Day -2.9 to enjoy

En hoe leuk willen we het dan weer maken 🙂 ik loop weer wat verder en na tien minuten lopen kom ik op een heerlijk terrasje terecht, licht langs een drukke straat. Houten tafels, barbecue geur, blikken met vuur erin en een ijzeren plankje erop en bakken maar. Ow echt wat heerlijk dit, ik ben er maar gaan zitten en daar keken ze van op, ze spreken een klein beetje Engels maar ik zit met een cola hier wat te typen. Beetje gek die laptop op tafel terwijl iedereen hier gezellig aan het doen is. Heerlijk dit stukje weer 🙂 Morgen moet mijn broer dit even zien kijken of hij wat wilt eten hier.

Wat merk ik toch aan mezelf hoe goed ik in mijn vel zit en dit vaker moet ondernemen, gewoon de wereld in trekken en kijken waar we stranden. Een taal spreken waar je bent geeft toch altijd meer binding en contacten dus volgende keer neem ik meer mee dan een paar worden waar ik het nu mee doe. Wie weet wat voor me ligt 🙂 ik denk wel effe aan mijn broer nu, want die stapt over een uur het vliegtuig in en vind het gewoon zo fijn dat hij bij me is in deze tijd.

Day -3 tired

Wat een dag van veel verschillen, en wat baal ik van het niet kunnen eten langs al deze heerlijke Street food tentjes. Eerst vertel ik maar eens waar ik zit, ik denk ergens bij een karaoke zaak in de plaats weet ik niet waar. Drink de meest lekkere ice thee maar toch wel zoet, en dan merk ik dat ik me wel erg goed voel nu. Gewoon ik ben maar eens wat gaan lopen zo door de straten waar ik lampjes zag branden, soms een wat donkere straat maar meestal met uitkijk naar een tentje waar je eten kunt bestellen. En nu zit ik dus in een overdekte schuur waar ze gesloten kubussen hebben gemaakt om daar binnen met gezinnen en groepen te kunnen eten, drinken en zingen. Wat heerlijk zo en wat fijn om wat lokale cultuur zo te proeven. Het geeft een beetje het gevoel wat iedere grote stad heeft als je de grote wegen naast je laat liggen en het centrum niet ingaat, een gevoel wat ik ook in Cairo heb gehad. En dan ben ik toch wel ergens blij dat ik alleen ben en mijn mobiliteit nog heb. Of het me gaat lukken in de laatste dagen na de operatie blijft een grote twijfel maar Seacon Square ligt pal naast mijn hotel en dit is dus goed te doen, maar wat een waanzin is Seacon Square en daarnaast nog een. Er liggen hier dus twee giga complexen naast elkaar met samen 700 winkels, wtf moet je daar nu mee. En druk haha, ik heb vaak een grote glimlach gehad van heerlijkheid hoe het hier gaat. En hoe fijn ik dit vind. En de drukte op de weg doet me aan mezelf denken dat ik hier goed mee kan met mijn rijstijl.

Maar zo vermoeiend begon het dagje dus na de vlieglanding en meteen zit je dan in de ochtend van de volgende dag, effe snel zes uur vooruit in de tijd en dan begin je maar met niet eten….. haha ik moet zeggen zolang ik een beetje suikerhoudende drank drink gaat het heel goed. Maar dat had ik rond drie uur vanmiddag dus niet gedaan. Ik had gewoon te weinig gedronken en veel te weinig geslapen. Ik was gewon moe, en dit komt misschien ook een beetje omdat ik twee blaren op mijn beide voeten heb gelopen. Helaas maar gelukkig heb ik daar nu geen last meer van na dik een uur gelopen te hebben hier naar dit plekje. En omdat ik dus heb moeten wachten op mijn hotelkamer omdat ik te vroeg daar was, dit hadden ze wel al medegedeeld dus dit wist ik al van te voren. Dus om drie uur vanmiddag kreeg ik de sleutel en ben meteen op bed gaan liggen, ook al wou ik zo graag zwemmen de blaren en moeheid brachten me het bed in.

Maar helaas, ik heb gewoon niet kunnen slapen. Ik weet het niet ik heb anderhalf uur in het donker geprobeerd en ik werd er alleen vermoeider en minder comfortabeler door. Het koste me gewoon veel moeite om weer op te staan. (in de tussentijd loopt er een kat tussen mijn benen en springt achter me op de stoel. Ik zit dus nu met een kat tussen mij en mijn rugleuning, en volgens mij voelt zij zich op haar gemak want zij ligt nu lekker…. (in het vliegtuig hier een verhaaltje over gelezen, een onbekende kat…)) nou weer afleiding genoeg en ik al haar maar niet aaien of aankomen. Waar was ik…    owja ik kwam mijn bed niet uit en door de hoofdpijn van niet drinken, blaren en zin in maandag 🙂 uiteindelijk net voor vijf uur maar besloten er wat aan te doen, twee paracetamol geslikt (mag dat als ik niet mag eten?) en meteen naar de supermark gegaan, hier had ik in de middag voor twee uur al rondgelopen een en ander bekeken en ook nog een onbeperkt data limiet abbo heb afgesloten voor om en nabij twintig euro voor de hele maand. Met dank aan V die een maand eerder hier was voor haar reis en me veel verteld heeft. Dus met die informatie ben ik drie keer achterelkaar flessen water gaan inslaan samen met wat baby-wipe doekjes genoeg maandverband… En doekjes voor nog het een en ander op te ruimen. Zelfs nog met een lokale jongen wat gelachen 🙂 hihi altijd wel grappig en zeker hier merk ik dat wanneer jij open bent en groet iedereen heel open terug is. En ze vinden het volgens mij leuk dat ik, wij daar open rondlopen en genieten van hun cultuur.

Morgen is de dag dat mijn broer arriveert en dat ik op dezelfde tijd mijn intake heb bij DR Chettawut, dus om negen uur staat de chauffeur klaar om mij op te halen en gaan we richting de maandag.

En nu na genoeg water en wat ice-thee gedronken te hebben, plaats ik dit berichtje en kijk ik even hoe ik weer terug naar het hotel kom. 🙂 verder voel ik me nu weer erg goed en heb zin in morgen. Kijken hoe mijn eerste nachtje gaat zijn xx iedereen

Day -4 Flying

Day -4 donderdag word vrijdag, meteen op dag -3

Nou om het dan maar even te doen, nog nooit eerder in een vliegtuig geschreven en ooit zal dan vandaag de eerste keer zijn 🙂 een vlucht van net geen elf uur en de eerste keer dat ik zo lang heb gevlogen, nu achteraf op een uurtje na dan. Kijk ik er wel oké op terug maar rond de passage van vijf uur te gaan lag ik even te denken, en wanneer je gaat denken dan duurt het toch allemaal langer. Maar zo tussen de twee en drie uur nog te gaan genoten van een zonsopgang, wel leuk en nog nooit eerder op deze manier gezien en meegemaakt dus. Verder was mijn dag goed begonnen en met te weinig slaap begonnen aan mijn reis naar Thailand Bangkok.

Ik ben rond een uur of half acht opgestaan en maar lekker een ontbijt gemaakt en een broodje gesmeerd voor de middag in de trein. Maar ik merkte na mijn yoghurt met zaden en een banaan dat ik niet veel honger had de rest van de dag. Verder nog even gedoucht en vertrokken naar Maastricht, de auto bij mijn broer gezet en even gedacht aan hem en zijn vrouw. Die zitten nu even ergens anders en een groet te geven aan haar. Ik nam de taxi die mij keurig afzette voor Cafe Wijck, daar plaatsgenomen en werd ik verrast door M. Ze kwam binnen gaf me en knuffel en een parel, een parel ketting wat ze bij mij omdeed en gaf voor geluk. Wat een mooie verassing en dat terwijl ze in haar pauze dus de gok heeft genomen dat ik net daar zou zijn, zo mooi dit en zo een fijn gevoel van binnen. Nou wat kan er dan nog mis gaan 🙂 nou eigenlijk niks de hele dag verliep gewoontjes en fijn trein op tijd en ook al had ik het verdomde koud op het perron en bij aankomst op Schiphol.

Daar op Schiphol had ik afgesproken met mijn nichtje M en uiteindelijk een warm plekje opgezocht en koffie gedronken. Hier mijn broodje opgegeten en samen naar KLM gelopen om mijn koffers te droppen. Wat een verschil met de laatste keer zeg, ik mag alles zelf doen. nee ik moet alles zelf doen, de winst moet ergens vandaan komen haha. maar alles verliep goed en het werd duidelijk aangegeven, het was gewoon even wennen en nieuw maar het ging allemaal goed en best gemakkelijk.

Zo ook bij de paspoort controle liep het allemaal automatisch en vanzelf en ook wel erg snel. Al met al gewoon relaxed. Ik had met M wat lang doorgekletst want ik dropte mijn koffer pas tegen vier uur aan terwijl ik om vijf vloog. Ben benieuwd welk koffer als eerste door het poortje komt bij het ophalen 😛 verder heb ik dus nog wat rondgelopen en een boek gekocht, alsof ik er nog niet genoeg bij me had… Francesc Mirales, Wabi Sabi. Een schrijver van het wat bekendere boek ikigai wat ik ook gelezen had, en omdat ik niet veel makkelijk te lezen boeken bij me had toch dit boek ook gekocht omdat ik het eerder al overweegt had. Verder dus aan boord gegaan en terwijl we even wachtte voor de landingsbaan, weer dat mooie gevoel gekregen van opstijgen van het vliegtuig, ofja ik vind het een fijn gevoel. Zelfs turbulentie kan ik als aangenaam en fijn bestempelen. Maar eenmaal zittend en wat gelezen te hebben kwam daar het avond eten, tja eigenlijk had ik geen honger en ik zat op het randje van mijn begin met het schema voor de Bowel Cleansing Schedule. Een foto van het schema waar ik me aan moet houden, en eigenlijk kijk ik er niet van op. Maar ben zelf erg benieuwd hoe ik het ga meemaken en ondervinden op de wc pot. En dus ook met het ontbijt nu net een jus en een koffie genomen en niks te eten zoals ook bij het avond eten. En nu begonnen met het opschrijven van mijn dag -4. Maar we gaan over 40 minuten landen en ik kijk er naar uit om dadelijk mijn open hakken aan te kunnen doen panty uit te doen en het warme weer in me op te nemen. En dan wil ik gewoon effe graag in het zwembad springen. Iets wat na de operatie even niet meer zo snel kan. En zoveel dingen wat dan even niet meer kunnen. We gaan het zien en ik heb er zin in 🙂

Day -5 instead of -6.

De dagen die komen….

Nou daar staan we dan, een koffer wat bijna is ingepakt. Een gedachte van geluk gaat door me heen, en met dat wetende voel ik me opmerkelijk rustig. Ik ga dit verhaaltje nu typen op mijn kamertje thuis, een laatste moment dat ik nu nog thuis zit want morgen vertrek ik, vertrek ik voor dertig dagen naar Thailand. Ik verblijf voornamelijk in een hotel in de stad Bangkok, en 5 dagen in een kliniek. Maar zoals alles toch wel fijn was voorbereid en ook al waren er mogelijkheden dat het niet helemaal zo zou verlopen zoals de planning zijn er dus een paar kleine wijzigingen met betrekking op de reis en operatie.

Mijn broer komt een dag later, dus we vertrekken morgen niet samen. Ergens vind ik dit natuurlijk erg jammer maar zoals ik het nu bekijk vertrek ik in mijn eentje naar Bangkok voor een reis dat ik onderneem en waar mijn liefste broer bij me komt zijn. Een teken van zo veel liefde en zo trots dat ik ben op mijn broer 🙂 welk moment zal er komen tussen ons twee, momenten wat ik op me af laat komen waarvan ik er een kan bedenken waar ik naar uit kijk. Het moment dat hij dadelijk voor de eerste keer naast me staat daar in de kliniek en dat we elkaar in de ogen kunnen kijken. Dat moment kijk ik naar uit 🙂 laat het maar op me af komen.

En vanochtend keek ik in mijn mail en had ik een bericht van Dr Chettawut, de operatie word verplaatst naar veertien Januari. Een dag eerder dan mijn planning maar waar ik heel graag naar uitkijk. Dus de dag dat ik land heeft hier direct betrekking op omdat ik nu van de eerste dag al niks meer mag eten en me meteen aan de planning ga houden om mijn darmen helemaal leeg te krijgen en dat er plek en rust genoeg is in mijn lichaam om een gaatje te vinden daar beneden…. Wat een lichaam, wat een verschil in wat kan. En wat voel ik een geluk in mezelf dat dit kan, ook al had ik heel graag meer gehad daar beneden. Zo iets als een baarmoeder met eierstokken en de mogelijkheid wat dat met zich meebrengt. Maar dit is dromen naar onwerkelijkheid, ook al is het zo mooi 🙂

Maar alles wat hier nu gebeurd is een droom waar ik middenin zit en waar ik heel erg veel van aan het genieten ben, en zo heb ik de afgelopen maand ook heel veel genoten in wie ik ben. De afspraken die afgelopen week nog voorbij zijn gekomen doen me erg goed en geven me enorm veel kracht in wie ik ben, en wat er over vijf dagen gaat gebeuren. Dus morgen ga ik vertrekken en al het papierwerk is geregeld en staat klaar, de planning is dat ik mijn reis begin in Café Wijck om daar nog even een dubbele espresso te drinken en iemand beloofd heb nog even goede dag te zeggen 🙂 rara wie. Daarna vertrek ik dus vanuit Maastricht met de trein naar Schiphol en vandaaruit vlieg ik rechtstreeks naar Bangkok en is mijn reis begonnen.

En dan merk ik de kracht die dit allemaal met me doet en vooruitbrengt in mijzelf, een steen die ik nu vasthoud en meeneem naar Thailand want het voelt zo goed <3 <3

En wat een mooie mensen leven toch om mij heen, en wat een mooie berichten krijg ik van ze. Ik geniet hier enorm veel van en merk dat dit me enorm goed doet. Dank jullie wel allemaal 🙂

The days of unreality, until the day of reality. My SRS operation.

De dag die begonnen is hoe alles rondom mijn operatie verloopt en hoe de dagen zijn die ik nu beleef voor mijn operatie en de tijd die ik daar ben.

Nou hoe kijk ik naar die dag, die dag die komen gaat en die dag die iets zo gaat veranderen dat er veel meer veranderd dan dat ik denk mogelijk is. De manier en momenten die ik mee ga maken daar in Thailand, en dan leer ik een beetje meer van het leven en merk ik dat alles wat ik geregeld moet hebben geregeld is en dat ik afspraken heb gemaakt en gepland heb dat ik er op kan vertrouwen dat alles een beetje gaat verlopen zoals een boekje het verteld. Dus al het officiële staat en kan ik op vertrouwen, nu ik nog.

Hoe goed gaat het met mij 🙂 en hoe laat ik het op mij afkomen. Vandaag heb ik nieuwe boeken gekocht voor daar, en ik heb hier samen met C een heel mooi gesprek over gehad hoe ik er voor sta en hoe emotioneel ik er nu al van kan worden. En hoe ik steun heb, en hoe ik het eigenlijk gewoon op mij af moet laten komen en rust ga geven aan mijzelf. Hoe gaat het me lukken rust te nemen en hoe goed gaat het echt met me. Ik voel me in ieder geval stabiel en gerust in mijzelf, en dat is wel erg fijn. Gewoon fijn van geluk 🙂

Mijn dagen dadelijk in Thailand gaan snel en ik schets een kleine indruk met wat ik denk dat ik ga verwachten van schema. Zo vertrek ik samen met mijn broer vanaf Amsterdam naar Bangkok en zal daar wanneer ik land  opgewacht worden door een chauffeur van Dr Chettawut en dan word ik naar het hotel gebracht waar ik dertig dagen zal verblijven min de vijf dagen die ik in de kliniek zal doorbrengen. De dag dat ik land zal ik ook meteen een intake hebben om te kijken of ik genoeg huid heb en kan ik mijn vragen stellen en voorgelicht met alles :). Vragen waarover ik nog denk of ik ze wil delen want ze zijn toch best persoonlijk. Maar ik ga het zien. De dag dat ik land zal ik ook beginnen met een dieet om mijn darmen leeg te krijgen en de dagen erna krijg ik dus ook middeltjes om dit te kunnen volbrengen. Maar voornamelijk dus geen vast voedsel eten wat dus betekent alleen water. En dan zal er dus de dag komen dat het gaat gebeuren en dat ik onder narcose ga en dat mijn broer me alleen laat in de kliniek en me de dag daarna op bezoekuur kan komen omhelzen. Een moment waar ik naar uitkijk, en benieuwd naar ben. Ik zal dan vijf dagen hier liggen en zal dan terug gebracht worden naar het Hotel waar ik mijn nazorg krijg en steun krijg. Een steun die heet mijn broer, en van mijn broer ga ik de dag daarna ook afscheid nemen. Snel maar ergens weet ik dat er een moment gaat komen dat ik dus alleen zal liggen. En eigenlijk weet ik dit niet wat er gaat gebeuren maar ik ben benieuwd hoe het gaat zijn, en ik kijk er ook naar uit om daar de laatste twintig dagen alleen te liggen. Iets wat ik probeer in mijn nieuwe leven, alleen te zijn zonder afleiding, gewoon mezelf hebben. Een trotsering wat ik wil ondergaan. Een stapje erbij misschien. Een stapje richting angst. Angst om te overwinnen waarvan ik een diep verlangen heb. En dat kan gek klinken maar ik heb angst gehad om alleen te zijn en voornamelijk in mijn schooltijd heb ik dit meegemaakt, alleen zijn en het gevoel te hebben alleen te zijn en niet gezien te worden. Een soort angst heb ik er voor gekregen en dat probeer ik te overwinnen 🙂 keihard meer realiteit. En ik merk dat ik er eigenlijk over wil huilen nu want ik merk dat ik dit zwaar vind. Maar ik zit niet thuis, ik zit aan een tafel in de Lumiere in Maastricht, aan een tafel waar meerdere mensen aan zitten. Maar ik voel me op en randje van tranen in mijn ogen. Maar ik weet zelf hoe fijn ik het vind om rust te hebben en alleen te zijn. Maar ik voel me er heel goed bij dat ik het onderneem en daar ben ik zelf trots op.

Uiteindelijk zal ik de voorlaatste dag mijn check up krijgen door Dr Chettawut en dan vlieg ik de dag erna in Februari weer terug. En dan kan ik even genieten van een luxe business stoel in het vliegtuig. Triiiiiiing (mijn telefoon gaat) en mijn broer belt me terwijl ik dit schrijf.

Een gesprek wat realiteit is en terwijl ik dit net schreef huil ik tijdens het gesprek dat ik met hem aan de telefoon heb, en laat ik meerdere tranen nu ik dit dus opschrijf. Pff emotie met mogelijkheden en moeilijkheden. Een basis van vertrouwen aan beide kanten. Daar zit mijn broer in. Mijn broer gaat mee en is bij mij daar in Thailand maar of dat nu tien worden of minder. Dat is wat een mensenleven kan zijn of hij alle tijd bij mij is en daar huil ik nu over. Het gaat goedkomen en het loopt zoals het loopt. Natuur en zijn mogelijkheden laat me nu met een traan afsluiten het onbekende in. Wie zien het wel. 🙂

My world upside down :)

Een wereld die op z’n kop staat, in die wereld daar bevind ik mij nu en het is fijn hier. Fijn maar chaotisch en niet altijd makkelijk, maar wel mooi en veel indrukken die ik krijg hier. Wanneer die wereld ooit weer recht staat hoop ik dat ik veel hier kan laten wat hier hoort te zijn, en dat ik veel nieuwe mogelijkheden die ik meemaak terug kan nemen. Het is zoals ik al eerder zij over die sneltrein die steeds sneller gaat maar ik moet nog op veel haltes zijn. Zo staat alles dus op zijn kop en probeer ik van alle positieve invloeden rust te nemen en dat is niet de makkelijkste mogelijkheid, maar ik voel me goed en merk dat het me lukt 🙂

Nou dat is een beetje een intro van wat ik nu mee maak en waar ik dus al begin december de aanloop van meemaakte en dan is het de laatste tijd er dus echt niet minder op geworden en denk ik dat ik kan vertellen dat ik geniet 🙂 en dat het zelfs meer is als dat. Meer omdat ik merk dat ik goed in mijn vel zit maar ook tegen een maximaal aanloop van mezelf met alle indrukken die ik meemaak en hoe ik dus merk dat ik op het werk weer heel snel tegen een limiet in mijzelf heb aangetikt. Een stres level van teveel, en hierdoor stopte het op het werk met me. Ik zal dus deze komende dagen ook niet meer werken en dus heb ik vrij, vrij om rust te pakken en ook wel te genieten van vrij hebben. En het is best een unicum dat ik vrij had zo tussen kerst en nieuw en de dagen daarna. En ik heb gemerkt wat het met me doet. Ook al pak ik de dagen rust ik wil ontdekken en dat heb ik dus ook geprobeerd. En zo heb ik nieuwe mensen leren kennen via een date 🙂 of hoe kun je het noemen als je afspreekt door op Happn (soort tinder) elkaar treft en een chat begint en dat dat zo fijn gaat de volgende dag afspreekt om naar Amsterdam te gaan en merkt hoe spannend dat wel niet is. En mooi. En meer dan ik dacht ooit te kunnen. Te kunnen omdat zoals ik kijk waar ik sta met mijn lichaam en in wie ik ben na een jaartje hormonen, dan had ik dit nooit kunnen bedenken dat ik me zo goed voel en me zo laat gaan in iets wat ik pas ontdekt heb.

Intimiteit, mijn lichaam, liefde, seksualiteit. En dan merk ik pas hoe graag ik wil dat ik die operatie onderga, hoe graag ik wens dat mijn lichaam hoort te zijn zoals mijn geest er altijd al mee omgaat. En dit is zo moeilijk om daadwerkelijk echt te kunnen zeggen want hoe zeker weet ik het. Ik weet het pas zeker nadat het ook echt zo is, maar mijn gevoel in alles verteld me hoe graag ik seks wil hebben op een manier zoals het in mijn hoofd zit. En dan merk ik hoeveel moeite ik had met mijn geest de eerste keer dat ik penetreerde dat het fout was en niet klopte bij mij. Het verdriet van die dag zit nog zo goed in mijn hoofd dat het gewoon niet klopte met wat ik deed, en hoeveel ik daar wel niet om gehuild heb die dag. Dus hoe gaat het gevoel zijn nadat ik gepenetreerd word, het verlangen hierna is zo groot. En eigenlijk weet ik al hoe fijn. Maar fijn op een andere manier en hoe fijn kan het dan zijn wanneer het voor mij op de juiste manier gaat gebeuren.

Maar hier ga ik een andere keer op verder, meer omdat ik gewoon merk dat dit een droom is en die droom gaat deze maand werkelijkheid worden. Wat een genot dat dit kan, en hoe kan ik het dan gaan beschrijven. Het is gewoon onbeschrijfelijk en niet goed te verwoorden wat deze maand met me gaat doen. Ik kan het alleen maar meemaken en daarna pas vertellen hoe ik het meemaakte, en dan merk ik nu al aan alle verhalen die ik hierover lees dat iedereen dit anders meemaakt. Bijna dan want in ieder verhaal merk ik dat iedereen huilt, huilt van emotie met alles wat dit voor een impact heeft op je. Alle emotie en verdriet opgepropt in dat moment, in die periode. Je hele leven bij elkaar, je hele leven is daardoor ontstaan in hoe mensen naar je kijken wat je daar hebt en niet door te kijken wie je echt bent. En dit is gewoon bij iedereen zo, maar voor de een heeft het je hele leven bepaalt en dan nu veranderd dat blijkbaar. Pff ik ga eigenlijk snel afsluiten hiermee want ik merk dat ik mezelf zenuwachtig maak voor de tijd dat ik nog hier zit. De tijd die ik nog aan het wachten ben op die dag. 🙂 wat een genot eigenlijk maar dan te moeilijk 🙂

Am i going to fast?

Wat een momenten en gedachtes gaan door mijn hoofd. Ik lach want het zijn mooie gedachtes en momenten die ik beleef. Maar zoals nu, nu is een moment dat ik niks aan het doen ben dan sta ik stil. Ik sta stil en denk na over wat er met me gebeurd en hoe dat allemaal gebeurd met me. En hoezeer ik mezelf zo fijn voel in wie ik ben, en hoeveel ik dat merk aan mijn omgeving. Hoe ik ben veranderd aan de buitenkant, gewoon mijn gezicht en borsten, en dat is gewoon een klein verschil. Ik zit pas een jaar aan de estradiol en dat jaar wat nu sinds vandaag exact een jaar geleden is. Is een wonder met wat er gebeurd is met me. Met alles vanaf het uiterlijk en het innerlijke, niet dat ik wil zeggen dat ik veranderd ben maar de manier hoe ik leef en daarin dingen meemaak is zo anders. Een puurheid van jezelf meemaken zoals je nooit eerder hebt meegemaakt. Is dit dan nu zoals het hoort te zijn? Wie ben ik ?

Mijn geheel in wie ik ben, ben ik nu pas aan het ontdekken, eindelijk merk ik dat ik loslaat. Loslaat van het verleden, loslaten van iets waar ik in augustus 2016 mee ben begonnen. Loslaten van de controle die iemand over me had, een controle wat heel fijn aanvoelde maar me niet in de waarde hield in wie ik echt was. En dan merk ik nu wat er allemaal gebeurd met me. Ook al ben ik er niet mee bezig alles om mij heen veranderd, hoe mensen reageren en hoe ik me daar bij voel. En ik voel me geweldig. Maar het is zo nieuw en zo fijn. Het gebeurd zo snel. En dat kost me tijd om alles te verwerken, maar eigenlijk wil ik ontdekken. Ik wil staan in de persoon in wie ik ben en wat ik zelf kan bepalen in wat ik doe. En hierin ben ik bezig dit te plaatsen voor mezelf met wat er gebeurd, en er gebeurd gewoon veel. Heel veel met heel veel emoties en mogelijkheden. En ik praat hier van mijn gevoel wat ik kan plaatsen als verlangen in wat ik wil. En dat is meer dan met een jongen of zoals andere het zeggen man, om met een man om te gaan. de manier hoe ik mijn seksualiteit opzoek en met alles wat er voor mij gaat gebeuren tijdens de operatie. Alles wat daar om heen gaat en draait speelt een rol in hoe fijn ik mij voel. En hoe gaat het dan zijn zo na die operatie, die operatie die ikzelf zo graag wil omdat ik merk dat ik dat ding verkeerd gebruik en dat dat ding niet van mij is. Hoe moet ik hier me omgaan. Het staat zo opeens voor de deur, opeens met een planning dat ik wist dat het ging gebeuren. En ook al is de planning die ik heb geregeld goed gegaan is maar ik merk dus dat de laatste twee maanden me in een sneltrein gooien wat ik lichamelijk en geestelijk meemaak. Ze doen zo fijn en zo goed maar ik merk dat ik met dat nieuwe gevoel nog heel moeilijk kan omgaan. Omgaan omdat ik merk dat dit zo veel puurder en fijner voelt dan dat ik ooit gedacht had dit te voelen.

Vrij zijn in alles is hier eigenlijk een goede bewoording voor, echt in alles. Je geest lichaam vrijheid zelf dingen te bepalen, momenten meemaken die je wel al eens eerder hebt meegemaakt maar nu zo anders voelen, zo voelen alsof het nu wel bij jou hoort en past op de manier het gebeurd. En dan merk ik ook wanneer het gebeurd dat ik verdriet heb aan mijn verleden. En moeite heb met hoe ik mij ben gaan gedragen om mee te kunnen komen met de rest van de wereld. Hoe ik me ben gaan aanpassen en zorgen dat mensen mij leuk vonden, en hoeveel ik wou dat ik mijn ware ik kon tonen in wie ik was. En het is echt niet zo dat ik mij constant aanpaste want eigenlijk leefde ik gewoon in de mogelijkheid dat kon en daarin probeerde ik ook vrij te leven.

Maar in de manier waarop nu alles gebeurd is dat te verwaarlozen met vroeger. Ik voel de puurheid in me dat ik niet bezig ben op de manier ik het wou meemaken maar dat ik het meemaak. Ik merk mijn dysforie verdwijnen, iets wat ik al zo lang meesleep verdwijnt. Niet meer bezig zijn met ik wil dit meemaken maar het juist meemaken zoals het hoort. En dan merk ik dus dat dit mijn geest is en niet mijn lichaam. Maar het is juist het lichaam en de buitenkant van mij hoe andere mensen met mij omgaan en waardoor ik dus ook in het plaatje bevalt zoals ik ben. Het is dus beter gezegd zo dat ik mij aanpas van de buitenkant om mijzelf beter te voelen omdat dan de mensen om mij heen mij anders gaan behandelen. En dit kan cru zijn maar dit is wel zo. Ik wil mijzelf voelen zoals mijn geest is. En omdat ik mijn geest niet kan veranderen voor de mensen die mij zien maar mijn lichaam wel, zorgt er dus voor dat mensen me anders gaan zien en me anders gaan behandelen. Me behandelen op de manier ik het fijn vind en op de manier het in mijn geest klopt. En zo merk ik ook het verschil in mensen die ik nu pas leer kennen en de mensen die mij van vroeger al kende. Het contrast word steeds groter. En steeds weer merk ik tussen de mensen die me al langer kennen, en ik mijn hele leven ook ken hoe ik me minder fijn voel omdat niet iedereen me ziet zoals ik ben maar nog steeds als mijn oude ik. En de mensen die ik de afgelopen jaar en nu leer kennen, mijn echte ik leren kennen en dat fijn vinden zoals ik ben. En dit is zo nieuw en groot verschil dat ik het er moeilijk mee heb. Ik merk gewoon dat het voor mij ook een moment zal zijn dat ik maar beter ergens anders nieuwe mensen kan leren kennen en ontmoeten dan in mijn oude omgeving te blijven. Alsof ik dus sneller ga dan de rest en alsof een gedeelte van de rest ook nooit mee zou kunnen. Mijn eigen leven gaan leven in een nieuw bestaan 🙂

What a crazy week :)

En zo als vorige week liep zo is het de afgelopen week weer een stapje meer geworden en dichterbij. Meer met alles wat ik beleefd heb 🙂 en dichterbij met alles wat ik heb geregeld voor de operatie, en die operatie komt dus echt dichterbij. Wat een idee dat het bestaat en gaat gebeuren, zo mooi en zo spannend. En ook merk ik dat de zenuwen oplopen, en die probeer ik ook een beetje te temmen en rustig mee om te gaan. Maar dat vind ik makkelijker gezegd dan gedaan, ik voel me soms gewoon onrustig. En dan zijn de belevingen daar ook niet misselijk in met wat ik meemaak en waar ik merk waar ik mijn eigen ik ook tegenkom. En wie is dat dan die eigen ik, IK die in een wereld staat deze te ontdekken wat ik fijn vind en waar mijn verlangens liggen.

En dan merk ik nu al dat ik niet veel kan typen over mijn echte belevingen, gewoon omdat ze erg persoonlijk zijn en intiem. Maar zo denderde het deze week van rust naar een geweldige nacht weer veel gedanst en weer een geweldige nacht tot en met de dag dat ik weer niks deed maar ook weer gek van mijzelf werd. En dat ik dan teveel bezig ben met mezelf en wat er gebeurd met mijn lichaam en geest. En hoeveel moeite ik heb om rustig te doen en gewoon dingen mee te maken. Hoeveel emoties naar voren komen van verdriet nooit zo geleefd te hebben zoals het nu allemaal gaat. En dan komt zelfs de operatie naar voren, een operatie die ik zo graag wil ondergaan maar zoals ik nu leef in mijn gevoel merk ik dat die operatie maar twee dingen gaan veranderen en dat is niet die ik, die eigen ik. Het is die eigen ik die nu leeft en echt geen operatie nodig heeft, voelen en meemaken. Staan in het leven zoals ik ben met alle moeilijkheden die ik trotseer. En dan merk ik wel hoe groot die rugzak is die aan mij hangt en dan is mijn gender transitie nog maar het begin, een begin dat alles losmaakt wat vast in mij zit. Stoeien met vroeger, en emoties die ik eindelijk los laat. Leven met mijn eigen keuzes, moeilijkheden in wie je echt bent. En dan merk ik dat ik echt een vrouw ben, een vrouw. Iets wat eindelijk aanwezig is en merken hoe goed dat voelt om zo behandelt te worden. En dan zie ik de operatie wel weer naar voren komen in waarom ik het zo graag wil. Behandeld als vrouw met de mogelijkheden van een vagina. Dus gewoon makkelijk je kleren aan doen zonder eerst iets weg te moeten leggen en daarna ook mijn vagina te kunnen gebruiken. En daar in behandeld worden. Zoveel wat voor mij naar voren komt is dus ook naakt behandelt te worden als vrouw en niet als trans. Maar ook zo mooi met wat ik nu beleef dat je ook zonder operatie, van heel veel lichaam kan genieten en dat die operatie alleen die twee dingen betekenen en voor de rest zit alles in jou hoofd zoals jij het beleefd. Die operatie gaat dat niet veranderen. En dat heb ik gemerkt de afgelopen week, en dat doet heel erg veel bij me. Het geeft een goed gevoel naar mezelf toe. En zoveel meer eigenlijk 🙂

En toen de zaterdag daar was merkte ik weer hoe fijn het is dingen te beleven die ik eigenlijk op mijn veertiende wou beleven. Een dagje samen met M, samen make-up uitzoeken en leren hoe en wat mooi is. Er mee spelen en weten hoe het is. En ook al heb ik dat al vaker geprobeerd ik merk nu pas hoe makkelijk het gaat en je fijn erbij voelen dat ik het zelf leuk en mooi vind. En dan leren hoe het werkt en waar ik mezelf vertrouwd bij voel. Zo is mijn zaterdag geëindigd met meer weet over make-up wat ikzelf mooi vind en samen met M een dagje beleefd heb zoals ik dat eigenlijk had moeten beleven in mijn puberjaren. Een mooi gevoel daar ook weer even in terug te duiken en elkaars ervaringen kunnen vertellen. Gewoon heel leuk. Een dagje wat mij zelfvertrouwen gaf voor wat ik leuk vind.

En toen die zondag, ik had iets opstaan waar ik mijzelf heel erg veel in zie maar wat wel heel erg nieuw is. En ik denk zelfs dat dit ook voor heel veel andere mensen nieuw is. Alleen ergens naartoe, ook al wou ik heel graag dat ik samen was gegaan. Ik merkte dat het eigenlijk heel goed was dat dat niet is gebeurd. Want wanneer je alleen ergens naartoe gaat sta je ook in je eigen vrijheid zonder dat je ergens met iemand rekening hoeft te houden. En zo liet ik mij die dag ook gaan, en ik voelde me geweldig en dit zorgde ook dat ik weer leuke mensen heb leren kennen. Mensen waar ik zeker nog wel eens zou willen zien. Maar de indruk die het op me naliet merkte ik, in de terugreis naar huis. In de dag erna op het werk en zelfs vandaag. Ook nu als ik het verhaal vertel en schrijf merk ik hoe goed mij die zondag voor me was. Het brengt me verder in wie ik ben en wat ik wil ontdekken.

Maar genoeg mysterie ik ga afsluiten met nieuws dat ik alles heb ingeleverd voor mijn operatie en dat alles ook betaald is. Het geregeld is dat ik in januari kan vertrekken en dertigdagen later terug kan komen met een gebeurtenis bij mezelf waar ik over kan dromen en vertellen. Maar ik merk dat ik ook hier niet te lang mee wil bezig zijn. Ik denk dat het me gaat lukken een verslag te maken van de dagen die ik daar meemaak en hoe het op me afkomt. Maar ik merk ook dat als alles goed verloopt en achter de rug is, ik het rust wil geven en er ook niet meer aan wil komen. Momenten die dan naar voren komen is denken dat het geweest is zoals het had moeten zijn maar dat ik er ook niet meer over wil praten met wat er gebeurd is. Het zal een rust gaan geven ook de blog die ik type over te laten gaan in een andere blog van mij. Gewoon mijn verhaal zoals het had moeten zijn vanaf mijn geboorte. Een blog waar ik graag over vertel hoe ik als vrouw naar het leven kijk en hoe ik kan vertellen over de intensiteit van het leven. Een leven wat ik graag opnieuw wil laten plaatsvinden en daar zal die maand Thailand een start van zijn. Gewoon ook weg zijn, en terugkomen na een maand. Terugkomen alsof er niks gebeurd is en een leven gaan opbouwen zoals ik in het leven sta 🙂 Ik, ik in de persoonlijkheid van mijzelf. Mijzelf gevonden hebben in wie ik echt ben en het leven aangrijpen zoals ik denk dat ik er van kan genieten.

What a week :)

Nou de dinsdag was dus de dag dat ik alles bij de Huisarts heb laten testen en waardes heb opgemeten, en daarna door ben gegaan voor de röntgenfoto. En dat verliep goed, genoeg bloed afgetapt en twee spuiten laten zetten voor inentingen. En daarna door naar C in aken, even een kopje koffie gedronken om halftwaalf in Café Hase. En daar een goed gesprek begonnen over ons en wat we willen en waar we staan, een gesprek wat zich doorzette richting de namiddag en eindigde bij haar thuis om een uur of vier. Hierna ben ik vertrokken neet ’s-Hertogenbosch en na een parkeerplaats gevonden te hebben wat gratis was nog even door de stad gelopen en om zeven uur aangeschoven bij de rest van het gezelschap. Met z’n vijven waren we en terwijl we elkaar alleen kennen via een forum was de connectie erg goed en was een gezellige avond, samen met de tapas die we hebben gegeten in La Cubanita. Nadat ik ben opgehouden met het flirten richting de bediening… Mathijs was zijn naam 🙂 ben ik vertrokken richting mijn nichtje in Utrecht. Rond middernacht was ik daar en hebben we nog even bij gekletst en nadat zij haar eerste oproep voor werk kreeg ben ik het bed ingedoken. De dag erna heb ik niet veel gedaan, ik heb een middag doorgebracht samen met Okke 🙂 de Teckel van mijn nichtje. Het was druk bij haar op werk en de middag lunch ging niet meer lukken. Ik ben dus best vroeg naar Amsterdam gereden om wat files voor te zijn, en in Amsterdam zou ik samen met mijn twee jongste nichtjes gaan eten. Bij de Kiebert zijn we uitgekomen en hebben na een mislukte bestelling drie keer risotto met kaas gegeten in plaats van risotto met vis. Een foutje wat de gesprekken onder elkaar niet in de weg stonden en we hebben heerlijk doorgebabbeld, met het besef dat het op een dag na exact twee jaar geleden is dat wij met z’n drieën ook in Amsterdam zaten 🙂 dus het was een heerlijke avond en na elkaar gedag gezegd te hebben en nog even grapjes hebben gemaakt over Vic die gaat verdwijnen ben ik weer terug naar Utrecht gereden. Eenmaal weer daar nog even snel een wrap besteld en rond een uur lagen we in bed. Zij had die dag erna ochtend dienst dus de ochtend werd ik weer samen wakker met Okke 🙂 na een dagje luieren en wat gelezen te hebben was het rond vier uur dat mijn nichtje klaar was en zijn we nog even snel Hilversum ingedoken en terechtgekomen bij Chilly, een lingerie zaak. Een plek waar we al tegen elkaar zijden als ik echte borsten heb kopen we hier een mooi setje 🙂 en omdat ik nu een jaar aan de hormonen zit en mijn borsten een Cup B hebben bereikt vind ik het een genot op te gaan passen.

Tien minuten na sluitingstijd (18uur) liep ik naar buiten met een nieuwe BH, Slipje, en Suspender voor mij jarretels van Lisa Charmel (nuit élégance) nou ik heb het dus geweten 😛 maar om eerlijk te zijn geeft de bh mij terwijl ik deze nu aan heb een heerlijk gevoel en zit ook een tuk fijner dan wat ik gewend was. Maar op dit ieder maand te doen gaat een beetje ver. Maar misschien kan ik dit komende zondag wel aan, wie weet hihi. Hierna nog was gekocht wat ik niet aan ieders neus ga vertellen, daarna hebben we pasta gegeten in een gezellige pasta zaak verderop in de staart. Met een afsluiter bij haar thuis en een mooi gesprek hebben gehad in slaap gevallen. De dag erna was ik dus nog steeds bij mijn nichtje en heb ik weer niks gedaan tot een uur of drie en daarna heb ik risotto gemaakt. 🙂 en een heerlijke wijn gedronken. Een avond die rond acht uur begon en ook weer vroeg eindigden. Een paar dagen van niks doen en alles rustig aanpakken, wat gelezen en niks gedaan. De zaterdag ochtend zette zo door en na ontbijt op bed te hebben gehad rond drie uur naar huis gegaan.

Eenmaal thuis rust proberen te vinden, maar op een of andere manier werd ik knetter gek van al dat moois waar ik in zit en alles wat komen gaat en ik merkte dat ik me onrustig voelde. Een gevoel wat niet fijn is maar wat er soms gewoon is. En na de avond beneden doorgebracht te hebben met wat wijn en een Talisker whisky in huilen uitgevallen nadat ik twee films heb gekeken. Gewoon huilen van verdriet, onwennig voelen van wat eraan gaat komen. de spanningen die spelen van al het moois dat komen gaat en het verschil wat ik meemaak tussen nu en vroeger. Mezelf voelen in wie ik ben en dat dat helaas een lente jong heeft mogen duren. Verdriet van al het moois dat ik nu meemaak en waar ik nu sta als persoon in wie ik ben. En daar merk ik dat ik soms genoeg kan huilen, en genoeg verdriet in vind met wat er allemaal gebeurd en hoe mooi ik alles vind. En dat met een dag die komen gaat.

De dag die zondag heet en dat ik richting de Ardennen ben vertrokken voor een ontmoeting met A, en we hadden het middaguur afgesproken en na wat zoeken arriveerde ik een kwartiertje later bij haar thuis. Ze woont in het frans talig België in de Ardennen, een gebied wat ik erg mooi vind en naa een geweldige wandeling langs het water de berg omhoog geklauterd te hebben en in de volle regen terug liepen mooie gesprekken gehad samen en dat vorderde bij haar thuis in wat lekkere kaas en wijn. En alweer veel gezelligheid met gesprekken die genoeg vragen onbeantwoord laten maar waar we zelf vaak mee bezig zijn. Maar wanneer het dan toch zo gezellig is en we een tweede fles openmaken word het ook snel laat. En zo, zoals zo vaak bij mij kan gebeuren is het middernacht en lijkt het me een goed idee toch maar naar huis te gaan 🙂 na een uur gereden te hebben moe thuis aangekomen meteen in bed gevallen.

Na dat heerlijk slapen wakker geworden en gedacht hebbende laat ik maar weer eens Netflix aanmelden en de hele dag niks gedaan. Weer niks doen en de hele dag in bed films en series gekeken. En begonnen met de film battle (dansfilm) daarna Below her mouth…

we gaan ergens naar toe…

En hierna bijna alle twee de seizoenen bekeken van You me her. En wat was dat een heerlijk lachwekkende en ideevolle serie die ik tot net na een heb bekeken en in slaap ben gedonderd van weer niks doen.

maar vandaag werd ik wakker met een paar doelen. De eerste was de afspraak om elf uur met mijn psychologe. Na een best wel goed gesprek over wat er de laatste maand is gebeurd tevreden afgesloten. Hierna was de planning om dus naar Assen te gaan daar in het noorden van Nederland voor die tweede Referal letter voor mijn operatie.  Dus na wat onhandigheden in de afspraak een goed gesprek gehad en een mooi papiertje gekregen voor de goedkeuring van mijn operatie. Dus zo ben ik dus beland daar in Assen in het café waar ik nu zit. En hier ga ik ook afsluiten met een gevoel van klaar te zijn met alle papieren en voldoeningen om te regelen voor mijn operatie en hoef ik ze alleen nog maar op te sturen. Voldaan zit ik hier na dit lange stuk belevingen. Ik voel me moe en ga dus zo weer terugrijden naar huis, maar ik maak nog even een stop bij mijn nichtje en bekijk of ik dan blijf slapen of door rij naar het zuiden.

De dagen die ik nu vrij heb van het werk doen goed en omdat ik het zo druk heb met mijzelf en meemaken met dit alles en de afspraken die de rest van de week nog opstaan. Is de rust die ik mezelf nu geef enorm goed, want er gebeurd gewoon veel in mijn hoofd. Zo is de elfde die het vandaag is een grote dag die de toekomst best een grote wending kunnen geven. Iets wat ik morgen pas zeker zal weten is na mijn wetende goed en ik kijk uit naar de dagen die voor me liggen. Zondag gaat spannend worden en hoop ik dat ik financieel ook alles kan voldoen voor mijn operatie. Maar dat kan ik nu nog met zekerheid niet zeggen. Maar met alles wat er gebeurd merk ik ook dat er veel emotie los komt. Mooie en moeilijke emoties door elkaar en niet altijd makkelijk. Op weg naar dit alles 🙂

Against your max with work.

Nou daar zit ik dan even verdwaald op een maandag avond in The Commons in Maastricht, zo vaak als ik al langs ben gelopen en nooit een keertje gedacht ik ga er wat drinken. Maar nu op die verdwaalde avond met een uur in de spits rondom Maastricht vastgezeten te hebben, zit ik dan eindelijk ergens om wat te typen. En dan is het een maandag die normaalgesproken niet de avond is die ik vrij heb en dat ik tijd kan nemen om relax te gaan zitten. Maar vandaag is anders en zo zal het de komende dagen even verdergaan. Vrij hebben van werk maar dan anders dan anders.

Mijn afgelopen maanden gingen als een sneltrein voorbij en daarbij heb ik me best wel veel gedaan en bereikt. Maar zoals de drukte om mij heen mij genoeg momenten moe maakte, zo merk ik dat ik de laatste weken steeds meer bezig ging houden met alles wat er gaat gebeuren met mij. En zo merkt ik ook dat ik me steeds vrijer ging bewegen in mijn vrije tijd, en dat de bezigheden me steeds meer bij mijn echte ik brachten.

Maar op het werk merkte ik dat er steeds een groter contrast was tussen mij op het werk en in mijn eigen vrije tijd. En dit hielp niet mee op de manier ik me opstelde. En dan loop je toch ook een beetje tegen wat punten op in mijn transitie, en zo merkte ik dat er een paar collega’s waren die dat niet altijd fijn vonden de manier en openheid ik kon praten over mijn gebeurtenissen rondom mijn vrouw zijn. En hierin kan ik het goed begrijpen dat het soms ook voor mij teveel kon worden op het werk. Ook al merk ik dat vrijdag niet mijn dag was en dat zette zich door tot de zaterdag. Ik was even op van al dat commentaar dat ik altijd maar over mij heen kreeg alsof ik alles fout deed en hoeveel ik merkte dat ik ook aan een max zat van het accepteren van andere collega’s om mij heen. Dus zaterdag knapte ik van de stomme commentaren alsof ik niet goed genoeg ben en dus dat andere mensen het beter weten. En dat was het waarbij ik dacht dan doe het maar lekker zelf. Mij lukt het niet meer om hier nu voor mij te kunnen werken. Dus na een gesprek in de auto met mijn baas en bazin over de moeilijkheid, en de gebeurtenissen die allemaal op me af kwamen en waar ik ook merkte dat ik tegen mijn max was aangelopen. Een max wat ik niet altijd eerlijk vind op de manier hoe een collega er mee omgaat en de rest me weer steunt 🙂 verschil zul je altijd hebben en zo zit ik de komende weken lekker thuis en heb ik rust voor mijzelf en alles wat eraan gaat komen.

En zo kijk ik vooruit op morgen, want morgen gaat er weer een stap gemaakt worden voor mijn operatie in januari. Zo krijg ik mijn eerste prik voor het inenten en afname van mijn bloed voor wat waardes die van belang zijn voor de operatie en controle waar ik sta met mijn lichaam. Daaropvolgend een röntgenfoto van mijn borstkast en dan op weg naar een uitje met nieuwe mensen in ’s-Hertogenbosch. Ben benieuwd naar nieuwe contacten die ik alleen via een forum ken, en waar we ons nu samen met een zestal mensen zullen ontmoeten. En dan zoals ik het weer druk genoeg heb gepland ga ik slapen bij M in Utrecht en dan de volgende dag een middagje stad pakken, en die stad dat staat nog open maar ik denk dat het Deventer zal worden. En ga ik de avond afsluiten in Amsterdam met mijn twee jongste nichtjes 🙂 en of ik dan daarna meteen naar huis ga of nog wat ga rondhangen staat nog open. Maar eigenlijk is de planning weer vol en dan pak ik nog wel even dat middagje rust, maar als ik donderdag weer thuis zal zijn dan blijf ik lekker plakken op de bank. Of plak ik er nog een wandeling aan vast. Of ik doe weer iets wat niet handig is, of op de planning staat.

Maar dat ga ik wel zien, nu zit ik dus in The Common in Maastricht naast een glaasje Kombucha, en een spinaziesoep dit verhaal te typen. En heb ik dadelijk nog Yoga, even weer tot mezelf komen en rust hebben. Want de yoga die ik sinds juni volg doet meer erg goed met de staat van lichaam en geest en helpt me erg goed bij het in controle houden van mijn eigen ik. En dan ben ik benieuwd naar de dag van morgen 🙂 en natuurlijk de komende weken die mijn spanning toch wel redelijk zullen raken, op weg naar de dag dat ik samen met mijn broer op het vliegtuig zal stappen naar iets onbeschrijfelijks. Maar eigenlijk merk ik dat ondanks dat er dingen gebeuren die niet gepland stonden dat ik wel heel erg goed in mijn vel zit en op de manier ik leef. En hoe ik dingen meemaak. En dan vind ik het heerlijk om te winkelen en naar leuke winterjurkjes te kijken, en aan te doen. En dan zitten de brede gespierde schouders zeker in de weg maar dat is een proces wat ik hoop dat de komende jaren zal plaatsvinden. Want ik leef heerlijk maar soms wou ik gewoon dat sommige mannelijke dingen die kunnen verdwijnen ook gaan verdwijnen. En een daarvan zijn mijn spieren. En zelf schrok ik van de laatste body index dat ik meer spieren had dan voordat ik met hormonen begon. Weer boven de 60kg aan spieren waar ik soms wel eens droom dat ik er maar 40kg had. En dit is misschien ook niet de bedoeling maar op een of ander manier merk ik het bij veel dingen zoals het passen van de jurkjes dat die hoeveelheid spieren daar niet horen te zijn. Zo ben ik nieuwsgierig wat de tijd in Thailand met mijn gewicht en spieren gaan doen en hoe goed ik kan revalideren van mijn operatie. Ik kijk er heel erg veel naar uit, maar ik merk dat het niet de mood waar ik in zit zal doen veranderen naar nog een vrouwelijker gevoel.

Het zal gewoon makkelijker worden om zelf niet geconfronteerd te worden met Vic en dat ik mijn nieuwe geslachtdeel ook kan gaan voelen zoals ik altijd al merkte dat dit natuurlijk zou moeten zijn. Gewoon voelen en ontdekken in wat het betekend voor mijn hersenen in het doen en laten van mijn lichaam. Wel zo fijn, dit gevoel dat ik weet dat Vic weg zal zijn en dat er iets zit wat er eigenlijk al vanaf mijn geboorte daar zou moeten zijn. <3