alle gevoelens. WTF is dat gevoelig zeg, en ik lach geniet en spring zowat de lucht in omdat ik het voel op een intensiteit wat ik nog noooooit zo gevoeld heb aan mijn lichaam. En dit kan ik dus niet als pijn bestempelen maar gewoon gevoelig op een zeer intense manier wat ik dus nog nooit gevoeld heb. En ik merk met dit alles dat ik glunder, en een heel mooi gevoel meemaak in mijzelf van geluk.

Op naar het volgende gedeelte wat een stapje eronder gelegen is en wat dicht is gehecht. Dus eerst met een schaartje knipt Sri de draadjes door. Met wat kijken, trekken en zien komt het los. Ze zegt tegen me ‘’Fej keep breathing full in full out, we are going to remove the bandage from insite’’ dus zij begint aan een stukje verband te trekken en ik kijk mee, beetje wit beetje bloed. Ik voel wat, en weer even niet. Volgende stukje, meer bloed en meer gevoel. Ze zegt ‘’ keep breathing !’’ ik adem meer in en uit en ik voel me toch wel wat gebeuren, pijn ja steken ja en laat het maar komen. Iedere keer weer twintig centimeter eruit, en met dat in en uit ademen gaat het. Ik schat mijn pijn op een zes als ik tussen de een en de tien bekijk. Maar het zijn echt van die stoten, dus ieder keer twintig centimeter eruit en even stop dus hierdoor zeker te doen en merk een intens gevoel. Het laatste stukje was het gevoeligste en merk aan het verband dat er genoeg nog wit was maar ook genoeg bloed te zien aan het verband. Dit stukje huid wat dus in mijn lichaam zit is gemaakt van mijn scrotumhuid en is ontdaan van de buitenkant, gefileerd zeg maar en hierdoor zijn ook alle haarzakjes weg en kan er geen haar in je vagina groeien. Tijdens mijn operatie is er geen extra huid gebruikt dus alles is gemaakt van het gene er al was aan huid, ook worden zenuwbanen geleid naar nieuwe plekken en is eigenlijk alles gereconstrueerd van het materiaal wat je ooit had. Het enige wat ze niet goed kunnen gebruiken is de bloedbanen die dus ervoor zorgde dat het groter en harder kon worden. Meer dit is ook een stukje wat ik niet heel goed weet wat er mee gedaan word, de chirurg weet het. Misschien dat ik het vraag wat hij niet kon gebruiken. Verder zijn mijn schaamlippen gemaakt van mijn penishuid en de binnenste schaamlippen zijn anders en hebben meer gevoel. Clitoris is gemaakt van de zenuwen van mijn eikel. En ik merkte nu even met het schrijven dat ik wel erg gedetailleerd schrijf en misschien dat dat even teveel is voor sommige.

Dus dan.

Dan merk je dat je er een gaatje er bij hebt 🙂 en dat gaatje gaat dus ook opgemeten worden hoe diep dat het geworden is. Wat een heerlijk gevoel dat je weet dat ik hiervoor ook wel mijn operatie doe. Dus uit mijn setje van dilateer stokjes worden er bij gepakt, en maat nr0 word gepakt 200mm lang en 20mm breed. En met wat gel met verdovend middel erin gaat Sri langzaam naar binnen. Het voelt aangenaam en het gaat er makkelijk in en het botst nergens tegenaan, en geen pijn… Ik zie het stokje uit mijn zicht verdwijnen en Sri vraag waar het spiegeltje is wat ik gekregen heb toen ik uit de kliniek kwam. Ze vraagt of ik de benen plat wil leggen en twintig centimeter naast elkaar leg, ontspannen moet ik me. Ze probeert nog wat verder te gaan en vraagt tegen mij wat ik denk dat ik haal. Ik zeg vijf inch, ze kijkt om pakt de spiegel en mijn hand en laat zien dat het rode getalletje van de zeven inch net verdwijnt in mijn vagina. Ik glunder en ik voel me heel goed, dit had ik bij mezelf nooit verwacht want dat is toch zo een beetje net geen achttien centimeter wat mijn lichaam in gaat en dat is dus best wel ver. En ik ben er zelf erg blij mee dat mijn lichaam dit toelaat. Wat een moment weer.

Na dit alles grapjes er over gemaakt dat ik pas over drie maanden seks mag hebben en dat dat ook geld om met mezelf te spelen… fej toch, ik toch niet. Na wat uitleg en het zelf er uithalen van mijn dilateerstokje de twee dames hartelijk bedankt. Morgen zijn ze er weer en mag ik dus gaan beginnen met mijn dilateer schema te starten. Morgen meer daar over 🙂  

Nadat de dames weg zijn gegaan ben ik gaan douchen en heb ik me op bed gelegd. Ik was kapot en merkte dat mijn lichaam helemaal slap aanvoelde. Afspraak gemaakt met Luc om samen op de hotelkamer te eten en even door te nemen wat ik nog nodig heb voor de komende week. Want Luc vertrekt morgenvroeg weer terug naar Nederland. Na het eten en weer voldoende gedronken te hebben voel ik me ook weer een stuk fitter en ben ik dus begonnen met het verhaal wat je net gelezen hebt 🙂 ik sluit hier ook mee af en lig te genieten van iets wat ik heel mooi vind en wat ik voel. Ik glunder en iedere keer als ik me in de spiegel zie dan lach ik en zie mezelf opbloeien hoe mooi ik ben 🙂

Day 6 slept badly

Lezen en liggen, naar de wc lopen en weer terug. Een dagje dat niet meer deed dan dat eigenlijk, bijna dan. Mijn nacht was niet echt veel slaap hebben, meer een beetje van te warm een uur later te koud. Soms effe wat slaap en dan toch maar gewoon weer wat water drinken. Ook al wou ik wat minder drinken om wat langer achterelkaar te slapen maar dat ging niet. Dus rond drie uur maar wat begonnen met een chat op whatsapp en rond vier uur maar weer eens een poging gedaan in slaap te komen. Uiteindelijk word ik rond zeven uur zwetend wakker in bed en voel ik me moe en verlamd van niet lekker in je vel zitten. Uiteindelijk maar gewoon twee paracetamol gepakt om rust te krijgen in mijn lichaam. Dit ging goed en ik voelde me wel fit genoeg om na een halve douche met mijn lichaam, deel te nemen aan het ontbijt beneden in het restaurant.

Mijn katheter goed verstopt en net voor negen stond Luc voor de deur en zijn we gaan eten, wat een heerlijke keuze en heb best wel veel opgeschept beneden. Ook alles opgegeten en ik voelde me goed, maar niet helemaal op mijn gemak. Ik had het wat warm en eigenlijk is het niet de bedoeling om met een katheter beneden in de zaal te gaan eten. En of het goed is voor mijn hechtingen is ook op een grens, maar ik merk dat ik niet veel anders voelde dan wat ik vandaag en gisteren gevoeld heb. Ik heb geen pijn geen stootjes van pijn en het enige wat ik voel is dus prikkels van de nieuwe gedeeltes op mijn lichaam, gewoon goed voelen daar beneden.

Toen ik weer op de hotelkamer kwam ben ik gaan liggen en heb uiteindelijk tot ongeveer twee uur in de middag geslapen en dat deed goed. Erg goed want ik voel me goed en heb ook heerlijk gelezen in een nieuw boek. Beate rössler, Autonomie. De dag verbleef dus verder op mijn hotelkamer weer en heb een goed gevoel. Paracetamol is volgens mij ook weer uitgewerkt en zoals ik me nu voel zo fris heb ik me sinds vorige week maandag niet meer gevoeld. Dus ik denk dat alles wel goed gaat 🙂

Samen met Luc op de kamer nog een pittige scampi wok met rijst gegeten en weer een heerlijk telefoon gesprek gehad van toch wel weer een dik uur. En nu dan effe dit opschrijven, ook al is het niet veel haha. En dan ga ik nu weer wat verder lezen en de tijd afwachten tot morgen.

Want daar heb ik wel veel zin in, natuurlijk omdat ik dan wat kan zien, en waar ik naar uit kijk 🙂 Maar ook omdat ik merk dat als je bijna zes dagen een verband om je hebt waar veel onder is gebeurd dat dit ook minder fris ruikt. En irritatie begint er natuurlijk ook een beetje te komen, en dan kan ik ook weer heerlijk onder de douche staan.

En dan kan ik gaan kijken hoe bont en blauw ik daar ben, en ga beseffen dat als je het eenmaal ziet dat ik veel mag gaan verwerken met wat ik daar zie. Ik ben benieuwd hoe ik het ga meemaken en op kan nemen dat dit een nieuw lichaamsdeel is 🙂

day 5 songtexts

Een goede morgen voor mezelf in dit verhaaltje 🙂 en niet omdat ik dit nu schrijf om zeven uur in de ochtend Thaise tijd maar in de avond om negen uur. Maar mijn dag begon vanochtend met een mooi gesprek met iemand uit Nederland, en over muziek en songteksten. Hoe situaties en muziek soms bij elkaar kunnen komen en hoeveel emoties dit bij je los kunnen maken. Daar hadden wij het samen de vorige keer over en omdat ik me gisteren me zo voelde deelde ik het met haar en toen volgde daar het gesprek op. Voor haar was het een uur in de nacht en voor mij begon de dag, en die dag begon dus fijn en goed. En ik heb weer het liedje ook weer terug geluisterd waarmee ik gisteren toch even goed bij kon huilen met wat rust in mijn geheel, the war on drugs, pain. Maar eigenlijk merk ik dat bij de meest beluisterde liedjes van the war on de drugs, allemaal mooi zijn en ieder stukje is gemaakt om met aandacht en in rust te kunnen beluisteren. Luc was een beetje laat voor het ontbijt dus ik heb iets anders gekregen dan waar ik om vroeg. Hij is nu voetbal kijken en ik voel me wakker genoeg om dit verhaal te gaan typen.

Nu ben ik dus wakker maar ik merk dat ik tussen slaap en wakker veel afwissel, ik lig eigenlijk maar en doe niet echt veel inspanningen met mijn lichaam. Als ik lach hoest en nies gebruik ik veel spieren rondom mijn operatie gebied en dan merk ik dat ik dat best goed voel, niet direct pijnlijk maar ik merk het zeker en meestal moet ik hierdoor weer meer lachen. Dus sommige filmpjes en gesprekken kan ik maar beter niet altijd bekijken en bespreken. Op een paracetamol na gebruik ik nu geen pijnstillers, en de paracetamol gebruik ik eigenlijk alleen voor mijn hoofd wat rust te geven want ik heb een zwaar hoofd met alle gedachtes die mogelijk zijn en hoe ik met mijn katheter niet zes uur lang kan slapen, want meestal na drie uur is deze al weer vol. Ook omdat ik wel voldoende drink wat niet altijd nodig is, maar omdat ik niks doe is het beter om wat te drinken van water dan dat ik een stuk chocolade in mijn keel stop. Ook om die een beetje te verzachten. Ik merk dus in mijn keel nog wel wat vermoeidheid door het verwijderen van mijn adamsappel, hierdoor merk dat slikken anders is. In de middag zijn ook mijn hechtingen in mijn keel weggehaald en ziet het er wat rustiger uit, ik merk wel dat ik verschil merk. Want vroeger voelde ik dat daar die adamsappel zat en nu voel ik niks meer tijdens het slikken, op en beetje irritatie na maar dat zou komende weken ook verdwijnen. Vandaag heb ik bijna mijn boek uitgelezen over vrouwen en seks en na deze blog zal dat dus ook gaan gebeuren dat ik het boek uitlees. Een boek wat me toch best wat heeft bijgebracht maar waar ik mijzelf ook heel erg in terug zie. En hellemaal met het geslacht wat ik nu heb 🙂

Verder verliep alles rustig en heb ik weinig te vertellen als je dan toch zo weinig aan het doen bent. Er spelen natuurlijk wel veel gedachtes door mijn hoofd en ik kijk uit naar maandag, ik heb zelfs het dilateer stokje in de hand wat ik dus volgende week mag gaan gebruiken bij mijn nieuw geslacht. Een machtig moment waar ik al heel lang naar uitkijk. En helemaal met alles wat ik heb meegemaakt de afgelopen maanden dat ik me geweldig voel hoe ik dus kijk naar de operatie die ik nu vijf dagen geleden ben ondergaan. Verder ben ik goed te  been en is lopen geen probleem en ik kan zelfs gewoon naar de wc op wat onhandigheden na. Morgen misschien wel gewoon naar beneden gaan om te ontbijten. Maar dat vertel ik morgen wel 🙂

Mijn gedachtes over mijzelf zijn geweldig en laat dus de dagen maar gewoon op me afkomen ook al loop ik me al snel te bedenken wat er allemaal gaat gebeuren met mij. Maar ik moet me nog even vasthouden aan de hotelkamer tot en met die zesentwintigste, of was het nou vijfentwintigste dat de katheter weg gaat. Ik denk dat ik me in mijn eerdere blog een dagje te vroeg heb verteld dat deze weggaat. Maar als het zover is dan kan ik mijn hotelkamer ook wat makkelijker verlaten en op een rustige manier de omgeving weer intrekken denk ik. Ik voel me goed en eigenlijk meer dan dat, maar dat kan ik pas echt later deze maand vertellen 🙂

Day 4 Crying birthday

Pijn heb ik, pijn aan mijn hoofd en niet een dat moois wat daar beneden gemaakt is. Ik huil, ook nu ik dit schrijf komen de tranen naar boven drijven van verdriet en alles wat ik meemaak. Hoe ik zelf steeds meer mijzelf zie worden hoe ik in de wereld kan staan, en ik merk dat het steeds makkelijker gaat. En hoeveel verdriet ik van vroeger heb. Ik slik nu alleen nog maar antibiotica en voor de rest niks, ik voel daar beneden steeds meer en voel me steeds vrijer worden in wie ik ben. Wat gaat er toch allemaal door mijn hoofd en wat ben ik veel bezig met mezelf te ontdekken in wie ik ben en waar ik mij fijn voel. De wereld staat voor me in een ontdekking die alleen ik kan maken. De laatste maanden kom ik zoveel mooie mensen tegen, dit zijn mensen die ik niet ken en net voor die mensen die mij nu pas leren kennen zien mij als persoon in wie ik ben en dat had ik vroeger niet. Vroeger was alles gewoon zoveel moeilijker om contact te maken met mensen en dit te behouden. Ik merk dat ik steeds meer mijn eigen leven maak dan dat het even voor mij gemaakt wordt. Ik wil mezelf ontdekken hoe ik in de wereld sta en hoe ik mezelf zie in wie ik ben.

Maar mijn dag begon vroeg vandaag, ik werd net na zes uur gewekt en ik mocht mijn tanden poetsen werd nog even gewassen en mocht mijn jurk aandoen en verder aangekleed. Daarna mijn ontbijt, champignon soep met warme chocomel. Hierna kwam de arts mijn bloed drains eruit halen en ton kon ik meteen voorbereiden om te vertrekken naar het hotel. Om zeven uur zaten we in de auto en om kwart over kwam ik in het hotel aan. de rolstoel stond klaar en werd meteen naar mijn kamer gebracht, aar was mijn broer net wakker geworden en deed de deur open. Na een snelle uitleg lag ik na dertig minuten languit op bed en ben meteen effe in slaap gevallen. Rond half tien werd ik waker en heeft mijn broer nog ontbijt gehaald. Eindelijk een beetje vast voedsel, witte bonen in tomatensaus, gebakken ei en wat rijst met groenten. Daarna ben ik weer wat ingedut en half wat met mijn broer verteld en rond twee uur kregen we bericht dat ik naar een nieuwe kamer kon gaan waar een inloop douche was, omdat een bad gewoon niet mogelijk is en totaal niet handig. Na wat onhandigheden ben ik maar schuifelend naar de ander kamer gesjokt. Hier plaatsgenomen gaan liggen en gezegd dat ik moe was en weer ben gaan slapen. Dit heb ik tot en uur of vijf volgehouden en keek naar wat sms’jes en raakte door een sms’je een beetje verdrietig van hoe mooi iemand bezig kan zijn met een eigen leven en hoe graag ik ook wil dat ik een eigen leven kan leiden. Iets waarvoor ik hier in Thailand ben zorgt daar wel voor. Dus ik lag even op mijn zij en begon een beetje te huilen van hoe mooi alles verloopt en wat ik nu al allemaal meemaak waar ik zelf voor gekozen heb. Mijn eigen keuzes zijn dat en dat vond ik zo mooi dat ik even in de waan zat van verdriet van vroeger en het moois van nu.

Rond zeven uur ging de bel van de kamer, ik stond met een beetje moeite en volle katheter op uit bed en dacht dat is Luc. Dus ik deed voorzichtig de deur open en ik hoorde happy birthday gezongen worden ik zag en taart met kaarsjes die drie personeelsleden presenteerde, en ik stond echt even wat doe ik nu. Een volle katheter in mijn handen en dacht a fuck it laat ze maar binnen dus katheter op bed gelegd kaarsjes mogen uitblazen iedereen bedankt en zelfs even een knuffel gegeven.

Maar toen begon ik toch echt te huilen, en dat terwijl ik boven de wc mijn katheter leeg maak komen de emoties los van net dit moment waar ik al in zat. Een moment dat ik vijf minuten later afsloot met een hele grote knuffel en veel gehuil in de armen van mijn broer.

Day 1-2-3 clinic

Mijn laatste acht uur zijn aangebroken, het is achttien januari hier nu in Thailand en dat betekend dat ik jarig ben, of ja het was mijn geboorte dag drieëndertig jaar geleden. En nu ben ik er dan met een nieuw lichaam zoals mijn geest drieëndertig jaar geleden al geboren was geworden. En mijn lichaam deze week opnieuw geboren is. Wat een gevoel dat dit ook zo uitkomt. Ik ga vandaag dus over acht uur terug nar het hotel, ik stap weer de wereld in met een ander geslacht. Een droom waar ik nu al merk hoe fijn het allemaal is. En hoe fijn ik merkte dat mijn afgelopen dagen hier in de kliniek waren van Dr Chettawut. Ik geniet van de liefdevolle zusters en het gevoel dat ik krijg alsof ik bij een familie ben en geholpen word met mijn nieuwe lichaam. Ik voel me daarbij erg goed, ik zit nog wel aan de Tramadol (pijnstiller) en hierdoor voel ik elf geen pijn. Wel voel ik steeds meer iets beneden zitten wat er eigenlijk altijd had moeten zitten. En dan is het allemaal een nieuw gevoel. Ik  merk dat er iets in me zit waar nooit iets heeft gezeten, ik merk dat het vlak is en dat mijn blaas anders aanvoelt. En ook al heb ik mijn drains en katheter nog in, toch voel ik steeds meer zonder pijn. En dan gaan we wachten op eenentwintig januari want dan gaat alles eraf van pakking, en mag ik mijn bont en blauwe vulva bekijken. De eerste keer dus. En dan vijfentwintig januari mag de katheter weg en kan ik meemaken hoe het gaat zijn om voor het eerst op de wc te zitten en te merken wat veel vrouwen merken dat je niet altijd droge billen er aan over houdt.

Maar dat ligt voor me. Ik skip weer even terug naar de vijftiende dat alles net drie uur geleden was dat ik van de operatie tafel afkwam en dat ik mijn benen gek vond aanvoelen en dat ik zelf had voorgenomen nergens aan te komen. want ik ken mezelf als er iets is aan mijn lichaam dat masseer ik mezelf en probeer te voelen wat er is. En zo voel ik nu heel veel, maar ik moet me rustig houden, ik moet proberen stil te leggen en alle draadjes en slangetjes die aan me liggen te laten liggen want die controleren hoe het met me gaat. En ook al voel ik me moe, ik merk dat ik niet echt kan slapen want ondanks alle ongemakken voel ik me heerlijk. Ik ben aan het genieten van dit geheel waar ik al zolang naar uitkijk en ik merkte dat mijn positie tijd waarmee ik deze dag en mijn transitie mee begon me erg goed verzorgd dat ik dit aankan. Rond acht uur ging de wekker bij de zuster die naast me lag om alles in de gaten te houden, verder gebeurde er bij mij weinig en toen de wekker ging, ging het licht aan, werden mij meet kabeltjes weggehaald en de druk dingen om mijn benen ook. Ondanks dat mijn rechterbeen nog steeds heel stijf en slaperig aanvoelde was mijn linkerbeen best relaxt.

Ik werd gewassen en kreeg een kopje miso soep, wat bessen sap en mijn medicatie. Dit was een warm welkom om effe iets binnen te krijgen en de zuster kwam langs of ik braak neigingen heb gehad tijdens het eten, maar dit was niet het geval. Wel merkte ik dat het best zwaar op mijn maag viel wat voor mij best uitzonderlijk is. Toen mocht ik mijn tanden poetsen kreeg nog wat tips om goed in te ademen en dat ik mijn voeten moest bewegen. Verder zat het infuus nog aan mijn linker hand en op mijn rechterborst een plakkertje met een buisje wat naar mijn rug toe liep. Het middeltje wat er voor zorgde dat ik geen pijn voelde. Dr Chettawut kwam even kijken en vragen hoe het met mij ging en hoe ik mij voelde, hij keek naar de operatie plek en zag niks opmerkelijks en zij dat de operatie goed verlopen was en dat hij de tijd heeft genomen om alles mooi te maken en dat alles functioneert. Hij was hier duidelijk in maar niet dat hij veel specifieke informatie vertelde. Maar hij zij dat bij de laatste check-up vier februari hij mij kan uitleggen hoe alles is en hoe ik er mee om kan gaan. Tegen de middag was het de planning dat ik van de eerste verdieping waar ik geopereerd was te voet even moest lopen naar de trap, en met veel hulp werd ik en trap naar beneden geholpen en zag dat daar een rolstoel klaar stond.

Maar bij de laatste drie treden merkte ik dat ik moest braken dus nadat ik de zuster verteld had pakte ze even een emmertje en was ruim op tijd terug. En daar kwam dus mijn ontbijt er weer volledig uit. Ikzelf had hier geen problemen mee ikzelf heb nooit problemen om te braken en dat gebeurd en is klaar, ik heb het veel erger al meegemaakt dus. Sorry voor de details haha.

Uiteindelijk beneden gekomen en mijn kamer in mocht, op bed gaan liggen en begonnen met drinken en slapen. En zo volgde eigenlijk alles wel, een routine die ik zoals ik nu terug kijk makkelijk heb doorbracht maar waar ik zeker momenten heb gehad dat ik dacht oké we zijn op de helft. Nog twee dagen te gaan. Maar ook kwamen er momenten naar voren hoe mooi alles is en hoeveel ik genoten heb van de operatie en hoe de zusters met me omgaan. De steun en liefde, dat ze je aanspreken bij naam en dat je even een leuk gesprekje kan hebben hoe het gaat. En dan op dinsdag dat mijn broer langskomt en dan merk ik dat het enorm mooi is dat hij hier is, waarin ik nuchter genoeg ben dat mijn broer een man is en dat ik niet zoveel intieme verhalen van mijn lichaam kan vertellen. De katheter vond tie leuk om te zien maar op het moment dat deze geleegd werd was hij toch even weg. En zo ken ik mijn broer en zo geniet ik van zijn aanwezigheid dat hij er is. Dus ook dadelijk in het hotel is het erg fijn dat hij er is ook al kan ik niet heel veel doen om samen de stad in te gaan. Maar de steun en aanwezigheid doet me erg goed.

Zo verloopt dus alles dat ik om zeven uur ontbijt met medicatie heb en om twaalf uur middag eten met medicatie, zes uur avond eten ook met medicatie en om elf uur in de avond mijn laatste medicatie. alles in pilletjes en via mijn infuus krijg ik een vocht supplement, maar dit is er sinds vanmiddag ook eruit gehaald en hetzelfde geld voor mijn ruggen prik.

Op dit moment is er boven mij een operatie aan de gang en wanneer deze klaar is zullen ze bij mij de drains komen verwijderen en ben ik weer een stapje verder om naar het hotel te gaan. Ik heb een wijdere jurk klaarliggen en dan mag ik nog een mijn soepje eten met een warme chocolademelk. Ik weet niet echt een combinatie maar de laatste dagen heb ik allen maar sapjes gehad en bouillonsoep met een lepeltje groente, dus ik merk dat ik zin in chocolade heb (wanneer niet… En vanochtend smaakte dit erg goed. Ook wel fijn een beetje suikerdrinken, want ik drink nu voornamelijk water. De katheter word ook zeker vijf a zes keer geleegd. Dus veel water drinken zorgde er ook wel voor dat ik me nu best wakker voel en merkte dat ik ook goed heb kunnen slapen. Lezen heb ik wel geprobeerd maar de eerste dagen merkte ik dat ik nog veel draaide met mijn ogen. Als ik dan naar het plafond keek dan bewoog alles steeds verder, wazig en grappig maar niet om te lezen. Dus het boek waar ik in begonnen was voor de operatie ga ik wel als eerste uitlezen wanneer ik me rustig voel.

Verder kijk ik er naar uit wanneer ik weer vast voedsel kan eten want ik heb alleen maar vocht ingenomen en supplementen van zout en dergelijke maar gen vast voedsel sinds vorige week donderdag. Dus maandag als de pakking eraf gaat en ik merk dat ik op de wc mijn behoefte kan doen dan ga ik ook weer beginnen met eten. En ergens heb ik in om een zak zoute chips te eten haha.

Nu ga ik slapen en word ik wel wakker gemaakt als ze de drains komen weghalen. En dan kan ik niet wachten om een stap buiten te zetten. En om weer in het hotel te zijn. En eigenlijk wat zonlicht te kunnen zien want dat is het enige wat ik hier een beetje miste. Want ik heb geen raam hier, maar ik heb ook eigenlijk alleen maar geslapen dus heel veel maakt het niet uit.

Dus kom maar op drieëndertig jaar jonge vrouw die weer net geboren is en waar ik de volle vertrouwen in heb dat ik me geweldig voel. En dat ik geniet van deze reis hier in Thailand 🙂

Day 0 Surgery +1

Nou daar lig ik dan, en ik begin weer te typen zo de laatste avond dat ik hier op de kliniek van Dr Chettawut nog lig. De afgelopen dagen was ik voornamelijk bezig met slapen en een heel klein beetje afleiding, maar merkte dat ik niet de juiste energie had om een verhaal te typen over hoe ik me voel. Velen hebben via een berichtje al gehoord hoe het met me gaat maar vandaag probeer ik het ook via  mijn blog te doen. zoals ik mij nu voel merk ik dat ik me minder duizelig voel en frisser, ik merk dat ik dieper kan slapen en dat ik veel dromen heb als ik slaap. Ook al heb ik er nu ook al eentje tussen gehad die ik niet leuk vond, bijna bestempelt als een nachtmerrie maar kan het nog niet zo goed vormgeven. En ook al type ik nu deze paar zinnen ik merk dat dat toch energie kost. Ook wel logies natuurlijk.

Nadat ik dus mijn laatste berichtje via mijn telefoon op mijn blog heb gezet, en merkte dat ik me rustig voelde ben ik nog effe in slaap gevallen. Ik lag dus in een kamertje naast de operatie kamer en daar werd alles voorbereid. Ik had me van tevoren in een andere kamer kunnen uitkleden en een soort badjas fout om aan gedaan. De zuster heeft deze vastgemaakt en ik ben op een ziekenhuis bed gaan liggen, hier werd mij uitgelegd hoe en wat en dat ze bezig zijn met het voorbereiden van de operatiekamer en dat ik hier rustig kon gaan liggen. Na wat metingen en na mijn klein beetje slaap werd ik dus voor vijf uur wakkergemaakt en mocht ik de operatiekamer oplopen. Daar nam ik plaats om op de operatie tafel te gaan liggen en mijn benen kon ik recht houden en mijn armen gespreid opzij. Aan de rechterarm werd mijn bloeddruk en hartslag en zo gemeten en kreeg ik een wasknijper om mijn vinger. Dat ding wat meet natuurlijk en geen echte wasknijper is, maar ik weet effe de naam niet en vind dit wel grappig het zo even op te schrijven haha. Aan mijn linkerarm werd net boven mijn vingers een spuit gezet voor het infuus en toen dat eenmaal zat en ik zag dat ze een wit middeltje erin spoten werd verteld dat ik mijn ogen dicht kon doen en gaan slapen. Ik kreeg voor de helft een zuurstofmasker op me gelegd ik ademde een paar keer diep in, ik merkte dat ik dat leuk vond dat alles wazig werd en voor dat ik nog wat wou zeggen sliep ik.

En wow wat heb ik geslapen en gedroomd. Ik heb echt heel mooi gedroomd maar helaas kan ik het niet onthouden wat ik dan gedroomd heb. Maar de narcose voelde gewoon heel mooi aan. En dan opeens word je wakker weer, ik hoor wat piepjes krijg te horen welcome back féj en ik kijk om me heen. Ik lig op de operatie tafel en aan mijn rechterarm zijn ze nog bezig wat te doen maar ik was zo wazig dat ik niet echt kon zien wat. En aan mijn linkerarm was iemand aan het masseren. Want mijn linkerarm voelde alsof het verlamd was geweest en eindelijk weer contact maakte met mijn lichaam. niet echt pijnlijk, misschien zoals spierpijn. Maar echt vermoeid voelde het. Uiteindelijk merkte ik dat ik opgetild werd als of ik in een zak lag en op mijn ziekenhuis bed werd gelegd, ik werd het kamertje ingereden waar ik dus eerst lag en daar werd ik nog even geholpen met mijn arm en wat masseren over mijn arm en voeten. Maar juist mijn voeten kon ik niet voelen en dat was echt wel wazig, maar ik werd afgeleid door een gevoel dat ik moest brakken en nadat ik merkte dat praten moeilijk ging doordat ik ook mijn adamsappel heb laten verwijderen kwam de zuster net te laat. Ook al was het maar 1 seconden ik lag daar half onder narcose iets uit mijn lichaam te gooien, maar ach ik voelde me er niet slecht bij. Het enige wat ik echt dacht was oké féj nu blijf je liggen en je gaat nergens met je handen aan komen. gewoon wachten tot morgen. In de tussentijd werd mijn bed verschoond. Dus daar lag ik dan half afwezig of nog wel wat meer, en ik was maar bezig met mijn voeten want die voelde ik dus niet en ik dacht dat ik met mijn knieën gebogen in bed lag, maar nadat ik aan mijn zuster had gevraagd hoe het met mijn benen was en ze me liet zien dat deze gestrekt lagen. Toen voelde me ik best effe wazig, en niet bang of eng maar echt van wtf is dit. Hoe kan ik nu niet voelen dat mijn benen gestrekt zijn, terwijl mijn hoofd echt denkt dat ze gebogen zijn. Pff dat was effe wennen. Dus ik ging liggen en keek half wazig op de klok, drie uur stond er op. Hé drie uur wow heb ik tien uur daar op die tafel gelegen en natuurlijk ook bijna zolang met mijn benen gebogen, nu verklaarde me wel waarom ik nog steeds dacht dat mijn benen nog steeds zo lagen. Ook merkte ik een aantal uur nadat ik daar lag dat mijn rechterbeen sneller bijkwam dan het linker en dat ik merkte dat een pomp druk zette op mijn benen. Dus mijn rechterbeen voelde alweer normaler maar mijn linker dus nog niet.

Morgen of dadelijk meer want ik voel me weer wat moe worden xx <3

ik voel me geweldig

Ours -2 surgery

Daar lig ik dan op mijn telefoon wat te typen. En wat gaat er wel niet door mij heen nu ik hier lig. Ik hoor dat ze bezig zijn. En ik ben net geschoren daar beneden. En dan weet je dat het gaat gebeuren. Ergens voel ik me nu rustig, ik lig hier en schrijf nu dit. Weet wat er gaat gebeuren en dan gaat er vanalles door je hoofd heen. Fije momenten en mindere. Hoe goed weet je wat je doet met deze grote ingreep. En nu ik dit weer zeg kijk ik om me heen en merk dat ik dit wil. Ook al lopen de spanningen steeds verder omhoog. Ik kreeg van DR Chettawut net nog een fijne knuffel en keek me ook even goed in de ogen aan. Dat doet wel veel. Maar niet zoveel als de knuffel van mijn broer in het hotel. Wat een fijne liefdevolle knuffel dat was 🙂

Geen idee hoelang ik hier nog zo lig. Ik wil naar binnen 🙂 wel gijn zo dat ik nu een verhaaltje ben aan het typen ik krijg hierdoor steeds meer zin om gerust te zijn. Of iets wat me op het gemak brengt. Ik kijk of ik dit verhaal dadelijk nog afmaak. voornu 😘

Day -1 swiff laxate

Een dagje begonnen met de gedachte ik zit dadelijk de hele dag op de wc, maar dat was niet het geval. Een half uur later dan gepland heb ik dus het middeltje genomen (swiff) om ervoor te zorgen dat ik alles wat nog in mijn darmen zat eruit zou halen. Dit is ook wel gebeurd maar ik heb na het innemen van het spul echt gedacht nu gaat het gebeuren. maar nee, ik heb gewoon vier uur lang op bed kunnen liggen. Geslapen, gelezen en onderuit gehangen hoe ik me voelde. En ik voelde me goed. En ben erg blij met mijn boek van Maartje Laterveer, Vrouwen en seks.

Na de vier uur toch maar even naar de wc gegaan en merkte toch dat er genoeg uitkwam. Ik merkte hierbij ook geen naar gevoel maar wetende wat het is dat dit ook het gene is wat gebeurd. Mijn broer had honger en is de stad ingegaan en even wat verkend, en blijkbaar had hij lekker gegeten want hij zij dat hij deze week nog een derde keer daar wou gaan eten. Dus ik heb verder de rust gegeven aan mijn broer en verteld dat ik vanavond wel zin had om naar buiten te gaan. Dus hij was lekker eten en ik heb mijn tweede portie swiff genomen. En ook hier merkte ik niet bijzonder veel van maar uiteindelijk merkte ik wel dat alles er gewoon blanco uitkomt en dat geeft een goed gevoel dat alles leeg en schoon is.

Net na mijn tweede ronde sms’te ik L, haar ben ik tegengekomen in de kliniek bij DR Chettawut en we raakte aan de praat. Zij had haar operatie al gehad en was goed te been, ik vertelde dat ik maandag mijn operatie heb. We hebben nummers uitgewisseld en ik heb dus uiteindelijk vandaag met haar gebeld. Een dik anderhalf uur die voorbij vlogen over alles wat er gaande is en hoe mooi wij ons voelen. Gewoon een heerlijk en open gesprek en dat doet gewoon heel goed. Dus na het mooie gesprek was mijn broer rond half acht weer terug in het hotel en zijn we nog even wat gaan kopen in de shopping mal naast ons en omdat dat om negen uur sluit. Effe alles terug gebracht naar het hotel en even gekeken wat achter Seacon Square ligt, het was gewoon weer heerlijk om te zien hoe hier alles open is en iedereen op straat tentjes heeft met eten en drinken, kleren en noem het maar op. Echt het straat gevoel dat het allemaal mag. En dit geeft voor mij ook een heerlijk gevoel, neem ergens plaats bestel wat eten en drinken en geniet van de gezelligheid. Dus luc en ik deden dat ook en begonnen met een biertje. Ze schenken hier makkelijk een fles van 620ml dus dat hebben we maar gedeeld.

Wel grappig hoe ze hier in Thailand zoveel drinken aan bier en hoe makkelijk ze het hebben om dus tot laat eten te kunnen bestellen. Natuurlijk een grote stad maar omdat hier iedereen er gebruik van maakt is het ook gebruikelijk geworden en daar hou ik wel van. Na een wc gevonden te hebben om voor nood te weten dat je veilig bent, een leuke kroeg in de buurt gevonden en hier verschillende drankjes gedronken. En nog in contact gekomen met een andere jongen 🙂 Hij kon blijkbaar zijn flesje cola niet openmaken dus ik liet hem zien dat het met de aansteker ook kon en die interactie zorgde dat uiteindelijk voor meer gespreksvorm. Uiteindelijk geprobeerd of het hem ook lukte, en dat het zelfs kon met twee flesjes tegen elkaar, gaf hij de moed op. Hij bedankte ons uiteindelijk met een groet en een hand. Wel weer leuk, iet wat ik steeds leuker vind. De interactie met jongens 🙂

Maar na deze avond zit ik dus op bed dit te vertellen wetende dat ik morgen om een uur in de middag word opgehaald en dat ik rond vier uur naar de OK gebracht word en dat rond vijf uur alles gaat beginnen. We leven in Thailand, zes uur voor in Nederland dus reken maar uit 🙂 Ook mag ik vanaf zeven uur niks meer drinken, dus ik drink nu neg even genoeg en kijk of ik wakker word voor zeven uur anders slaap ik lekker uit.

Daarna zal ik ergens de volgende dag wakker worden en dan denk ik dat de operatie zes uur heeft geduurd, maar dit kan altijd langer zijn. Ik lig tot en met vrijdag ochtend in de kliniek en word dus rond negen uur weer terug gebracht naar het hotel. En dan ga ik weer lekker verder vertellen hoe ik me voel en wat ik meemaak. Dus ik garandeer even niks van verhalen, en wanneer ik mij goed voel laat ik iets weten via mijn blog 🙂

Nu lekker slapen 🙂

day -2 Enema…

Dan toch nog maar even ergens gaan zitten. Ik heb mijn broer in het hotel gelaten want die is alvast lekker gaan slapen. Twaalf uur is het en ben een straat ingelopen waar ik gisteren al zag dat er veel te doen is, en dat er al veel jongeren zaten en waar ik nu veel muziek vandaan hoor komen . Dus na een ommetje effe gaan kijken, het is hier druk en veel jongeren en een heerlijke rustige uitgaanssfeer met genoeg alcohol op de tafels. Toch wel grappig om dan hier effe doorheen te lopen haha. En uiteindelijk in een iets rustiger café gestrand en buiten op het terrasje naast de weg gaan zitten. En de band die nu binnen naast me aan het spelen is 🙂 de band klinkt ook best aardig om naar te luisteren.

Nou hoe voel ik me nu, best oké met een gek gevoel dat ik weet dat ik geen scheet moet laten want dan ja dan… dan voel ik me niet meer oké. Ik merk dat het laxeer middel van vanmiddag en de enema hun werk aan het doen zijn. Dat merkte ik zeker na het inbrengen van de enema vier uur na de pilletjes en nu ik net dus naar de wc ben geweest. vijf uur verschil tussen beide. En dan kan ik me excuseren dat ik dit onderwerp aanhaal maar het is nu wel het moment geweest dat ik dan toch nog even naar buiten ben gegaan omdat ik daar zelf wel erg veel zin in had. Ook om mijn blog te schrijven op een andere plek en te ontdekken zolang ik nog zo mobiel ben, en eigenlijk is dit ook gewoon erg leuk om te doen 🙂 met een cola naast me om me heen kijkend van de drukte geniet ik wel weer.

Maar vanmiddag heb ik luc even laten zien hoe veel waanzin je in Seacon Square hebt, en heeft hij ergens wat gegeten. Nog een klein ommetje samen gemaakt en uiteindelijk beland in het zwembad. Toch wel lekker wetende dat dat ook de volgende drie maanden niet meer zal mogen. Na mijn gedoe met de enema zijn we dan toch even het centrum in gegaan en wat gegeten, ik een soep die volgens mij op het randje van bouillon zat en veel olie bevatte en luc een kom met noedels en groenten. Ik ben benieuwd hoe dat dus gaat met die soep, niet dat ik me slecht voelde maar ik voelde dat ik iets anders binnen kreeg dan de laatste 48 uur, want dat was allen vocht en suiker. Daarna verder gereden om een toren te bezoeken en waar we samen dachten wtf doen we hier in dit half verlaten pand met slechte muziek en um ja hele verouderde stijl bar. Maar lekker drankjes en cocktails dus, gewoon effe anders weer haha. Een gevoel van verouderde westerse stijl wat je zag, hier in het oosten. Beetje gek dat je dat hier tegenkomt. Maar na die uurtjes was mijn broer dus wel moe geworden wat ik na een vlucht van elf uur en zo wakker blijven ook helemaal verwacht. Ik voel me ook een beetje moe, maar vind het zelf erg fijn hier nu even te zitten 🙂

Morgen om negen uur in de ochtend begin ik aan de swiff, een soort rotzooi spul wat zeer zwaar laxerend is dat ik van vele hoor dat je dik drie uur achter elkaar op de pot zit. Dus kom maar op met dat boek wat ik wou lezen:) en dan mag ik om vijf uur in de avond weer, twee keer een dikke drie uur zitten, yea wie wilt dat nou niet. Ik zal de ervaring rustig in uitgebreide vorm vertellen maar dat zal dan toch ergens saai gaan worden. Dus dat sla ik maar over. En dan kan ik niet wachten op maandag. Maar morgen meer daar over want anders heb ik zo weinig te vertellen. Ik ben blij als ik dadelijk weer een wc kan vinden.

Maar toen… daar gebeurde dus het.

Uiteindelijk typend op de hotelkamer dit… de rest laat ik achterwege.

Day -2.5 intake

Slapen, rust, het duurde toch wel tot na drie uur voordat ik rust had en echt in slaap viel. Maar ik begon goed werd om twee uur wakker en dacht oke hoe laat is het en hoe voel ik me, en dan er achter komen dat je pas twee uur geslapen hebt. En dan kijk ik even op mijn telefoon zie wie wat gestuurd heeft en probeer niet na te denken. Ik zoek gemak om gewoon te kunnen slapen maar had nog het gevoel dat ik teveel in mijn hoofd had zitten. Maar gelukkig ik werd wakker met een droom, een fijne en leuke droom en de wekker die me echt wakker maakte. Dus opgestaan en ik had er meteen zin in om naar de kliniek te gaan en al het papierwerk en vlees werk te laten beoordelen…

Na veel handtekeningen en meten en nog meer handtekeningen de beste man DR Chettawut geien en zoals velen al verteld hebben doe je beneden je schoenen uit krijg je leuke sandalen of crocs die ze nu hebben, en mag je aanschuiven bij hem aan kantoor. Wel eerst een foto van jou en van dat ding dar beneden, daarna bestudeerd hij het en zegt dat ik geen scincraft benodigd heb maar dat als de operatie er is en hij heeft te weinig huid hij het dan gewoon ergens van mijn lichaam zal pakken. Meestal het bovenbeen dacht ik. En hij heeft keurig uitgelegd dat de diepte die ik zal krijgen niet aan de hoeveelheid huid zal liggen met wat ik heb maar aan de binnenkant van mijn lichaam. dus het gedeelte naast mijn darmwand en de ruimte die daar is. En dan merk je hoe mooi het lichaam is van een geboren vrouw en hoe mooi het gedeelte is van vulva baarmoeder eierstokken en hoe dat allemaal daar zit. Soms merk ik wel dat ik het daar toch wel ergens moeite mee heb als ik er zoveel mee bezig ben. Maar ik voel me wel erg fijn met de operatie die nu gaat plaatsvinden. En dan zit je weer beneden en dan kom je tijdens het wachten een ander persoon tegen die uit hetzelfde land komt en meteen een fijn klik hebt met wat er gaat gebeuren. bij haar was de operatie al geweest zo tijdens kerst en bij mij dus overmorgen. Ik kan dus gewoon niet wachten en kijk er naar uit. Heb meteen mijn setje gekregen oor alle toestanden en pilletjes en swifft rotzooi voor de darmen helemaal leeg te krijgen en rust te geven voor de operatie, en dus kijken hoeveel diepte er bij mij mogelijk gaat zijn. Pff wat een momenten allemaal.

Maar nu wacht ik beneden in de lobby op mijn broer en kan dus niet wachten hem een knuffel te geven. En dan kijken hoeveel energie hij heeft en wat we gaan doen. ik heb er zin in dus effe snel dit berichtje 🙂